IV SO/Wa 72/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, , po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. F. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego postanawia przywrócić termin do złożenia skargi Wojewoda [...] postanowieniem z [...] września 2013 r., po rozpatrzeniu zażalenia M. F. (dalej: "skarżąca"), utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta W. z [...] lipca 2013 r. o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie wymeldowania skarżącej z pobytu stałego. Powyższe postanowienie zostało wysłane na podany adres korespondencyjny: M. F. ul. [...] [...] W. Przesyłka, mimo dwukrotnego awizowania nie została odebrana przez skarżącą dlatego też została zwrócona do organu. Pismem z 14 października 2013 r. skarżąca zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na ww. postanowienie. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że 14 października 2013 r. przeglądając akta postępowania administracyjnego w sprawie jej wymeldowania, przypadkiem natrafiła na ww. postanowienie Wojewody [...] z [...] września 2013 r. W Wydziale Spraw Obywatelskich [...] Urzędu Wojewódzkiego została poinformowana, że postanowienie w przedmiotowej sprawie zostało wysłane listem poleconym za pośrednictwem Poczty Polskiej, ale nie podjęte wróciło z powrotem do nadawcy. Podniosła, że pod adresem korespondencyjnym stale przebywa jej mama i odbiera wszelką korespondencję kierowaną do skarżącej korespondencję. Reklamację w tej sprawie złożyła do właściwego urzędu pocztowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwaniami z 6 marca 2014 r. oraz 9 kwietnia 2014 r. zwrócił się do skarżącej do nadesłania odpowiedzi Poczty Polskiej na złożoną przez nią reklamację w zakresie braku pozostawienia awiza o przesyłce zawierającej ww. postanowienie. W odpowiedzi na wezwania skarżąca w pismach z 27 marca 2014 r. oraz z 24 kwietnia 2014 r. wskazała, że nie otrzymała żadnej odpowiedzi na reklamację. Do pisma załączyła potwierdzenie złożenia 14 października 2013 r. reklamacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi winien być rozpatrywany w oparciu o art. 86 i następne przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a). Nadto, we wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). W ocenie Sądu kluczowe znaczenie dla rozpoznania niniejszego wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi musi mieć ocena prawidłowości doręczenia zaskarżonego postanowienia. Z uwagi na okoliczności sprawy nie można bowiem z całą pewnością przyjąć, że nastąpiło ono w drodze doręczenia zastępczego. W zakresie procedury doręczeń w tym trybie decydujące znaczenie mają regulacje Kodeksu postępowania administracyjnego. Mianowicie, przepis art. 44 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) – dalej: "k.p.a." stanowi: § 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. § 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. § 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. § 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Przesłankami skuteczności doręczenia w tym trybie są: przechowywanie pisma przez określony czas w palcówce pocztowej, oraz umieszczenie zawiadomienia o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni w placówce pocztowej, oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe w drzwiach mieszkania adresata albo jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Tylko w przypadku zachowania tych przesłanek następuje skutek prawny doręczenia w trybie tzw. doręczenia zastępczego. Zagadnienie prawidłowego doręczenia ma bardzo duże znaczenie w postępowaniu przed organami administracyjnymi, gdyż wielokrotnie przesądza o możliwości dochodzenia przez strony ich praw. Stąd też podkreśla się w orzecznictwie konieczność bardzo ścisłego przestrzegania przepisów w tym zakresie, nawet jak ma to znamiona znacznego formalizmu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 września 2011 r., sygn. akt II GSK 1761/11, LEX nr 965116). W niniejszej sprawie wątpliwości budzi sposób awizowania przesyłki, a w konsekwencji fakt pozostawienia przez doręczyciela zawiadomienia (awiza) w skrzynce pocztowej bądź w drzwiach adresata. W skazać należy, ze na kopercie, w której przesłano postanowienie, znajduje się informacja o awizowaniu z pieczątką z 11 września 2013 r.; ponadto znajduje pieczątka "powtórne zawiadomienie" z parafką oraz pieczęcią z datą 18 września 2013 r., a także pieczątka "zwrot nie podjęto w terminie" ze stemplem z datą 26 września 2013 r. Brak natomiast jest informacji czy i gdzie pozostawiono awiza. W orzecznictwie pozostaje wciąż aktualny pogląd, że doręczyciel jest zobowiązany do podania gdzie pozostawił zawiadomienie. W przeciwnym wypadku nie ma możliwości weryfikacji czy tryb został zachowany (por. wyrok Naczelnego Sąd Administracyjnego z 17 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 794/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnotowanie na kopercie lub zwrotnym potwierdzeniu odbioru wyłącznie informacji o awizowaniu, bez wskazania miejsca pozostawienia zawiadomienia, nie spełnia wymogu określonego w art. 44 § 2 k.p.a., a to z kolei nie pozwala na uznanie prawnej skuteczności takiego doręczenia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 1582/12, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w pełni podziela powyższe poglądy, dlatego stwierdził, że w przypadku doręczenia zaskarżonego postanowienia nie zostały spełnione wymogi, o których mowa w art. 44 k.p.a. W związku z powyższym Sąd uznał, że skarżąca uprawdopodobniła brak winny w uchybieniu terminu do wniesienia skargi i na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Sąd podejmując rozstrzygnięcie kierował się dyrektywą wyrażoną w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 września 2011 r. sygn. akt II GSK 1761/11 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), że adresat pisma nie powinien ponosić jakichkolwiek negatywnych konsekwencji niezawinionych przez siebie uchybień przy doręczaniu mu korespondencji, będących wynikiem zaniedbań organu lub podmiotu dokonującego doręczenia, a wszelkie pojawiające się w tym zakresie wątpliwości winny być interpretowane i oceniane na jego korzyść. W orzeczeniu tym wyrażony został także pogląd, że niezgodne z przepisami postępowania administracyjnego doręczenie pisma (decyzji), może być uznane przez sąd w konkretnych okolicznościach sprawy za pozbawione znaczenia prawnego i uzasadniające przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej bez potrzeby powtórnego prawidłowego doręczania pisma. Zdaniem Sądu trudno jest wskazać jednoznacznie termin, w którym skarżącej prawidłowo doręczono zaskarżone postanowienie z [...] września 2013 r. tzn. w taki sposób, że mogła się zapoznać z jego treścią. Niemniej jednak, nie ma potrzeby ponownego doręczania tego postanowienia. Można przyjąć, że skarżąca zaznajomiła się z treścią rozstrzygnięcia i skarga powinna być rozpatrzona merytorycznie przez Sąd, zwłaszcza uwzględniając zakres w jakim sąd administracyjny rozpatruje skargę (por. art. 134 § 1 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji.