V SA/Wa 1217/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz – Wóltańska, Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Protokolant - st. sekr. sąd. Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi J. S. – [...] na informację Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej; 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Mazowieckiej Jednostce Wdrażania Programów Unijnych; 2. zasądza od Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych na rzecz J. S. - [...] kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi z 5 listopada 2013 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez J. S. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą [...] (dalej: "skarżąca") jest stanowisko Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych (dalej: "MJWPU") wyrażone w piśmie z [...] października 2013 r. nr [...] informującym o negatywnym rozpatrzeniu protestu. Przedmiotowe pismo zostało wydane w następującym stanie faktycznym: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 5 grudnia 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 2456/13 w sprawie ze skargi J. S. – [...] na informację Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu - oddalił skargę. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym. Skarżąca złożyła w MJWPU wniosek o dofinansowanie projektu realizowanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego 2007-2013, Priorytet I "Tworzenie warunków dla rozwoju potencjału innowacyjnego i przedsiębiorczości na Mazowszu", Działanie 1.5. "Rozwój przedsiębiorczości" pod tytułem "Wzrost konkurencyjności [...], poprzez wdrożenie innowacyjnych technologii informatycznych". Pismem z [...] sierpnia 2013 r., nr [...] organ poinformował skarżącą, że projekt został odrzucony z przyczyn formalnych. MJWPU wyjaśniła, iż wniosek o dofinansowanie nie spełnia kryterium formalnego nr 10, ponieważ wydatki poniesione na wnioskowane oprogramowanie są niekwalifikowane, bowiem nie będą wykorzystywane wyłącznie w ramach przedsiębiorstwa objętego pomocą, co jest niezgodne z § 9 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 239, poz. 1599, dalej: rozporządzenie). Po przeniesieniu wyżej wymienionych wydatków do wydatków niekwalifikowanych projekt nie spełniałby również warunku minimalnej wartości dofinansowania, który zgodnie z § 7 ust. 2 regulaminu konkursu wynosi 100 000 zł. Od oceny projektu skarżąca złożyła protest. W uzasadnieniu wskazała, iż projekt zakłada wykorzystanie funkcjonalności zakupionych wartości niematerialnych i prawnych do procesu świadczenia usług w ramach przedsiębiorstwa, zaś udostępniane na zewnątrz będą jedynie funkcjonalności oprogramowania, służące odbiorcom usług, natomiast pozostałe funkcjonalności m.in. dotyczące wystawiania faktur, czy rozliczeń wykorzystywane będą wyłącznie przez beneficjenta pomocy. Skarżąca podniosła ponadto, że samo udostępnianie funkcjonalności oprogramowania nie jest równoznaczne z jego przekazywaniem, a podmioty trzecie nie będą miały w tym zakresie żadnych praw, które posiadać będzie wyłącznie beneficjent. Pismem z 10 października 2013 r. skarżąca została poinformowana przez MJWPU o negatywnym rozpatrzeniu protestu. W uzasadnieniu pisma podano, że ocena wniosku na etapie formalnym została przeprowadzona prawidłowo. Zdaniem organu zapisy załączonego do wniosku biznes planu, jak i opinii o innowacyjności wskazują, iż z zasobów w postaci oprogramowania będą mogli korzystać użytkownicy zewnętrzni posiadający dostęp, zatem oprogramowanie nie będzie wykorzystywane wyłącznie w przedsiębiorstwie otrzymującym pomoc, ale także w przedsiębiorstwach, które wykupią usługę dostępu do określonych funkcjonalności platform. Powołując się na art. 12 ust. 2 lit. a Rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (Dz.U. UE L 214 z dnia 9 sierpnia 2008 r., s. 3, dalej: rozporządzenie Komisji WE nr 800/2008) organ wskazał, że intencją prawodawcy było, aby nabywane aktywa będące kosztami kwalifikowanymi były używane wyłącznie w zakładzie przedsiębiorcy i z przeznaczeniem, na które pomoc otrzymuje. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także: Sąd, lub Sąd I instancji) skarżąca zarzuciła m.in.: - naruszenie § 9 ust. 1 pkt 7 lit. a rozporządzenia, poprzez jego niewłaściwą wykładnię, a w rezultacie uznanie przez organ, że korzystanie z nabytych w ramach projektu wartości niematerialnych i prawnych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie jest wykorzystywaniem ich w ramach przedsiębiorstwa; - naruszenie art. 12 ust. 2 lit. a rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008, poprzez jego błędną wykładnię, a w rezultacie uznanie, iż wartości niematerialne i prawne mogą zostać uznane za koszt kwalifikowalny jedynie, jeżeli korzysta się z nich wyłącznie w jednostce otrzymującej pomoc w rozumieniu zakładu przedsiębiorcy uzyskującego pomoc. Sąd I instancji uznał zarzuty za nieuzasadnione i stwierdził, że MJWPU dokonując wykładni normy § 9 ust. 1 pkt 7 lit. a rozporządzenia prawidłowo oparła się na treści art. 12 ust. 2 lit. a rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008, zgodnie z którym aby wartości niematerialne i prawne zostały uznane za koszt kwalifikowalny do celów rozporządzenia nr 800/2008 należy korzystać z nich wyłącznie w przedsiębiorstwie otrzymującym pomoc. Natomiast w przypadku regionalnej pomocy inwestycyjnej korzysta się z nich tylko i wyłącznie w jednostce otrzymującej pomoc. Sąd wskazał, że z przytoczonych regulacji jednoznacznie wynika, iż nabywane aktywa będące kosztami kwalifikowanymi winny być używane wyłącznie w przedsiębiorstwie wnioskodawcy i z przeznaczeniem, na które otrzymuje on pomoc. Postać środków trwałych determinuje związanie z konkretną lokalizacją, zaś w przypadku wartości niematerialnych i prawnych konieczne było sformułowanie wprost warunków ich kwalifikowalności w tym ograniczonego sposobu dysponowania. Sąd I instancji stwierdził ponadto, iż przedmiotowy projekt polega na uruchomieniu dwóch platform internetowych: Wirtualne Targi Nieruchomości (WTN) oraz Wideo Konferencje Nieruchomości (WKN), zaś skarżąca w ramach przewidzianej inwestycji finansowej nie planuje zakupu żadnych środków trwałych. Z zasobów w postaci oprogramowania będą zaś mogli korzystać użytkownicy zewnętrzni posiadający dostęp, a zatem oprogramowanie objęte wnioskiem nie będzie wykorzystywane wyłącznie w przedsiębiorstwie otrzymującym pomoc, ale także w przedsiębiorstwach, które wykupią usługę dostępu do określonych funkcjonalności platform. W ocenie Sądu, dostęp do planowanych platform w istocie sprowadza się do podnajęcia części posiadanych zasobów, w tym oprogramowania do realizacji celów biznesowych podmiotów trzecich. Skarżąca natomiast zamierza odpłatnie udostępniać oprogramowanie, z funkcjonalności którego będą korzystać głównie inne podmioty. Wobec tego Sąd I instancji uznał, iż ocena zarzutów podniesionych w proteście dokonana przez MJWPU została przeprowadzona prawidłowo. Skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji wniosła skarżąca. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: I. naruszenie prawa materialnego poprzez: 1. błędną wykładnię § 9 ust. 1 pkt 7 lit. a rozporządzenia polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że korzystanie z nabytych w ramach projektu wartości niematerialnych i prawnych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie jest wykorzystywaniem ich w ramach przedsiębiorstwa, przepis ten nie ma zastosowania do podziału nieruchomości; 2. błędną wykładnię art. 12 ust. 2 lit. a rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008 polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że wartości niematerialne i prawne mogą zostać uznane za koszt kwalifikowalny jedynie, jeżeli korzysta się z nich wyłącznie w jednostce otrzymującej pomoc w rozumieniu zakładu przedsiębiorcy uzyskującego pomoc; 3. błędną wykładnię art. 26 ust. 2 w zw. z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712, z późn. zm.; dalej: u.z.p.p.r.) poprzez uznanie, iż przepis ten dotyczy Instytucji Zarządzającej przy wykonywaniu swoich zadań z pominięciem tego, że Mazowiecka Jednostka Wdrażania Programów Unijnych jest instytucją pośredniczącą, która realizuje zadania powierzone przez zarząd, a skoro realizuje te zadania, to powinna się kierować przy ich wykonywaniu zasadami, o których mowa w art. 26 ust. 2. II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) poprzez niepełne i lakoniczne uzasadnienie zaskarżonego wyroku; 2. art. 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez nienależyte dokonanie przez Sąd I instancji kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z punktu widzenia naruszenia przez ten organ przepisów regulujących procedurę oceniania wniosków o dofinansowanie, mającego wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności naruszenia art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. Skarżąca wniosła o 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania; 2. zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania poniesionych przed Sądem I instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wywiodła, że użyte w § 9 ust. 1 pkt 7 lit. a rozporządzenia sformułowanie "wyłącznie w ramach przedsiębiorstwa objętego pomocą" należy interpretować w ten sposób, że w ramach przedsiębiorstwa oznacza również "w ramach działalności gospodarczej przedsiębiorstwa". Odmienna interpretacja tego pojęcia jej zdaniem stałaby w sprzeczności m.in. z celami działania 1.5., bowiem żaden przedsiębiorca nie mógłby świadczyć usług opartych na zakupionych wartościach niematerialnych i prawnych, ponieważ zawsze podmiot trzeci, który nawiązałby współpracę z takim przedsiębiorcą będzie z nich korzystał. Skarżąca podkreśliła ponadto, iż charakter korzystania z portalu internetowego opiera się na umieszczeniu tam stosownych treści w ramach wybranych funkcjonalności. Korzystanie to nie polega na udzielaniu licencji, czy też "podnajmowaniu" systemu innym przedsiębiorcom. Zakupione w ramach projektu licencje oraz wdrożenie i instalacja aplikacji będą wykorzystane, jako jeden z elementów w procesie świadczenia usług przez przedsiębiorstwo, a więc de facto będą wykorzystywane w ramach przedsiębiorstwa. Zdaniem skarżącej z treści § 9 ust. 1 pkt 7 lit. a rozporządzenia nie wynika, żeby nabyte wartości niematerialne i prawne miałyby być wykorzystywane wyłącznie w przedsiębiorstwie objętym pomocą i wyłącznie na własne potrzeby tego przedsiębiorstwa. Ponadto skarżąca wskazała, że w kontekście wykładni art. 12 ust. 2 lit. a rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008 nie można skupiać się jedynie na użytej tam frazie "wyłącznie w jednostce otrzymującej pomoc" w oderwaniu od pozostałej części tego aktu prawnego. Zdaniem skarżącej w całym rozporządzeniu użyte jest sformułowanie "jednostka" w odniesieniu do zapisów dotyczących przedsiębiorcy. Natomiast rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego z 2010 roku w analogicznych regulacjach znajdujących się w § 7 ust. 1 posługuje się określeniem "przedsiębiorstwo" co wskazuje, że faktyczną intencją ustawodawcy było odniesienie tych zapisów do przedsiębiorstwa, a nie zakładu przedsiębiorcy. Ponadto skarżąca dodała, że instytucja pośrednicząca, w tym przypadku MJWPU, wykonując zadania powierzone jej przez instytucję zarządzającą jest obowiązana przestrzegać zasad wykonywania tych zadań, jakie obowiązują instytucję zarządzającą, o których mowa w art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono. Wyrokiem z dnia 26 lutego 2014r., sygn. akt II GSK 270/14 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Wskazał, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie zarzuty w niej podniesione okazały się usprawiedliwione. Skarżąca oparła skargę kasacyjną zarówno na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, jak i zarzuciła naruszenia przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. NSA nie uwzględnił zarzutu naruszenia przepisów postępowania, ponieważ skarżąca nie wykazała w żadnym stopniu, że naruszenie wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów procesowych mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd odwoławczy uznał natomiast za zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię przez Sąd I instancji normy prawnej wynikającej z § 9 ust. 1 pkt 7 lit. a rozporządzenia w związku art. 12 ust. 2 lit. a rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008. NSA wskazał, że MJWPU i Sąd I instancji dokonały błędnej interpretacji tych przepisów zawężając literalne znaczenie pojęcia "wyłącznie w ramach przedsiębiorstwa". Odwołując się do wykładni literalnej, stwierdził, że zarówno organ, jak i Sąd I instancji w sposób nieprawidłowy odtworzyli w sprawie z normy prawnej warunek wyłącznego wykorzystywania w przedsiębiorstwie nabytych przez skarżącą licencji w zakresie tworzenia i prowadzenia platform informatycznych. Sąd wskazał, że z treści § 9 rozporządzenia wynika, że z inwestycyjnym wydatkiem kwalifikowanym na zakup licencji będziemy mieli do czynienia w sytuacji, jeżeli licencja taka będzie wykorzystywana wyłącznie w przedsiębiorstwie. Użyty w § 9 ust. 1 pkt 7 lit. a rozporządzenia zwrot "będą wykorzystywane" odnosi się bowiem w szczególności do licencji. Z niespełnieniem warunków określonych w tym przepisie mielibyśmy do czynienia wówczas, gdyby licencja była wykorzystywana poza przedsiębiorstwem, czyli gdyby podmiot, który nabył licencję udostępniłaby ją innym podmiotom na takich samych zasadach, na których sam z niej korzysta. Z kolei dokonując wykładni art. 12 ust. 2 lit. a rozporządzenia Komisji WE nr 800/200812 wskazał, że przepis ten stanowi, iż w przypadku regionalnej pomocy inwestycyjnej, z wartości niematerialnych i prawnych korzysta się wyłącznie w jednostce otrzymującej pomoc, a nie na przykład w całym przedsiębiorstwie wielozakładowym, którego zakłady mogą znajdować się w różnych województwach. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego naruszenia tego przepisu nie stanowi korzystanie z licencji wyłącznie w jednostce otrzymującej pomoc, z którym to korzystaniem wiąże się świadczenie usług na rzecz podmiotów trzecich. NSA nie uznał natomiast, że jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. Rozpoznając sprawę ponownie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.: Art. 190 P.p.s.a. stanowi, iż Sąd, któremu sprawa została przekazana przez Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wskazany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 lutego 2014r., błąd w interpretacji § 9 ust. 1 pkt 7 lit. a rozporządzenia i art. 12 ust. 2 lit. a rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008 uzasadnia uchylenie stanowiska Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych, którego skutkiem było odrzucenie z przyczyn formalnych projektu skarżącej, poprzez uznanie, że wydatki poniesione na objęte wnioskiem oprogramowanie są niekwalifikowane, bowiem nie będą wykorzystywane wyłącznie w ramach przedsiębiorstwa objętego pomocą. Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 7 lit. a rozporządzenia do inwestycyjnych wydatków kwalifikowanych na realizacje nowej inwestycji zalicza się niezbędne do jej realizacji wydatki ponoszone na nabycie wartości niematerialnych i prawnych związanych z transferem technologii przez nabycie patentów, licencji, know-how lub nieopatentowanej wiedzy technicznej, jeżeli m.in. będą one wykorzystywane wyłącznie w ramach przedsiębiorstwa objętego pomocą. Natomiast art. 12 ust. 2 lit. a rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008 stanowi, że aby wartości niematerialne i prawne zostały uznane za koszt kwalifikowany to m.in. należy korzystać z nich wyłącznie w przedsiębiorstwie otrzymującym pomoc. W przypadku regionalnej pomocy inwestycyjnej należy korzystać z nich wyłącznie w jednostce otrzymującej pomoc. Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy wykładni pojęcia "wykorzystywania nabytych licencji wyłącznie w ramach przedsiębiorstwa". Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że skarżąca wystąpiła z wnioskiem o dofinansowanie zakupu dwóch licencji na dwie nowe technologie informatyczne w postaci dwóch platform internetowych (Wirtualne Targi Nieruchomości – WTN oraz Wideo Konferencje Nieruchomości - WKN) w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej z zakresu obrotu nieruchomościami. Z założenia projektu wynika, że z platform miałyby korzystać podmioty zewnętrzne po wykupieniu przez nich abonamentu uprawniającego do korzystania z określonych funkcjonalności tychże platform. Ze stanu faktycznego sprawy wynika ponadto, że zakupione licencje objęte pomocą będą wykorzystywane wyłącznie w przedsiębiorstwie skarżącej. Korzystanie z projektowanych platform przez podmioty zewnętrzne będzie się wiązało korzystaniem z określonych odpłatnych usług świadczonych przez skarżącą. Przedmiotem usługi skarżącej w ramach prowadzonej działalności będzie w szczególności dostęp do baz danych zgromadzonych na platformach. Świadczeniobiorca nie będzie natomiast korzystał z nabytych w ramach pomocy praw licencyjnych, bowiem licencja nie będzie przedmiotem usługi. Usługa internetowa nie będzie prowadziła do transferu, podziału lub podnajmu wartości niematerialnych i prawnych objętych pomocą osobom trzecim, a to jak najbardziej świadczy, a to świadczy o tym, iż prawa te będą wykorzystywane wyłącznie w ramach przedsiębiorstwa. Na gruncie tak ustalonego stanu faktycznego stwierdzić należy, że wykorzystywanie nabytych wartości niematerialnych i prawnych "wyłącznie w ramach przedsiębiorstwa objętego pomocą" w rozumieniu § 9 ust. 1 pkt 7 lit. a rozporządzenia oznacza, że zakupione aktywa mogą być wykorzystywane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przedsiębiorstwa. Z akt sprawy wynika, iż skarżąca nabyła wartości niematerialne i prawne na podstawie umowy licencji. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej skarżąca nie udostępniała praw licencyjnych nabywcom. Licencje stanowiły swoistego rodzaju środek umożliwiający prowadzenie działalności gospodarczej w kształcie założonym przez skarżącą. Tym samym warunek wyłącznego wykorzystywania w przedsiębiorstwie nabytych wartości niematerialnych i prawnych związanych z transferem technologii w postaci licencji na oprogramowanie platform internetowych, o którym mowa w § 9 ust. 1 pkt 7 lit. a rozporządzenia i art. 12 ust. 2 lit. a rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008 w tym stanie faktycznym sprawy został przez skarżącą spełniony. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w oparciu o art. 146 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.