V SA/Wa 1281/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi W. K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Skarżący w skardze na opisane w komparycji postanowienie złożył wniosek o "zawieszenie przez Sąd i wstrzymanie egzekucji do czasu przez Sąd rozpoznania skargi" (ostatnie zdanie skargi, k. 2 akt sądowych). Wniosek ten został uznany za wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten wymienia dwie przesłanki pozytywne, których wystąpienie może uzasadniać wydanie orzeczenia w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Należy także zaznaczyć, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd nie ocenia legalności zaskarżonej decyzji (post. NSA z 25.10.2011r., II OZ 1019/11, CBOSA). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku konkretnych okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bowiem brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczna ocenę (post. NSA z 04.03. 2010r., II OZ 178/10, CBOSA; post. NSA z 18.05.2004r., FZ 65/04, CBOSA). Sąd stwierdza, że złożony przez skarżącego wniosek o "zawieszenie przez Sąd i wstrzymanie egzekucji" nie może zostać uwzględniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest bowiem władny wstrzymać prowadzonej wobec skarżącego egzekucji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny jest natomiast uprawniony do rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie zaskarżanego postanowienia na zasadach określonych w powołanym wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tego też względu złożony przez skarżącego wniosek został przez sąd potraktowany jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Należy zauważyć, iż skarżący nie uprawdopodobnił przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Nie wskazał konkretnych, zindywidualizowanych okoliczności uzasadniających wydanie orzeczenia o wstrzymaniu zaskarżonego postanowienia. Powyższy wniosek nie został również poparty jakimikolwiek dokumentami. Niezależnie od powyższego podkreślić należy, że w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się przy tym, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą których zostają nałożone na niego obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Warszawa 2008, s. 339). Zasadniczo więc cechy wykonalności nie posiadają decyzje lub postanowienia odmowne. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności administracyjnej może jednak polegać także na czasowym zawieszeniu skutków prawnych wynikających z rozstrzygnięcia zawartego w danym akcie bądź wywołanych dokonaniem określonej czynności. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że postanowienie, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania nie kwalifikuje się do wykonania (zawieszenia jego skuteczności). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Finansów utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. oddalające skargę na czynności organu egzekucyjnego. Postanowienie to nie nakłada na stronę skarżącą żadnych nowych obowiązków, ani nie zmienia wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych i prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W związku z powyższym skuteczność postanowienia objętego wnioskiem o wstrzymanie wykonania nie stwarza niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżone postanowienie nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków, które podlegałyby realizacji w drodze egzekucji, zaś przeprowadzenie egzekucji nie wynika z faktu wydania przedmiotowego postanowienia. Podstawą wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest bowiem wcześniej wystawiony tytuł wykonawczy. Natomiast zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie zostało wydane na skutek wniesienia skargi w trakcie toczącego się już postępowania egzekucyjnego. W tym stanie rzeczy Sąd na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.