V SA/Wa 1100/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Asesor WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant - Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień wdowy po kombatancie. uchyla zaskarżoną decyzję H. K. wystąpiła do Kierownika Urzędu do spraw Kombatantów i Osób represjonowanych z wnioskiem o przyznanie jej uprawnień wdowy po kombatancie po zmarłym mężu A. K., który nabył uprawnienia kombatanckie na podstawie orzeczenia ZBOWiD z tytułu " walki zbrojnej o utrwalanie władzy ludowej" w okresie od 13.10.1948 r. do 23.12.1948 r. Decyzją z dnia [...] października 2007 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i osób Represjonowanych odmówił H. K. przyznania uprawnień wdowy po kombatancie. W uzasadnieniu decyzji organ orzekający stwierdził, że z dokonanych ustaleń wynika, że zmarły mąż strony pełniąc służbę w Korpusie Bezpieczeństwa Publicznego brał udział w zwalczaniu organizacji i osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej. Korpus Bezpieczeństwa Publicznego zaliczany jest do aparatu bezpieczeństwa publicznego poza strukturami Urzędów Bezpieczeństwa Publicznego. Powołując się na wyrok NSA z 10.02.2005 r. syg.akt OSK 1126/04 wyjaśnił, że służba w KBW jest to działalność, o której mowa w art.21 ust.2 pkt 4 lit. c ustawy o kombatantach. Stwierdził, że ponowna ocena uprawnień kombatanckich zmarłego męża strony wskazuje, iż pełniąc służbę w aparacie bezpieczeństwa publicznego, podczas i w związku z tą działalnością wykonywał zadania operacyjne związane bezpośrednio ze zwalczaniem organizacji oraz osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczpospolitej Polskiej, w związku z czym na podstawie art. 20 ust. 3 w zw. z art. 21 ust.2 pkt4 lit. c strona nie może nabyć po zmarłym mężu uprawnień pochodnych. Wyjaśnił, że ponowna ocena uprawnień kombatanckich zmarłego męża nie jest postępowaniem weryfikacyjnym osoby zmarłej, ale ustaleniem przesłanek rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie uprawnień przysługujących wdowie. Składając wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy wnioskodawczyni podniosła, że uprawnienia męża zostały zweryfikowane w latach 90-tych kiedy on jeszcze żył i nie zostały mu odebrane, ale pozostawione. Rozpoznając sprawę ponownie Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] marca 2008 r. utrzymał w mocy ww. decyzję własną z dnia [...] października 2007 r. W uzasadnieniu decyzji podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji wydanej w I instancji. Dodatkowo wyjaśnił, że w okresie zaliczonym jako działalność kombatancka mąż zainteresowanej pełnił służbę w KBW i jak wynika z zaświadczenia WKU [...] z dnia 8 kwietnia 1980 r. zmarły mąż strony brał osobisty udział w walkach z reakcyjnym podziemiem. W oparciu o pismo IPN z 14 maja 2007 r. stwierdził, że jednostka KBW w okresie pełnienia służby przez męża strony brała udział w walkach zbrojnych m.in. z Narodowymi Siłami Zbrojnymi, Armią Krajową oraz Związkiem Młodzieży Wielkopolskiej. Wyjaśnił, że uprawnienia wdowy po kombatancie są uprawnieniami nie samoistnymi lecz pochodnymi, a ich nabycie uzależnione jest od tego czy pierwotnie uprawniony zachowałby je gdyby żył, uprawnienia te winny być jednak oceniane z uwzględnieniem osobistej sytuacji prawnej wdowy. Ponowna weryfikacja uprawnień kombatanckich zmarłego wskazuje, że wykonywał on działania operacyjne związane bezpośrednio ze zwalczaniem organizacji oraz osób na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej. Udział w takich walkach, nawet nie w pełni dobrowolny i mający miejsce w ramach służby wojskowej powoduje utratę uprawnień kombatanckich. Nie ma znaczenia dla utraty uprawnień kombatanckich ewentualny fakt, iż oddział w którym kombatant służył niezależnie od zwalczania niepodległościowego podziemia walczył także z oddziałami UPA. Podkreślił, że w dokumentach złożonych w ZBOWiD mąż strony nie powoływał się na walki z UPA a jedynie wskazywał miejsca prowadzonych walk .Informacje te nie były weryfikowane, ponieważ dla potrzeb ZBOWiD wystarczyło udowodnienie udziału w walkach ze zbrojnymi formacjami. Na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] marca 2008 r. strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze podniosła, że jej mąż miał uprawnienia kombatanckie przyznane zgodnie z obowiązującymi przepisami, zweryfikowane w 1993 r., do wojska wstąpił z poboru, do KBW został wcielony i nie miał żadnego wpływu na przydział mobilizacyjny ( był kucharzem). Podkreśliła, że 18 kwietnia 2001 r. prezydent Rzeczypospolitej Polskiej mianował męża na stopień podporucznika za udział w walce o wolność i niepodległość Polski, a w 2002 r. Wojewoda M. nadał mężowi tytuł "Weteran Walk o Wolność i Niepodległość Ojczyzny". W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób represjonowanych wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo w załączniku do protokołu z dnia [...] sierpnia 2008 r. po przytoczeniu orzeczeń Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, zgodnie z którymi dokonanie samodzielnej oceny uprawnień wdowy po kombatancie jest możliwe dopiero po przeprowadzeniu postępowania w celu wyeliminowania decyzji o przyznaniu uprawnień kombatanckich zmarłemu mężowi, w trybach określonych w art. 145 czy 156 K.p.a. podniósł, że w sytuacji gdy nastąpiła zmiana stanu prawnego, rozpoznając sprawę uprzednio rozstrzygniętą decyzją ostateczną nie korzysta się z trybów nadzwyczajnych lecz prowadzi odrębną, nową sprawę administracyjną. Wyjaśnił, że decyzja o potwierdzeniu uprawnień A. K. została wydana dnia [...] czerwca 1993 r. i w obowiązującym wtedy stanie prawnym art. 21 ust.2 pkt 4 lit.a ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego pozwalał na pozbawienie uprawnień tylko "osób zatrudnionych w aparacie bezpieczeństwa publicznego i w informacji wojskowej", dlatego organ wydał mężowi skarżącej decyzję potwierdzającą jego uprawnienia. W dniu 31 lipca 1997 r. weszła w życie nowelizacja ustawy kombatanckiej, która w art.21 ust.2 pkt 4 lit.c dodała jako okoliczność skutkującą pozbawieniem uprawnień kombatanckich "zatrudnienie, pełnienie funkcji lub służby w aparacie bezpieczeństwa publicznego poza strukturami Urzędów Bezpieczeństwa, Służby Bezpieczeństwa lub Informacji Wojskowej, jeżeli podczas i w związku z tą działalnością wykonywano zadania śledcze i operacyjne związane bezpośrednio ze zwalczaniem organizacji oraz osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej polskiej". Tym samym w ocenie Kierownika miał on prawo wobec zmiany stanu prawnego do ponownej oceny w drodze odrębnej sprawy administracyjnej działalności kombatanckiej A. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo też przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z postanowieniami art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, doszedł do przekonania o konieczności uchylenia skarżonej decyzji z przyczyn, które wziął pod uwagę z urzędu, niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Zaskarżona decyzja zdaniem Sądu wydana została z naruszeniem przepisów prawa procesowego, w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a). Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie stanowił przepis art. 20 ust. 3 ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o kombatantach". Z brzmienia tego przepisu wynika, że uprawnienia, o których mowa w art. 20 ust. 2 wskazanej ustawy, przysługują również wdowom lub wdowcom - emerytom i rencistom oraz osobom pobierającym uposażenie w stanie spoczynku lub uposażenie rodzinne pozostałym po kombatantach i innych osobach uprawnionych. Sąd w składzie orzekającym podziela powszechnie przyjęty w orzecznictwie sądowym pogląd interpretacyjny art. 20 ust. 3 ustawy o kombatantach, powołany także przez organ orzekający, a sprowadzający się do tezy, że uprawnienia wdów (wdowców) po kombatantach mają charakter pochodny, a zatem uzależnione są od uprawnień pierwotnych przysługujących zmarłemu współmałżonkowi (np.: wyrok NSA V SA 1625/00 - LEX nr 79349, wyrok NSA, sygn. akt II OSK 905/05 - LEX nr 266355). Pomocne w rozpatrywanej sprawie jest stanowisko Sądu Najwyższego zaprezentowane w uzasadnieniu uchwały z 25 stycznia 1996 r. (sygn. akt III AZP 32/1995, OSNP 1996/15/206), w którym wyjaśnione zostało, że uprawnienia wdów zależą od istnienia uprawnień pierwotnych i braku przesłanek do pozbawienia tychże uprawnień pierwotnych. Sąd ten zauważył, że: "Z istoty praw pochodnych wynika, że nie mogą one istnieć bez uprawnień pierwotnych, przy czym należy to rozumieć nie tylko w tym znaczeniu, że samo prawo pierwotne istnieje, ale także w ten sposób, że nie może istnieć prawo pochodne, jeżeli istnieją przesłanki do pozbawienia prawa pierwotnego. Należy więc uznać, że jeżeli osoba, od której wywodzi się uprawnienie pochodne byłaby pozbawiona uprawnień pierwotnych, to także istnieją przesłanki do pozbawienia uprawnień osoby powołującej się jedynie na uprawnienie pochodne. Sąd Najwyższy dopuścił, na podstawie art. 25 ust. 2 ustawy o kombatantach, możliwość pozbawienia uprawnień kombatanckich nabytych na podstawie dotychczasowych przepisów - wdowy lub wdowców po osobach, które uzyskały uprawnienia kombatanckie. Należy jednak zaznaczyć, że uchwała Sądu Najwyższego dotyczyła sytuacji, w której decyzja o przyznaniu pierwotnych uprawnień kombatanckich w ogóle nie została wydana. Stan faktyczny sprawy wskazuje, że uprawnienia kombatanckie A. K. (przyznane uprzednio przez ZBOWiD za udział w walkach o utrwalanie władzy ludowej w szeregach LWP) zostały potwierdzone decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 1993 r. wydaną przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, w której to decyzji wydanej na podstawie art.1 ust.2 pkt 6 w związku z art. 25 ust.3 oraz art. 27 ustawy o kombatantach potwierdzone zostały uprawnienia określone w ustawie, a jako okres działalności kombatanckiej został zaliczony okres od października 1948 r. do grudnia 1948 r . Jako rodzaj działalności wskazano walki z Ukraińską Powstańczą Armią.(k.8 odw.akt adm.). A. K. posiadał zatem uprawnienia nadane na podstawie obowiązującej ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, a decyzja przyznająca te uprawnienia stała się ostateczna. Z faktem wydania tej decyzji, posiadającej - co podkreślić należy - przymiot ostateczności (art. 16 k.p.a.), wiążą się określone następstwa procesowe, co nie pozostaje bez znaczenia dla rozpatrywanej sprawy. Zasada ogólna trwałości decyzji ostatecznych ma bowiem podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych. Przyjmuje się, że decyzja ostateczna jest prawidłowa, dlatego organ administracji, który w znanych sobie okolicznościach wydał wadliwą decyzję uprawniającą, jest tą decyzją związany do czasu jej zmiany w sposób przewidziany prawem (v. teza trzecia wyroku NSA z 20 lipca 1981 r., sygn. akt SA 1461/81 - ONSA 1981, nr 2, poz. 72). Wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego niezależnie od rodzaju wad i przyczyn ich powstania, zawsze następuje na mocy stosownego rozstrzygnięcia właściwego organu, wydanego w jednym z trybów nadzwyczajnych przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Decyzją ostateczną z 9 czerwca 1993r. zweryfikowano pozytywnie dla męża Skarżącej, uprawnienia kombatanckie nadane mu przez ZBoWiD w 1983 r. W tej sytuacji ewentualne pozbawienie męża Skarżącej uprawnień kombatanckich mogłoby zostać przeprowadzone wyłącznie w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, regulujące instytucje wzruszania decyzji ostatecznych. Wśród nich są przepisy regulujące tryb i zasady: wznowienia postępowania, uchylania, zmiany oraz stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych (zawarte odpowiednio w rozdziale 12 i 13 k.p.a.). Kierownik Urzędu odmówił przyznania Skarżącej uprawnień po zmarłym mężu podnosząc, że pełnił on służbę w [...] Pułku Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, który brał udział w walkach zbrojnych m.in. z Narodowymi Siłami Zbrojnymi, Armią Krajową i innymi formacjami, co wynika z pisma IPN z dnia [...] maja 2007 r.(k.20 akt adm.). W związku z powyższym, zdaniem organu, zaistniała w sprawie sytuacja przewidziana w art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. c) ustawy o kombatantach, powodująca "utratę uprawnień kombatanckich". Organ orzekający uznał zatem, że służba męża Skarżącej w Korpusie Bezpieczeństwa Wewnętrznego byłaby okolicznością uzasadniającą pozbawienie męża Skarżącej uprawnień kombatanckich, gdyby żył. Uwzględniając powyższe oraz opierając się na wskazanej powyżej zależności - pochodnych uprawnień należnych wdowie po zmarłym kombatancie od uprawnień pierwotnych męża - uznał, że brak jest w sprawie podstaw do przyznania Skarżącej uprawnień na podstawie art. 20 ust. 3 ustawy o kombatantach. Aby przyjąć takie stanowisko organ winien jednak w sposób dalece bardziej szczegółowy wyjaśnić sytuację prawną męża Skarżącej w kontekście hipotetycznego założenia, iż zostałby on pozbawiony uprawnień kombatanckich na podstawie powołanych przepisów ustawy o kombatantach zważywszy w szczególności, iż do chwili śmierci mąż Skarżącej korzystał z uprawnień kombatanckich na podstawie ww. decyzji Kierownika Urzędu . Kierownik Urzędu nie wykazał możliwości wzruszenia decyzji z [...] czerwca 1993 r. w trybie nadzwyczajnym (przyznającej uprawnienia pierwotne), w związku z czym, nieuzasadniona - przedwczesna - jest odmowa przyznania Skarżącej uprawnień pochodnych. Wobec zaniechania dokonania oceny skutków prawnych wydania przedmiotowej decyzji z punktu widzenia zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 k.p.a.) oraz możliwości wyeliminowania z obrotu prawnego w trybie nadzwyczajnym, organ orzekający dopuścił się, zdaniem Sądu, naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oceny Sądu nie zmienia powołanie się przez organ orzekający na wyrok Sądu Najwyższego z 11 grudnia 2002 r. nr III RN 57/02 (OSNP 2004/2/24) stwierdzający, że uprawnienia wdowy po kombatancie powinny być oceniane z uwzględnieniem jej osobistej sytuacji prawnej. Stanowisko w nim wyrażone nie może uzasadniać wydania dla Skarżącej decyzji odmownej w niniejszej sprawie. Wyrok został wydany w innym stanie faktycznym, dla którego przewidziana została odrębna regulacja prawna. A mianowicie w rozpoznawanej przez Sąd Najwyższy sprawie, mąż skarżącej został pozbawiony uprawnień kombatanckich uzyskanych z tytułu działalności w latach 1944-1956 w charakterze uczestnika walk o ustanowienie i utrwalanie władzy ludowej". Ustawa z dnia 25 kwietnia 1997 r o zmianie ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. Nr 68, poz.436) nadała nowe brzmienie art. 25 ust.2 pkt 2 ustawy o kombatantach , wprowadzając regulację prawną pozwalającą na przywrócenie uprawnień kombatanckich osobom spełniającym określone w tym przepisie przesłanki. Ustawa zmieniająca ustawę o kombatantach przewidziała ponadto szczególny tryb przywracania uprawnień, stanowiąc w art. 2, że Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych przywraca uprawnienia kombatanckie z urzędu w przypadkach, w których decyzja pozbawiająca uprawnień kombatanckich była w momencie jej wydania nieważna z mocy prawa. Przywrócenie uprawnień kombatanckich z innych przyczyn niż ww. nieważność decyzji następuje na wniosek osoby uprawnionej złożony w Urzędzie do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Uregulowanie to pozwoliło na niestosowanie procedury nadzwyczajnej w celu wyeliminowania decyzji ostatecznej pozbawiającej uprawnień kombatanckich, ale na ocenę merytoryczną czy w świetle nowej regulacji ustawowej wnioskodawca zachowuje uprawnienia kombatanckie. W razie pozytywnego rozstrzygnięcia tej kwestii wnioskodawcy przysługiwałoby "przywrócenie uprawnień kombatanckich", a nie weryfikacja decyzji pozbawiającej uprawnień kombatanckich. (Wyrok SN z 6 lutego 2002 r. III RN 210/00). Ustalenie trybu przywracania uprawnień z powodu zmiany stanu prawnego wyłączyło konieczność stosowania trybów nadzwyczajnych w celu wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznych pozbawiających uprawnień kombatanckich. Ustawa nie przewidziała natomiast specjalnego trybu dla pozbawiania uprawnień kombatanckich, z powodu wprowadzonej przez nią zmiany stanu prawnego. W rozpatrywanej sprawie, zdaniem Sądu, aktualny pozostaje pogląd Sądu Najwyższego przedstawiony w omawianym wyroku, zgodnie z którym, przy uprawnieniach pochodnych niezbędne jest ustalenie, czy zmarły kombatant zachowałby uprawnienia kombatanckie, gdyby żył. Okoliczność ta powinna zostać rozważona nie tylko w świetle przepisów prawa materialnego, przez rozważenie czy w świetle zmienionych w 1997 r. przepisów ustawy o kombatantach istnieją przesłanki do pozbawienia męża Skarżącej uprawnień kombatanckich (co organ orzekający rozważył), ale również w świetle przepisów postępowania administracyjnego przez ustalenie czy istnieje możliwość wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej A. K. uprawnienia kombatanckie. Przedstawiając powyższe stwierdzić należy, że postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji, przeprowadzone zostało z naruszeniem art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. obligującego organy administracji publicznej do podejmowania wszelkich kroków niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli a także do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Rozpatrując sprawę ponownie Kierownik Urzędu powinien wyeliminować wskazane powyżej uchybienia. W szczególności powinien szczegółowo rozważyć, czy istniałaby prawna możliwość wzruszenia własnej decyzji ostatecznej z [...] czerwca 1993r. o przyznaniu mężowi Skarżącej uprawnień kombatanckich na podstawie ustawy o kombatantach w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 145 - 156 k.p.a.). Istotne jest również rozważenie dopuszczalności wzruszenia w ogóle tej decyzji ze względu na upływ czasu, jaki upłynął od jej doręczenia. W sytuacji, gdyby nie było możliwości wzruszenia decyzji ostatecznej w żadnym z trybów nadzwyczajnych na podstawie przepisów k.p.a., obowiązkiem organu, w ocenie Sądu, będzie przyznanie uprawnień pochodnych Skarżącej, zgodnie z jej wnioskiem. Należy zaznaczyć, że na podstawie §2 rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 września 1997r. sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach dotyczących pozbawienia i przywrócenia uprawnień kombatanckich oraz zasad przeprowadzania weryfikacji tych uprawnień (Dz.U.Nr 116, poz.745) w sytuacji gdy osoba, której uprawnień dotyczy postępowanie weryfikacyjne prowadzone w sprawie pozbawienia uprawnień kombatanckich, zmarła, stroną postępowania weryfikacyjnego, o którym mowa jest pozostały po niej współmałżonek, który uzyskał uprawnienia, o których mowa w art. 20 ust. 3 ustawy, lub złożył wniosek w Urzędzie o ich przyznanie. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Wobec negatywnego charakteru zaskarżonej decyzji Sąd nie uznał za zasadne zastosowania przepisu określonego w art. 152 p.p.s.a.