V SA/Wa 1117/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Protokolant st. spec. - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2014 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. w K. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych; oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez M. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: Skarżący, Wnioskodawca) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: Prezes Zarządu PFRON) z dnia [...] października 2013 r. znak: [...] odmawiającą wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc czerwiec 2013 roku. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. M. Sp. z o.o. przekazała, za pośrednictwem Systemu Obsługi Dofinansowali i Refundacji, do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, wniosek Wn-D o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za czerwiec 2013 r. Wniosek za wskazany miesiąc został przekazany w terminie przewidzianym w § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. z 2009 r. Nr 8, poz. 43 z późn. zm.) tj. do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego wniosek dotyczy. Z uwagi na fakt, iż z analizy dokumentacji dotyczącej spółki M. wynikało organowi, iż Wnioskodawca spełnia warunek o którym mowa w art. 1 ust. 7 lit c) rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. Urz. UE L 214 z 6 sierpnia 2008 r., dalej jako: rozporządzenie Komisji (WE) Nr 800/2008), wezwał on Spółkę pismem z dnia [...] lipca 2013 r. o przesłanie: - listy plac wraz z potwierdzeniami przelewów wynagrodzeń dla pracowników niepełnosprawnych, zgłaszanych do SODiR za czerwiec 2013 r., - aktualnych zaświadczeń o niezaleganiu w ZUS i US, - potwierdzeń opłacenia składek ZUS za kwiecień, maj i czerwiec 2013 r., wraz z deklaracją DRA, - wyniku finansowego za I półrocze2013 r., - stanu aktyw i posiadanych zobowiązań na koniec czerwca 2013 r. Spółka w odpowiedzi pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. przesłała listy plac wraz z potwierdzeniami przelewów wynagrodzeń za czerwiec 2013 r. oraz wynik finansowy za I półrocze 2013 r. Dodatkowo wyjaśniła, iż w ostatnim okresie borykała się z problemami z bieżącą płynnością finansową, co spowodowało nieterminowe regulowanie zobowiązań budżetowych. Organ wezwał ponownie pismem z dnia [...] września 2013 r. Skarżącą do przesłania aktualnych zaświadczeń o niezaleganiu w ZUS i US oraz potwierdzenia opłacenia składek ZUS za czerwiec 2013 r. wraz z deklaracją DRA. Pismem z dnia [...] września 2013 r. Spółka przesłała żądane dokumenty, z których wynikało, iż składki za miesiąc czerwiec 2013 r. nie zostały opłacone w terminie. Mianowicie składki za miesiąc czerwiec 2013 r., wynikające z deklaracji z dnia [...].07.2013r., Skarżąca powinna opłacić do dnia 30 sierpnia 2013 r., natomiast - jak wynikało z przedstawionych potwierdzeń przelewów - składki zostały opłacone częściowo w kwocie 105 314,55 zł dopiero w dniu 10 września 2013 r. Decyzją z dnia [...] października 2013 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych odmówił M. Sp. z o. o. w K. wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc czerwiec 2013 r. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że z przedstawionej przez Spółkę dokumentacji wynika, iż składki na ubezpieczenia społeczne za miesiąc czerwiec 2013 r. wynikające z deklaracji z dnia [...].07.2013 r. zostały opłacone częściowo w kwocie 105 314,55 zł dopiero w dniu 10 września 2013 r. W związku z powyższym organ pierwszej instancji stwierdził, iż koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczających 14 dni. Organ powołał się przy tym na regulację art. 26a ust. la1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, według której w takiej sytuacji dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za czerwiec 2013 r. nie przysługuje. Od powyższej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, ponieważ decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 8 k.p.a. poprzez wprowadzenie w błąd strony co do tożsamości postępowania prowadzonego przez organ I instancji poprzez informowanie o toczącym się postępowaniu w przedmiocie ustalenia czy strona nie znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielenia pomocy publicznej, podczas gdy decyzja kończąca to postępowanie w uzasadnieniu w ogóle nie odnosi się do przedmiotu postępowania, czego konsekwencją jest odmowa wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc czerwiec 2013 r. z innej niewyjaśnionej w uzasadnieniu przyczyny; 2) naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez zaniechanie obowiązku umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; 3) naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez zawarcie uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie odpowiadającego wymogom określonym w przepisie art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w szczególności poprzez brak przełożenia kwalifikacji prawnej na ustalenia stanu faktycznego poczynione przez organ I instancji. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] marca 2013 r. utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu PFRON z [...] października 2013 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że składki za miesiąc czerwiec 2013 r. wynikające z deklaracji ZUS P DRA [...].07.2013 powinny zostać opłacone przez Spółkę do 15 sierpnia 2013 r., natomiast ze zgromadzonych w sprawie dowodów w postaci przelewów bankowych wynikało, iż składki na ubezpieczenia społeczne zostały opłacone jedynie w części i dopiero w dniu 10 września 2013 r., a więc z uchybieniem terminu wynikającego z art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, jak również z przekroczeniem dopuszczalnego 14 dniowego terminu określonego w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji. Organ zauważył przy tym, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje fakt rozłożenia przez ZUS na raty należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne m.in. za czerwiec 2013 r. na podstawie umowy Nr [...] z dnia [...] września 2013 r., gdyż umowa potwierdza istnienie należności względem ZUS z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne za wskazany w niej okres. Minister - odnosząc się do zarzutów Spółki dotyczących naruszenia art. 8 k.p.a. poprzez wprowadzenie w błąd strony co do tożsamości postępowania prowadzonego przez organ I instancji - wyjaśnił, że w toku postępowania dotyczącego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych organ pierwszej instancji bada, czy pracodawca spełnia przesłanki do otrzymania dofinansowania określone w przepisach ustawy o rehabilitacji tj. w art. 26a-26c oraz w art. 48a ust. 3 tej ustawy. Wobec powyższego Minister stwierdził, że Fundusz zobowiązany jest do prowadzenia postępowania dowodowego celem ustalenia m.in. czy strona poniosła koszty płacy zgodnie z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy, a jeśli tak, to czy znajduje się w sytuacji ekonomicznej umożliwiającej wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Organ podkreślił przy tym, iż na etapie gromadzenia materiału dowodowego dotyczącego sytuacji ekonomicznej, strona skarżąca w piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r. ujawniła, iż nieterminowo regulowała swoje zobowiązania budżetowe. Zatem organ pierwszej instancji był zobowiązany do zbadania również okoliczności, o której mowa w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji. Zdaniem Ministra na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut Spółki dotyczący naruszenia art. 10 k.p.a., bowiem strona dwukrotnie była informowana przez organ pierwszej instancji o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym tj. w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] (doręczonym w dniu 5 sierpnia 2013 r.) oraz w piśmie z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] (doręczonym w dniu 10 września 2013 r.). Minister zauważył przy tym, że w piśmie z dnia [...] września 2013 r. organ pierwszej instancji wezwał do nadesłania również dowodów w postaci opłacenia składek na ubezpieczenia społeczne za czerwiec 2013 r. wraz z deklaracją DRA, które to dowody są zarówno niezbędne celem ustalenia sytuacji ekonomicznej strony na dzień złożenia wniosku, jak również ustalenia, czy nie wystąpiła przesłanka z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy. Minister wskazał tym samym, że wbrew twierdzeniom strony organ pierwszej instancji nie badał tylko i wyłącznie sytuacji ekonomicznej strony na dzień złożenia wniosku, ale również przesłankę z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, a strona powinna była być świadoma, iż w postępowaniu dowodowym organ pierwszej instancji nie będzie się ograniczał jedynie do badania sytuacji ekonomicznej, ale również będzie badał pozostałe przesłanki warunkujące otrzymanie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Minister podkreślił przy tym, że po wysłaniu pisma z dnia [...] września 2013 r. organ I instancji nie kompletował już żadnego materiału dowodowego, a jedynie czekał na nadesłanie przez stronę dowodów w odpowiedzi na to pismo. W związku z powyższym argumenty zawarte w odwołaniu zdaniem Ministra należało uznać za bezzasadne, gdyż organ pierwszej instancji nie prowadził już dodatkowego postępowania dowodowego i nie kierował pism do innych podmiotów celem uzupełnienia materiału dowodowego. Odnosząc się natomiast do zarzutu strony dotyczącego naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a., organ odwoławczy stwierdził, że nie znajduje nieprawidłowości w uzasadnieniu faktycznym i prawnym zaskarżonej decyzji. Podkreślono, że podstawą prawną zaskarżonej decyzji było wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji tj. poniesienia przez pracodawcę miesięcznych kosztów płacy z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni, a nie występowanie na dzień złożenia wniosku Wn-D za czerwiec 2013 r. trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej, a zatem uzasadnienie decyzji było adekwatne do przywołanej przez organ pierwszej instancji podstawy prawnej. M. Sp. z o.o. zaskarżyła decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie tej decyzji w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucono błędną ocenę zarzutów zgłoszonych przez stronę w odwołaniu od decyzji organu I instancji i w konsekwencji utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy, podczas gdy całokształt materiału dowodowego oraz w szczególności sposób, w jaki organ I instancji prowadził postępowanie, ocenione zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego powinny prowadzić do wniosku, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, co w konsekwencji powinno doprowadzić do jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zdaniem Skarżącego Minister Pracy i Polityki Społecznej pominął istotę zarzutu dot. naruszenia art. 8 k.p.a. uznając w swojej decyzji, że organ I instancji miał prawo badać czy strona znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Skarżący nie kwestionuje prawa do takiego badania - z tym jednakże zastrzeżeniem, że badanie to powinno odbywać siew ramach postępowania w przedmiocie przyznania dofinansowania a nie w ramach jakiegoś odrębnego postępowania, nie mającego podstaw w przepisach. Wskazano przy tym, że organ I instancji (zgodnie z treścią zawiadomienia o toczącym się postępowaniu z dnia [...].07.2013 r.) jednoznacznie wskazał, że postępowanie prowadzone przez organ I instancji dotyczy ustalenia czy strona (pracodawca) nie znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej, a następnie (po tak wszczętym postępowaniu) odmówił stronie wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc czerwiec 2013 r. w oparciu o zupełnie inną przesłankę (nie wyjaśnioną w treści uzasadnienia) w ogóle nie odnosząc się do sytuacji ekonomicznej strony (co było przecież podstawą prowadzonego postępowania i o czym organ informował stronę w pismach). Takie działanie organu w ocenie Skarżącego jest niedopuszczalne w państwie prawa, w którym organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie do uczestników tego postępowania. Organ I instancji wprowadził stronę w błąd co do faktycznych podstaw prowadzenia postępowania, wzywając do przedstawiania dokumentów dotyczących sytuacji ekonomicznej, podczas gdy za pomocą tychże dokumentów chciał zbadać zupełnie inne kwestie. Prezes Zarządu PFRON w ogóle nie przeprowadził postępowania w przedmiocie wypłaty stronie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników a jedynie postępowanie w przedmiocie ustalenia jego sytuacji ekonomicznej. Nie miał zatem żadnej podstawy do wydania decyzji odmownej w zakresie wypłaty dofinansowania, bowiem w tym zakresie nie przeprowadził żadnego postępowania. Powyższych okoliczności organ odwoławczy zupełnie nie dostrzegł (lub celowo pominął) i pominął okoliczność, że organ I instancji naruszył wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę budowania zaufania do uczestników postępowania. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Skarżący stwierdził, że organowi odwoławczemu chyba nie jest znana jego treść. Skarżący podkreślił, że istotą tego przepisu jest umożliwienie zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia przed wydaniem decyzji. Pismo do strony informujące o możliwości zapoznania się z aktami sprawy zostało sporządzone [...].09.2014 r. a sama decyzja została wydana w dniu [...].10.2013 r., a więc prawie miesiąc po sporządzeniu tego pisma. W ocenie Skarżącego przyjęcie takiej praktyki za prawidłową (wysyłanie pisma z art. 10 § 1 k.p.a. na miesiąc przed wydaniem decyzji) można uznać za przykład niewłaściwego rozumienia istoty przepisu, który przecież nie powinien budzić wątpliwości. Podkreślono przy tym, że gdyby rozumieć przepis art. 10 § 1 k.p.a. w sposób, jaki rozumie go organ odwoławczy - nietrudno wyobrazić sobie, że organ prowadzący postępowanie wyśle pismo z art. 10 § 1 k.p.a. już przy zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, następnie będzie prowadził postępowanie przez wiele miesięcy, a potem wyda decyzję. Formalnie obowiązek informowania zostanie, przepis będzie zachowany - ale czy zachowane jest w tym wypadku prawdziwe znaczenie tego przepisu? Skarżący stwierdził przy tym, że ratio legis istnienia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. wyraża się w zdaniu "przed wydaniem decyzji". Istnieje on po to, by niejako uprzedzić stronę, że postępowanie dowodowe zostało zakończone i umożliwić jej wypowiedzenie się w tej fazie (przed wydaniem decyzji kończącej a nie w dowolnym momencie prowadzonego postępowania). Ponadto zupełnie nieakceptowane dla Skarżącego jest wyjaśnienie organu odwoławczego, że po przesłaniu do skarżącego pisma z dnia [...].09.2014 r. organ I instancji nie kompletował już materiału dowodowego. Tego Skarżący składając odwołanie nie mógł wiedzieć, bowiem został niejako zaskoczony decyzją, o której wydaniu nie został uprzedzony (zgodnie z dyspozycją art. 10 k.p.a.) i nie mógł zapoznać się z aktami sprawy przed jej wydaniem. Skarżący wskazał również, że organ odwoławczy zupełnie dowolnie ocenił postawiony przez niego zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 107 § 1 k.p.a. Minister Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko oraz argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 4 września 2014 r. pełnomocnik Skarżącego sformułował zarzut dotyczący "naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. polegający na uniemożliwieniu stronie postępowania zapoznania się z całością materiału dowodowego oraz uniemożliwieniem w tej sytuacji odniesienia się do zawartości akt postępowania, albowiem upływ czasu pomiędzy informacją o możliwości czynnego uczestniczenia w postępowaniu z [...] września 2013 r. a decyzją z [...] października 2013 r. powoduje, że strona podejmując czynności niezwłocznie po doręczeniu decyzji nie jest w stanie zapoznać się z kompletem zebranego materiału dowodowego, co niewątpliwie narusza jej uprawnienia.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 z p. zm. – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, które miało wpływ na wynik sprawy, nie naruszyły również przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu. Art. 26a ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011r. Nr 127, poz. 721 z p. zm. – dalej: ustawa o rehabilitacji) zawiera zapis, iż pracodawcy przysługuje ze środków Funduszu miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, o ile pracownik ten został ujęty w ewidencji zatrudnionych osób niepełnosprawnych, o której mowa w art. 26b ust. 1 tej ustawy. Z kolei ust. 1a1 tego artykułu określa, że wskazane miesięczne dofinansowanie nie przysługuje: 1) na pracowników zaliczonych do umiarkowanego lub lekkiego stopnia niepełnosprawności, którzy mają ustalone prawo do emerytury; 2) jeżeli wynagrodzenie pracownika niepełnosprawnego nie zostało przekazane na jego rachunek bankowy lub rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej albo na adres zamieszkania tego pracownika, za pośrednictwem osób prawnych prowadzących działalność w zakresie doręczania kwot pieniężnych; 3) jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni. Wskazane odrębne przepisy określające koszty pracy to m.in. przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (wynagrodzenie), ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (składki na ubezpieczenia społeczne) oraz ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (zaliczki na podatek dochodowy od wypłaconych wynagrodzeń). Zgodnie z art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r., Nr 205, poz. 1585 z p. zm., obecnie Dz. U. z 2013 r., poz. 1442) płatnik składek przesyła w tym samym terminie deklarację rozliczeniową, imienne raporty miesięczne oraz opłaca składki za dany miesiąc, z zastrzeżeniem ust. 1a, 2a i 2b, nie później niż do 15 dnia następnego miesiąca. Cyt. przepis art. 26a ust. 1a1 ustawy o rehabilitacji zawiera zatem jednoznaczny i nie budzący wątpliwości zapis, z którego wynika, że miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego nie będzie przysługiwało, jeśli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, przekraczającym 14 dni. Z treści zaś art. 26a ust. 9a pkt 2 wynika, że Prezes Zarządu Funduszu wydaje decyzję o odmowie wypłaty miesięcznego dofinansowania w przypadku niespełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1a1 pkt 2 albo 3 ustawy. Bezsporne jest między stronami, że Skarżąca spółka nie uiściła w całości w terminie do 15 sierpnia 2013 r. (plus 14 dni) należności z tytułu składek na ZUS za czerwiec 2013 r., albowiem składki wynikające z deklaracji ZUS P DRA [...].07.2013 zostały opłacone jedynie w części w dniu 10 września 2013 r., a więc z uchybieniem terminu wynikającego z art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, jak również przekraczając dopuszczalny 14 dniowy termin określony w art. 26a ust. la pkt 3 ustawy o rehabilitacji. Należy też zgodzić się ze stanowiskiem Ministra, że bez znaczenia dla przedmiotowego rozstrzygnięcia pozostaje fakt rozłożenia przez ZUS na raty należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne m.in. za czerwiec 2013 r. na podstawie umowy Nr [...] z dnia [...] września 2013 r., gdyż umowa ta potwierdza istnienie należności względem ZUS z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne za sporny okres. Należy zatem wskazać, że zaskarżona decyzja i decyzja poprzedzająca zostały wydane zgodnie z dyspozycją cyt. przepisów prawa materialnego, gdyż organy prawidłowo orzekły o odmowie wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za czerwiec 2013 r. z uwagi na zaistnienie przesłanki wyłączającej udzielenie dofinansowania, wskazanej wprost w przepisie art. 26a ust. 1a1 ustawy o rehabilitacji. Skarżąca spółka, jak również i jej pełnomocnik na rozprawie, zarzucili organom naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności naruszenie art. 8, art. 10 § 1 oraz art. 107 § 1 k.p.a. Szczególnie podkreślono zarzut naruszenia przez organ I instancji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, zawarty w art. 10 § 1 k.p.a., polegający na tym, że Skarżący został powiadomiony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym przedwcześnie tj. na około miesiąc przed wydaniem decyzji. Skarżący podkreślił przy tym ratio legis istnienia przepisu art. 10 § 1 k.p.a., które wyraża się w zdaniu "przed wydaniem decyzji" i fakt, że przepis ten istnieje po to, by niejako uprzedzić stronę, że postępowanie dowodowe zostało zakończone i umożliwić jej wypowiedzenie się w tej fazie (przed wydaniem decyzji kończącej a nie w dowolnym momencie prowadzonego postępowania). Skarżący wskazał odnośnie zarzutu naruszenia tego przepisu, że zupełnie nieakceptowane dla Skarżącego jest wyjaśnienie organu odwoławczego, że po przesłaniu do Skarżącego pisma z dnia [...].09.2014 r. organ I instancji nie kompletował już materiału dowodowego, które to działanie organu dziwi Skarżący, który został niejako zaskoczony decyzją, o której wydaniu nie został uprzedzony (zgodnie z dyspozycją art. 10 k.p.a.) i nie mógł zapoznać się z aktami sprawy przed jej wydaniem. Sąd – rozpoznając ten zarzut - pragnie wskazać, że postępowanie o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jest postępowaniem toczącym się na wniosek strony, wnioskodawca jest jedynym uczestnikiem postępowania, nadto postępowanie to toczy się w oparciu o dokumenty przedłożone przez wnioskodawcę, zgodnie z treścią art. 26c ust. 1 ustawy, których treść jest wnioskodawcy znana tj. miesięczne informacje o wynagrodzeniach, zatrudnieniu i stopniach niepełnosprawności pracowników niepełnosprawnych oraz wniosek o wypłatę miesięcznego dofinansowania za dany miesiąc. Powyższe świadczy o tym, że w każdym stadium postępowania wnioskodawca wie, jakimi dokumentami dysponuje organ i w oparciu o jakie dane będzie orzekał. Ponadto wnioskujący o wypłatę dofinansowania posiada wiedzę, w jakich terminach przekazał wynagrodzenie pracownikom niepełnosprawnym i w jakich terminach i w jakiej wysokości uiścił należności wynikające z miesięcznych kosztów płacy, a zatem wnioskodawca sam posiada wiedzę, czy spełnia warunki określone w przepisie wyłączającym dofinansowanie, zawartym w art. 26a ust. 1a1 pkt 2 i 3 ustawy, gdyż fakty te wynikają wprost z działalności wnioskodawcy. Dokumenty, na podstawie których orzekał organ, były w całości sporządzone przez Skarżącego i przez niego złożone do organu, organ nie mógł zatem wydać swojego rozstrzygnięcia w oparciu o jakikolwiek dokument czy fakt nie znany wcześniej stronie postępowania. Tym samym – w świetle wskazanych regulacji wynikających z przepisów prawa materialnego – nie można uznać za zasadny zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 10 § 1 k.p.a., gdyż organ rozpoznając wniosek o dofinansowanie nie miał możliwości oparcia swojego rozstrzygnięcia na dowodach, które nie były wcześniej znane wnioskodawcy. Powiadomienie Skarżącego o przysługującym prawie do zapoznania się z aktami sprawy i uczestniczeniu w postępowaniu związanym z wnioskiem o dofinansowanie za czerwiec 2013 roku (dwukrotnie – pismem z dnia [...] lipca oraz [...] września 2013 r.) stanowi dowód na prawidłowe działanie organu, a zarzut przedwczesności takiej informacji jest co najmniej niezrozumiały. Z uwagi na powyższe Sąd nie może zgodzić się z argumentacją Skarżącego, że długość okresu od ostatniego powiadomienia o uprawnieniach wynikających z treści art. 10 § 1 k.p.a. do daty wydania decyzji przez organ I instancji (tj. od [...] września do [...] października 2013 r.) wpłynęła na treść rozstrzygnięcia, gdyż wnioskodawca nie miał możliwości odniesienia się do akt sprawy przed samym wydaniem decyzji. Sąd pragnie przy tym podkreślić, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (patrz: wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., sygn.. akt II OSK 831/05, ONSA WSA 2006, nr 6, poz. 157; OSP 2007, z. 3, poz. 26). Sąd nie dopatrzył się ponadto naruszenia przez organ przepisów postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. powinno prowadzić do uwzględnienia skargi, w tym wskazanego przez Skarżącego naruszenia przepisów art. 8 i art. 107 § 1 k.p.a., albowiem z uwagi na wykazane powyżej stanowisko Sądu odnośnie interpretacji przepisów ustawy o rehabilitacji zarzuty dotyczące prowadzenia przez organ postępowania sprawdzającego oraz terminów powiadamiania o uprawnieniu strony do uczestnictwa w postępowaniu nie miały wpływu na rozstrzygnięcie obydwu organów. Ponadto stosownie do treści powołanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy, czego w rozpoznawanej sprawie nie można stwierdzić. Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.