V SA/Wa 1285/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Izabella Janson, Protokolant st. sekr. sąd. - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych; oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez K. w C. (dalej: Spółka lub Skarżąca) jest decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej (dalej: Minister lub organ odwoławczy) nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: Prezes PFRON) nr [...] z dnia [...] września 2012 r. odmawiającą wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące od czerwca 2011 r. do marca 2012 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W terminie przewidzianym w § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 8, poz.43 z późn. zm.) Spółka złożyła wnioski o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące od czerwca 2011 r. do marca 2012 r. wraz z formularzami informacji przedstawianymi przy ubieganiu się o pomoc inną niż pomoc w rolnictwie lub rybołówstwie, pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Pismem z dnia 17 lipca 2012 r. K. została powiadomiona przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, że prowadzone jest postępowanie mające na celu ustalenie, czy sytuacja ekonomiczna Spółki umożliwia udzielenie jej przez Fundusz pomocy publicznej. Pismem z dnia 23 lipca 2012 r. Spółka wyjaśniła, że jest małym przedsiębiorstwem i zgodnie z obowiązującymi przepisami nie jest zobowiązana do wypełniania pkt 5-7 w części B formularza Inf-Opp oraz do składania sprawozdań finansowych za 3 ostatnie lata obrotowe. Zdaniem Spółki organ udzielający pomocy ocenia sytuację ekonomiczną na podstawie pkt 1 -4 w części B formularza Inf-Opp a Spółka złożyła wszelkie wymagane dokumenty. Prezes PFRON decyzją z dnia [...] września 2012 r. odmówił wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych za miesiące od czerwca 2011 r. do marca 2012 r. Swoją odmowną decyzję oparł na treści art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych ( Dz.U. z 2011 r., Nr 127, poz.721 ze zm., dalej: ustawa o rehabilitacji), art.1 ust.6 lit. c oraz art.1 ust.7 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art.87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz.Urz.UE L 214 z 6.08.2008 r., dalej: rozporządzenie 800/2008). Powołując się na pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 6 sierpnia 2012 r. Prezes PFRON stwierdził, że Spółka posiada zaległości z tytułu nieopłacania składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych za okres czerwiec 2011 r. – październik 2011 r. oraz grudzień 2011 – marzec 2012 r. a także, że Spółka zapłaciła składki za listopad 2011 r. po terminie. Organ zauważył, że w myśl art. 1 ust. 7 lit. c) rozporządzenia 800/2008 przedsiębiorstwo należy uznać za zagrożone, jeżeli spełnia przesłanki objęcia zbiorowym postępowaniem w sprawie niewypłacalności, określone w prawodawstwie krajowym. Następnie wskazał, że zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny, natomiast zgodnie z art. 11 ust. 2 powołanej ustawy dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Wobec tego, że Spółka nie reguluje swoich zobowiązań wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych organ uznał, że na dzień wystąpienia z wnioskami o dofinansowanie do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych za miesiące od czerwca 20011 r. do marca 2012 r. Spółka spełniła przesłanki wynikające z art. 1 ust. 7 lit. c) rozporządzenia 800/2008, a tym samym pomoc w postaci dofinansowania do wynagrodzeń nie może zostać udzielona. Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie do Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Minister zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2013 r. r. utrzymał w mocy decyzję Prezesa Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy powołał się na przepis art. 48a ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, który stanowi, że środki Funduszu, przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a (dofinansowanie do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych), art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia 800/2008. Wskazał, że Skarżąca jest małym przedsiębiorstwem w związku z czym, przy ocenianiu jej sytuacji finansowej będzie miała zastosowanie uproszczona definicja przedsiębiorstwa zagrożonego określona w rozporządzeniu 800/2008. Organ odwoławczy wskazał również, że zgodnie z pkt 2a objaśnień do załącznika nr 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. stanowiącego wzór formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc inną niż pomoc w rolnictwie lub rybołówstwie, pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie , w części B załącznika dotyczącego informacji dotyczących sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy punkty 5 – 7 nie dotyczą mikro, małych i średnich przedsiębiorstw. Organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 1 ust. 6 lit. c w/w rozporządzenia 800/2008, do małych przedsiębiorstw stosuje się uproszczoną definicję przedsiębiorstwa zagrożonego, z której wynika, że za takowe uważa się przedsiębiorstwo spełniające jeden z warunków: a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - jeżeli ponad połowa jej zarejestrowanego kapitału została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub b) w przypadku spółki, której przynajmniej niektórzy członkowie są w sposób nieograniczony odpowiedzialni za długi spółki - jeżeli ponad połowa jej kapitału według sprawozdania finansowego została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub c) bez względu na rodzaj spółki, jeżeli zgodnie z prawodawstwem krajowym podlega zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności. Minister wskazał ponadto, że definicja niewypłacalności na gruncie prawa krajowego określona została w prawie upadłościowym i naprawczym. Jej spełnienie oznacza automatycznie, iż przedsiębiorca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Zgodnie z art. 11 ust. 2 prawa upadłościowego i naprawczego dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Minister podkreślił, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że Spółka na dzień złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania nie wykonywała swoich zobowiązań publicznoprawnych - Skarżąca nie regulowała swoich zobowiązań wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Powołując się na wyjaśnienia do art.11 prawa upadłościowego i naprawczego zawarte w piśmie UOKiK z dnia 29 września 2011 r. organ odwoławczy stwierdził, że okoliczności takie jak nieterminowe wywiązywanie się ze zobowiązań, złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości dłużnika, czy zaleganie z płatnościami wobec organu administracji publicznej służą do ustaleni przesłanek niewypłacalności dłużnika. Tym samym nieregulowanie przez stronę zobowiązań publicznoprawnych przez 9 miesięcy kwalifikowało Spółkę nawet do zgłoszenia upadłości, a na pewno świadczy o tym, że wnioskodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Minister podniósł, że zasadnicze znaczenie w sprawie ma również fakt, iż organ rozpatrujący sprawę bada sytuację ekonomiczną strony na dzień złożenia przez nią wniosku o udzielenie pomocy - wskazuje na to przepis art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, zgodnie z którym podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o jej udzielenie, informacji dotyczących wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz informacji o otrzymanej pomocy publicznej, zawierających w szczególności wskazanie dnia i podstawy prawnej jej udzielenia, formy i przeznaczenia, albo oświadczenia o nieotrzymaniu pomocy. Wszelkie informacje dotyczące sytuacji ekonomicznej strony są więc składane w dniu złożenia wniosku o udzielenie pomocy, i na podstawie tych dokumentów dokonywana jest ocena, czy podmiot jest pracodawcą znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Tym samym ewentualna poprawa sytuacji ekonomicznej strony po dniu złożenia przez stronę wniosku nie ma wpływu na dokonane rozstrzygnięcie. Minister wskazał, że tym samym zawarte w odwołaniu argumenty strony nie podważyły prawidłowości decyzji podjętej przez organ I instancji. Spółka w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła o uchylenie decyzji Ministra i zasądzenie kosztów postepowania sądowego. W uzasadnieniu skargi wskazała, że postanowieniem Sądu Rejonowego w Bielsku Białej z dnia [...] września 2009 r. ( sygn. akt [...]) została ogłoszona upadłość z możliwością układu K. w C. Sąd wydając postanowienie o otwarciu postępowania układowego potwierdził możliwość zrestrukturyzowania i odbudowy kapitałów spółki w oparciu o kapitały własne, dochody przedsiębiorstwa i współpracę wierzycieli. Skarżąca podkreśliła, że przedsiębiorstwa prowadzącego postępowanie układowe nie można oceniać według tych samych kryteriów co podmiotu zagrożonego upadłością, który nie podjął działań zmierzających do odzyskania pozycji rynkowej i kapitałowej. Wskazała, że układ nie jest upadłością w rozumieniu ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, stanowisko takie przedstawił w sposób jednoznaczny Prezes Zarządu PFRON w piśmie WWO/002039/SN/BBR/2009 z dnia 29.12.2010r. Spółka wskazała również, że Sąd Rejonowy w Bielsku Białej postanowieniem z dnia [...].06.2011 r. prawomocnie zatwierdził układ , a postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. zakończył postępowanie upadłościowe Spółki. Podkreśliła, że w chwili podjęcia decyzji przez organ I i II instancji Spółka nie spełniała kryteriów do objęcia jej postępowanie upadłościowym oraz postępowaniem takim nie była objęta. Skarżąca podkreśliła ponadto, że wstrzymując wypłatę dofinansowania Prezes Funduszu pozbawił przedsiębiorstwo gwarantowanych przychodów zmuszając je w ten sposób do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości a następnie może nadal odmawiać wypłaty dofinansowania powołując się na fakt, że podmiot został objęty postępowaniem upadłościowym. W ten sposób Prezes Funduszu kreuje upadłość zamiast jej zapobiegać. Powołując się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2011 r. sygn. akt V CSK 211/10 wskazała, że krótkotrwale wstrzymanie płacenia długów na skutek przejściowych trudności nie jest podstawą do ogłoszenia upadłości, gdyż o niewypłacalności w rozumieniu art.11 prawa upadłościowego można mówić dopiero wtedy gdy dłużnik dłuższy czas nie wykonuje przeważającej części swoich zobowiązań. Spółka podniosła, że organ administracyjny wydając decyzję musi opierać się na stanie obowiązującym w dniu jej wydania a nie na stanie, jaki obowiązywał w dniu złożenia wniosku o jej wydanie. Zaznaczyła, że argumenty przedstawione w skardze są zgodne ze stanowiskiem przedstawionym w identycznych sprawach przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach z 22 marca 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 2482/11 oraz z 12 kwietnia 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 2466/11. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz.270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z treścią art. 134 p.p.s.a., sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się wskazanymi przesłankami oraz dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą i znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej (art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji). Przepis art. 48a ust 2 ustawy o rehabilitacji wyraźnie wskazuje, że dofinansowanie dla pracodawców do wynagrodzeń zatrudnionych przez nich osób niepełnosprawnych jest pomocą na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia 800/2008, w związku tym dofinansowanie to winno być zgodne z postanowieniami tego rozporządzenia. Kryteriów niezbędnych dla ustalenie, czy pracodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej należy więc szukać we wskazanym wyżej rozporządzeniu 800/2008 oraz Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw. Rozporządzenie 800/2008 nie zawiera definicji przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji ekonomicznej, określa natomiast kryteria uznania przedsiębiorstwa za przedsiębiorstwo zagrożone, stanowiąc w art. 1 ust. 6 lit. c, że rozporządzenie nie ma zastosowania do pomocy dla zagrożonych przedsiębiorstw, co oznacza, że pomoc dla zagrożonych przedsiębiorstw jest pomocą publiczną niezgodną ze wspólnym rynkiem i nie może być udzielona. Zgodnie z motywem 15 preambuły rozporządzenia 800/2008 pomoc przyznawana przedsiębiorstwom zagrożonym w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw powinna być oceniana na podstawie tych Wytycznych, aby uniknąć ich obchodzenia. Pomoc na rzecz tych przedsiębiorstw należy zatem wyłączyć z zakresu obowiązywania rozporządzenia. Aby ograniczyć swoje obciążenie administracyjne, państwa członkowskie przyznając pomoc dla małych i średnich przedsiębiorstw, do której stosuje się rozporządzenie, powinny zastosować uproszczoną w porównaniu Wytycznymi, definicję zagrożonego przedsiębiorstwa. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca jest małym przedsiębiorstwem i przy ocenie sytuacji finansowej Skarżącej zastosowanie znajduje uproszczona definicja przedsiębiorstwa zagrożonego określona w rozporządzeniu 800/2008. Zgodnie z art. 1 ust. 6 lit. c rozporządzenia 800/2008, rozporządzenie nie ma zastosowania do pomocy dla zagrożonych przedsiębiorstw, za które, zgodnie art. 1 ust. 7 uważa się przedsiębiorstwo, jeżeli spełnia następujące warunki: a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - jeżeli ponad połowa jej zarejestrowanego kapitału została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub b) w przypadku spółki, której przynajmniej niektórzy członkowie są w sposób nieograniczony odpowiedzialni za długi spółki - jeżeli ponad połowa jej kapitału według sprawozdania finansowego została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub c) bez względu na rodzaj spółki, jeżeli zgodnie z prawodawstwem krajowym podlega zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności." Definicja niewypłacalności na gruncie prawa krajowego określona została w prawie upadłościowym i naprawczym. Jej spełnienie oznacza automatycznie, iż przedsiębiorca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Zgodnie z art. 11 ust. 2 prawa upadłościowego i naprawczego dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że strona nie wykonuje swoich zobowiązań publicznoprawnych - wnioskodawca nie reguluje swoich zobowiązań wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W tej sytuacji Minister zasadnie ustalił, że w sprawie zaistniała przesłanka z art. 1 ust. 7 lit. c) rozporządzenia 800/2008 i w konsekwencji prawidłowo stwierdził, przy uwzględnieniu treści art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, że Skarżącej nie może zostać udzielona wnioskowana pomoc ze środków Funduszu. Sąd podkreśla, że znaczenie w sprawie ma również fakt, iż organ rozpatrujący sprawę prawidłowo badał sytuację ekonomiczną strony na dzień złożenia przez nią wniosków o udzielenie pomocy - wskazuje na to przepis art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, zgodnie z którym podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem ojej udzielenie, informacji dotyczących wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz informacji o otrzymanej pomocy publicznej, zawierających w szczególności wskazanie dnia i podstawy prawnej jej udzielenia, formy i przeznaczenia, albo oświadczenia o nieotrzymaniu pomocy. Wszelkie informacje dotyczące sytuacji ekonomicznej strony są więc składane w dniu złożenia wniosku o udzielenie pomocy, i na podstawie tych dokumentów dokonywana jest ocena czy podmiot jest pracodawcą znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Ewentualna więc poprawa sytuacji ekonomicznej strony po dniu złożenia przez stronę wniosku nie miała więc wpływu na dokonane rozstrzygnięcie. W świetle powyższego niezasadne są argumenty podniesione w skardze, w tym oparte na stanowisku przyjętym w uzasadnieniach nieprawomocnych wyroków WSA w Warszawie - z dnia 22 marca 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 2482/11 oraz z dnia 12 kwietnia 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 2466/11 - uwzględniających skargi wcześniej wniesione przez Skarżącą w sprawach o zbliżonych stanach faktycznych i prawnych. Podkreślenia wymaga, że wyroki na które powołuje się Skarżąca uchylone zostały wyrokami NSA z 28 listopada 2013 r. sygn. akt II GSK 1044/12 oraz II GSK 1170/12 przy jednoczesnym oddaleniu skarg wniesionych przez Skarżącą na decyzje Ministra odmawiające wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (wszystkie powołane wyroki dostępne są na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd podziela pogląd prawny wyrażony w powyższych wyrokach NSA zgodnie z którym dla oceny spełnienia przez przedsiębiorcę ustawowych wymagań dla ubiegania się o pomoc ze środków Funduszu, w tym także w zakresie spełnienia przesłanki nie bycia przedsiębiorstwem zagrożonym, miarodajny jest stan z daty złożenia wniosku nie zaś z daty podjęcia decyzji przez organ administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie w dacie złożenia wniosków o pomoc do Funduszu, co zostało prawidłowo ustalone przez organ, Skarżąca nie wykazała, aby nie była przedsiębiorcą zagrożonym. Brak jest podstaw by przyjąć, na potrzeby spełnienia przesłanki przewidzianej w art. 48a ust. 1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, co zostało również zaakcentowane we wskazanych wyrokach NSA, że przedsiębiorca, który nie reguluje należności Zakładu Ubezpieczeń Społecznych znajduje się w dostatecznie dobrej sytuacji ekonomicznej. Konkludując, zdaniem Sądu w toku kontrolowanego postępowania nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego co oznacza, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.