V SA/Wa 1079/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] kwietnia 2017r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako: "Skarżąca" lub "Spółka"), która w toku postępowania zmieniła nazwę z O. Sp. z o.o. z siedzibą w W., w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję wymienioną w komparycji postanowienia, wydaną w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 60.000,00 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, zawarła m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek podniesiono, iż wydanie zaskarżonej decyzji przez organ celny spowodowało, że Strona zobowiązana została do zapłacenia wysokiej kary pieniężnej. Wskazano, że w kontekście dalszego działania Spółki, może to spowodować wystąpienie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z okoliczności sprawy w ocenie wnioskodawcy wynika, że kapitał własny Spółki nie pokryje nałożonych kar, a utrata płynności finansowej w istocie doprowadzi do jej upadłości. Wnioskodawca zaznaczył, że Skarżąca w roku 2014 poniosła stratę w wysokości 79.955,68 zł, a przychód ze sprzedaży na dzień 31 grudnia 2014 r. wyniósł 1.378.356,09 zł, koszty działalności gospodarczej 1.458.299,99 zł. Aktywa wynosiły 1.634.308,63 zł, a pasywa 1.634.308,63 zł. Sytuacja finansowa Spółki w roku 2015, jak wskazał autor wniosku, uległa znacznemu pogorszeniu, czego dowodem są dokumenty finansowe w postaci m.in. wyciągu z rachunków bankowych. Wynika z nich, że od 1 sierpnia 2015 r. do 31 maja 2016 r. Skarżąca prowadzi jedynie ograniczoną aktywność finansową związaną w szczególności z bieżącym regulowaniem zobowiązań podatkowych. Jak podkreślił wnioskodawca, sytuacja finansowa Spółki jest niestabilna, a wszelkie zaburzenia prowadzące do podwyższenia straty spowodują nieodwracalne konsekwencje w postaci upadłości. Do wniosku załączono m.in. wyciągi z rachunku bankowego, rachunek zysków i strat od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. oraz sprawozdanie finansowe za rok 2014. Odpowiadając na skargę organ poinformował, że nie rozstrzygnął wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w terminie określonym w przepisie, a w chwili przekazania skargi ustaje możliwość orzekania przez organ w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W związku z tym strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie NSA z 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14, LEX nr 1464732). Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko. W konsekwencji to składająca wniosek - w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. - strona jest zobowiązana nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rzeczywistości zachodzą (tak w postanowieniu NSA z 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 464/14, LEX nr 1452662). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy podkreślić należy, że Skarżąca uzasadniając swój wniosek wskazała na wysokość nałożonych na nią kar pieniężnych oraz na groźbę utraty płynności finansowej, a nawet upadłości Spółki, co spowodowałoby nieodwracalne skutki. Z analizy dokumentów nadesłanych przez Stronę wynika, że w okresie od 10 kwietnia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. przychód netto z prowadzonej działalności wyniósł 1.378.356,09 zł, a koszty uzyskania przychodu wyniosły 1.458.299,99 zł. Odnosząc się do podkreślonej we wniosku kwestii straty za 2014 r. wskazać należy, że strata z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nie jest samoistną przesłanką wystarczającą do wstrzymania wykonania decyzji. Strata powstaje wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Powstanie straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej (por. postanowienie NSA z 19 czerwca 2012 r., sygn. akt I GZ 105/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie nie można jednak nie zauważyć, że do wniosku Spółka załączyła rachunek zysków i strat od 10 kwietnia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. oraz sprawozdanie finansowe za rok 2014, co nie obrazuje jej sytuacji finansowej za miarodajny okres, tj. za 2016-2017r. Ponadto, przedmiotowe dokumenty są już nieaktualne, skoro wniosek rozpatrywany jest w sierpniu 2017r. Z analizy załączonych wyciągów z rachunków bankowych z saldem na dzień 31 stycznia 2016 r., 29 lutego 2016 r., 31 marca 2016 r., 30 kwietnia 2016 r., 31 maja 2016 r., 31 sierpnia 2015 r., 30 września 2015 r., 30 listopada 2015 r., 31 grudnia 2015 r. wynika, że aktywność na rachunku Skarżącej jest w zasadzie ograniczona do opłat za prowadzenie rachunku i opłaty miesięcznej za kartę np. w miesiącu kwietniu 2016 r., maju 2016 r., sierpniu 2015 r., wrześniu 2015 r. zatem przedłożone wyciągi z rachunków bankowych nie dokumentują żadnych transakcji z tytułu prowadzonej działalności, a tym samym Sąd nie ma możliwości oceny argumentacji przedstawionej we wniosku dotyczącej znacznego pogorszenia się sytuacji finansowej Spółki, co czyni niewyjaśnionym faktyczny stan środków pieniężnych Skarżącej. Tym samym wniosek Strony nie zasługuje na uwzględnienie i nie uzasadnia ewentualnej możliwości spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd nie miał możliwości oceny, czy uiszczenie kwoty 60.000 zł przed rozstrzygnięciem niniejszej sprawy zagrozi płynności finansowej skarżącej Spółki. Należy przy tym podkreślić, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez Sąd skargi i uchylenia decyzji Skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty. W świetle powyższego Sąd uznał, że strona Skarżąca nie uprawdopodobniła, iż zachodzą w stosunku do niej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.