V SA/Wa 1054/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Bożena Zwolenik po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Województwa Śląskiego na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia (...) marca 2017 r. nr (...) w przedmiocie zobowiązania do zwrotu części oświatowej subwencji ogólnej postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W. Ś. zawarło w skardze z dnia (...) kwietnia 2017 r. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Rozwoju i Finansów z dnia (...) marca 2017 r. w przedmiocie zobowiązania do zwrotu części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2012. W odpowiedzi na skargę z dnia (...) czerwca 2017 r. Minister Rozwoju i Finansów wskazał, iż zobowiązanie wynikające z zaskarżanej decyzji zostało w całości uregulowane przez skarżącą stronę – w dwóch transzach na rachunek Ministerstwa Finansów (pierwsza transza – kwota w wysokości 498.921,14 zł w dniu 13 kwietnia 2017 r.; druga transza – kwota w wysokości 7.274.942,86 zł w dniu 17 maja 2017 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć na wstępie należy, iż przesłanki wstrzymania wykonania decyzji dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne. Nie jest wymagane, żeby w jakimś zakresie, mniejszym lub większym rzeczywiście wystąpiły. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia ("zachodzi niebezpieczeństwo"), czyli można się ich spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i tytułu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym (por. J. Borkowski, Wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu kasacyjnym, Monitor Prawniczy, 2006 r., nr 14, s. 677). W konsekwencji uznać należy, że zastosowanie ochrony przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. ma zastosowanie tylko i wyłącznie w stosunku do decyzji, które nadają się do wykonania. Przenosząc powyższe uregulowanie na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że wniosek skarżącego Województwa o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest bezprzedmiotowy albowiem W. Ś. wykonało już zaskarżoną decyzję w całości tj. dokonało zwrotu środków pieniężnych w wysokości określonej w zaskarżonej decyzji, przed wydaniem przez Sąd rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania tejże decyzji. Wprawdzie w dacie wniesienia skargi Województwo dokonało przelewu jedynie kwoty w wysokości 498.921,14 zł, jednakże jak wynika z odpowiedzi na skargę, w dniu 17 maja 2017 r. dokonano przelewu kwoty w wysokości 7.274.942,86 zł, zatem w wysokości będącej przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie. Podkreślenia wymaga, iż brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania, w sytuacji gdy skutki, które wynikają z wykonania decyzji już wystąpiły, gdyż instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności jest postrzegana jako tymczasowa ochrona podmiotu, który wniosek taki składa przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przez Sąd działania organu administracji publicznej. Objęcie skarżącego ochroną przewidzianą w art. 61 § 3 p.p.s.a. może mieć miejsce – jak wskazano powyżej – tylko i wyłącznie w przypadku zaskarżenia decyzji, która nadaje się do wykonania i która ma być w przyszłości wykonana. Zatem w sytuacji, gdy decyzja została już wykonana, wniosek o wstrzymanie jej wykonania staje się bezprzedmiotowy. Skoro bowiem postanowienie Sądu ma uchronić stronę przed skutkami wykonania decyzji, to jej wykonanie niweczy cel zastosowania instytucji przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 9 czerwca 2010 r. o sygn. akt I OZ 410/10, postanowienie NSA z dnia 21 maja 2013 r. o sygn. akt I GZ 160/13, postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2013 r. o sygn. akt I GZ 189/13; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji, gdy zaskarżona decyzja zobowiązała Województwo do zwrotu części oświatowej subwencji ogólnej, a skarżąca strona kwotę tę na rzecz Skarbu Państwa uiściła, to w chwili orzekania przez Sąd pierwszej instancji skutek wynikający z zaskarżonej decyzji już nastąpił. Obecnie skutki tej decyzji mogą być zniwelowane jedynie przez pozytywne dla skarżącej strony orzeczenie Sądu uwzględniające skargę, a nie przez wydanie postanowienia o wstrzymaniu jej wykonania. W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.