V SA/Wa 1338/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2011 r. sprawy ze skargi B.B. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis; oddala skargę. Wnioskami z dnia [...] stycznia 2008 r. i [...] marca 2008 r. B. J. P.P.H.U. [...] zwróciła się do Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych o wydanie zaświadczeń o pomocy de minimis na sfinansowanie wydatków poniesionych na wypłatę wynagrodzeń dla osób sprawujących opiekę nad uczestnikami Indywidualnych Programów Rehabilitacji w łącznej kwocie 21.644,32 zł, tj. [...]. Po rozpoznaniu ww. wniosków Prezes Zarządu pfron postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] odmówił wydania wnioskodawczyni zaświadczeń o pomocy de minimis. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że operacje wypłaty wynagrodzeń dla osób sprawujących opiekę nad uczestnikami IPR zostały dokonane z kont o numerach innych niż wskazane w oświadczeniu wnioskodawczyni konto zfron. Ponadto organ podkreślił, iż pomimo dwukrotnego wezwania wnioskodawczyni nie nadesłała wyciągów z konta zfron potwierdzających dokonanie wydatków. W zażaleniu na powyższe postanowienie strona podniosła, że w stanie prawnym istniejącym w dacie składania wniosków nie było regulacji zakazującej wprost pokrywania z konta zfron wydatków uprzednio poczynionych na wskazany w przepisach cel z bieżącego rachunku bankowego lub innych funduszów. W związku z tym w ocenie strony czasowe pokrycie wydatku z własnego rachunku bieżącego lub kasy, a następnie jego uzupełnienie z rachunku zfron nie mogło skutkować odmową uznania pomocy za pomoc de minimis. Po rozpoznaniu zażalenia strony Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] uchylił postanowienie Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] grudnia 2009 r. i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie tej treści organ stwierdził w szczególności, że wnioskodawczyni w ogóle nie sfinansowała wydatków na wynagrodzenia osób sprawujących opiekę nad uczestnikami Indywidualnych Programów Rehabilitacji ze środków zfron. Potwierdzają to załączone do akt sprawy dowody w postaci wniosków strony z dnia [...] stycznia 2008 r. i [...] marca 2008 r., pismo strony z dnia [...] marca 2009 r. oraz potwierdzenia przelewów i wydruki z kont. Organ II instancji podkreślił, że z oświadczeń strony składanych w toku postępowania wynika, iż ww. wydatki miały dopiero w przyszłości zostać sfinansowane ze środków zfron. W związku z tym organ stwierdził, że przedmiotem postępowania przed organem I instancji nie mogło być wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis, ponieważ strona nie sfinansowała wydatków ze środków zfron, lecz zamierzała to uczynić dopiero w późniejszym terminie. Postępowanie przed organem I instancji było zatem bezprzedmiotowe i należało je umorzyć. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię: - art. 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, - § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zfron, - § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej. Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wyroku stwierdził, iż zaskarżone postanowienie zostało podjęte z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Wyjaśnił, że administracyjne prawo procesowe wyróżnia dwa podstawowe rodzaje orzeczeń odwoławczych: orzeczenia merytoryczne oraz orzeczenia kasacyjne. Artykuł 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., który stanowił podstawę prawną orzekania organu odwoławczego reguluje rodzaj rozstrzygnięcia organu jakim jest decyzja kasacyjna i stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości lub w części i w tym zakresie umorzyć postępowanie I instancji. Na podstawie art. 144 k.p.a. przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie w sprawie zażaleń. Wskazał, iż zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest jednolity pogląd, że umorzenie postępowania administracyjnego przed organem I instancji (po uprzednim uchyleniu decyzji albo postanowienia) może mieć miejsce tylko w przypadku, gdy postępowanie było (lub stało się) bezprzedmiotowe z jakiejś przyczyny. W przedmiotowej sprawie nie zachodziła bezprzedmiotowość postępowania, o której mowa w art. 105 k.p.a. Przedmiotem postępowania umorzonego przez organ II instancji był wniosek strony o wydanie zaświadczenia o refundacji środków publicznych. W związku z tym zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej i zatrudnianiu osób niepełnosprawnych i wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych organ powinien rozważyć na podstawie zebranych dowodów, czy wydanie tego zaświadczenia stronie jest zasadne, czy też nie, a w takiej sytuacji odmówić jego wydania. Gdyby natomiast organ był przekonany, że strona nie pokryła wydatków za ww. wynagrodzenia osób sprawujących opiekę nad uczestnikami IPR ze środków publicznych zgromadzonych na koncie zfron, powinien utrzymać w mocy postanowienie organu I instancji. Brak wykazania przez stronę sfinansowania wydatków na wynagrodzenia osób sprawujących opiekę nad uczestnikami IPR ze środków zfron nie uczynił więc postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis bezprzedmiotowym. Mając na względzie ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), a także w związku z art. 66 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008 r. Nr 14 poz. 92 ze zm.) w związku z zażaleniem B. J. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą P.P.H.U. "[...]" w B. z dnia [...] stycznia 2010 r. na postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] grudnia 2009 r. znak: [...] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych odmówił wydania zaświadczenia o pomocy de minimis na łączną kwotę 21 644,32 zł tj. [...] Podkreślił, iż przedmiotem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji były wnioski strony z dnia [...] stycznia 2008 r. i [...] marca 2008 r. w których zwracała się o wydanie zaświadczeń o pomocy de minimis na sfinansowanie wydatków ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych Przedsiębiorstwa. Wydatki te zostały poniesione na wypłatę wynagrodzeń dla osób sprawujących opiekę nad uczestnikami Indywidualnych Programów Rehabilitacji w dniach 8 lutego 2008 r., 9 i 14 stycznia 2008 r., 14 i 16 sierpnia 2006 r., 14 lipca 2006 r., 12 i 20 czerwca 2006 r., 15 i 16 maja 2006 r., 16 marca 2006 r., 14 lutego 2006 r., 10 i 11 stycznia 2006 r. Na podstawie analizy przedstawionych dokumentów Fundusz stwierdził, że operacje zapłaty za wynagrodzenia osób sprawujących opiekę nad uczestnikami IPR zostały dokonane z kont o numerach: [...] oraz [...]. Fundusz stwierdził, że w oświadczeniu przesłanym faksem widnieje nr rachunku zfron [...] inny niż te z których dokonano zapłaty. Dodał, iż strona pomimo dwukrotnej prośby Funduszu nie przesłała wyciągów z konta zfron potwierdzających dokonanie wydatków, dlatego też organ pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, iż nie ma podstaw do wydania zaświadczeń o pomocy de minimis. Wskazał, że zaświadczenie potwierdzające charakter pomocy de minimis uzyskanej przez pracodawcę w wyniku wydatkowania poakcesyjnych środków publicznych z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych może być wystawione wyłącznie, gdy poniesie on wydatki zgodnie z art. 33 ust 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92 z późn. zm.) i rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 245, poz. 1810). Analizując zaś materiał dowodowy zgromadzony w sprawie stwierdził, iż strona w ogóle nie sfinansowała wydatków na wynagrodzenia osób sprawujących opiekę nad uczestnikami Indywidualnych Programów Rehabilitacji ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Potwierdzają to załączone do akt sprawy dowody w postaci m.in. wniosków strony z [...] stycznia 2008 r. i [...] marca 2008 r., pisma strony z dnia [...] marca 2009 r. oraz potwierdzenia przelewów i wydruki z kont. Zauważył, że strona w pismach z [...] stycznia 2008 r. i [...] marca 2008 r. ubiegała się o wydanie zaświadczeń o pomocy de minimis na sfinansowanie wydatków z zfron oraz stwierdziła, iż wydatek (...) pokryty byłby z zasilenia zfron tytułem części SOD-ów (...). Ponadto w piśmie z dnia [...] marca 2009 r. strona stwierdziła, iż wypłat (...) dokonano (...) nie pobierając na ten cel odrębnie gotówki z konta bankowego zfron, zaś korekty stanu konta dokona się poprzez stosowne saldowanie tj. w formie zwrotu na konto podstawowe z konta bankowego zfron równowartości środków zfron wykorzystanych na wspomniane na początku cele zgodne ze specyfikacją wydatków, które można pokrywać ze środków funduszu. Wydatki na wynagrodzenia osób sprawujących opiekę nad uczestnikami IPR zostały poniesione z kont o numerach [...] i [...] będących kontami bieżącymi przedsiębiorstwa w dniach 8 lutego 2008 r., 9 i 14 stycznia 2008 r., 14 i 16 sierpnia 2006 r., 14 lipca 2006 r., 12 i 20 czerwca 2006 r., 15 i 16 maja 2006 r., 16 marca 2006 r., 14 lutego 2006 r., 10 i 11 stycznia 2006 r. i nie zostały one wcześniej sfinansowane ze środków zfron tj. z konta zfron o numerze [...]. Podkreślił, że strona w/w wydatki poniosła z własnych środków obrotowych znajdujących się na kontach bieżących, a następnie – zgodnie z załączonymi przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2011 r. dowodami w postaci wyciągów z konta bankowego środków zfron nadesłanych dopiero na etapie postępowania prowadzonego w celu wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 1565/10 dokonała refundacji środków zfron dopiero w dniach [...] lutego 2008 r. oraz [...] kwietnia 2008 r. na rachunek bieżący tj. po upływie prawie 2 lat od dokonania wydatku. Organ odwoławczy stwierdził, iż rekompensowanie ze środków zfron wydatków sfinansowanych wcześniej z innego konta pracodawcy jest niezgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Przepis art. 33 ust 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych określa bowiem cele, na które mogą być przeznaczane środki zfron. Szczegółowy katalog dopuszczalnych wydatków ze środków zfron został określony w § 2 ust 1 rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Nie jest dopuszczalne przeznaczanie środków zfron na inne cele niż dokonanie wydatków określonych w tym katalogu. Podkreślił, że w/w dowody zostały przedłożone przez stronę dopiero po wydaniu wyroku WSA z dnia 11 stycznia 2011 r. Zauważył, że z opisu dokonanej wypłaty z dnia [...] lutego 2008 r. oraz przelewu z dnia [...] kwietnia 2008 r. nie wynika w ogóle na jaki cel została przeznaczona w/w wypłata jak również z jakiego tytułu została zwrócona kwota na rachunek bieżący strony z rachunku zfron. Ponadto suma kwot w/w wypłaty i przelewu przewyższała kwotę wnioskowanej wcześniej pomocy de minimis. W związku z powyższym dowody te nie zasługują na uwzględnienie, gdyż nie można stwierdzić, że strona w ogóle zrefundowała wydatki na wynagrodzenia dla osób sprawujących opiekę nad uczestnikami Indywidualnych Programów Rehabilitacji ze środków zfron. Podkreślił, że środki zfron są środkami “znaczonymi", których pracodawca jest dysponentem zgodnie z art. 33 ust. 9 ustawy o rehabilitacji (...). Pracodwca dysponuje tymi środkami na zasadach ściśle określonych w art. 33 ustawy i we wspomnianym rozporządzeniu. Ich status nie jest tożsamy ze środkami własnymi pracodawcy. “Refundacja" polegałaby na “przekwalifikowaniu" środków zfron na środki własne. Taka operacja nie jest przewidziana w katalogu sposobów wydatkowania tych środków, a więc skutkuje powstaniem obowiązku zwrotu i wpłaty, o których mowa w art. 33 ust 4a pkt 1 i 2 ustawy o rehabilitacji. Podstawą zakwalifikowania pomocy jako pomocy de minimis jest źródło sfinansowania wydatku, a nie tylko cel na jaki zostały wydatkowane środki. Środki z konta obrotowego pracodawcy są jego własnymi środkami, natomiast zgromadzone na rachunku zfron są środkami publicznymi, dlatego ponownie podkreslił, że wydatki finansowane ze środków pracodawcy nie stanowią pomocy publicznej nawet wtedy, gdy wszystkie rachunki pozostają w posiadaniu jednego przedsiębiorcy i gdy cel wydatkowania własnych środków przedsiębiorcy jest zgodny z przepisami rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Pomoc o której mowa w rozporządzeniu z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. 245, poz. 1810), może być udzielona wyłącznie w przypadku ponoszenia wydatków z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. W przypadku, gdy pracodawca płaci za wydatek środkami obrotowymi, a następnie przekazuje tę kwotę z rachunku zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych na rachunek obrotowy, wydatek ten nie został poniesiony ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię: - art. 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, - § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zfron, - § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Uzasadniając zarzuty skargi podniosła ponownie, że wbrew stanowisku organu ze środków zfron można pokryć stosowne wydatki nie tylko wtedy, gdy dokonuje się tego bezpośrednio z wyodrębnionego rachunku bankowego zfron. Zwróciła też uwagę, że użycie przez nią we wnioskach trybu warunkowego – jest jedynie potwierdzeniem konieczności zużycia środków zfron na cele związane z IPR. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Podkreślił, że wbrew twierdzeniom strony organ pierwszej instancji wzywał stronę pismami z dnia [...] listopada 2008 r. znak: [...] oraz [...] marca 2009 r. znak: [...] do przedstawienia wyciągów z konta zfron, które pozwoliłyby na ustalenie, czy wydatki zostały rzeczywiście poniesione ze środków tego funduszu. Strona nie odpowiedziała na powyższe wezwanie, natomiast w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji nie zakwestionowała ustaleń dotyczących sfinansowania wydatków wyłącznie z rachunku bieżącego, a dowody w postaci wyciągów z konta bankowego środków zfron dotyczące refundacji środków zfron nadesłała dopiero na etapie postępowania prowadzonego w celu wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Należy wskazać, że sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygnięcie w tej sprawie zostało dokonane zgodnie z przepisami obowiązującego prawa oraz w oparciu o ustalony stan faktyczny i wykładnię prawa dokonaną w uzasadnieniu wyroku WSA z dnia 11 stycznia 2011 r. Zaświadczenie potwierdzające charakter pomocy de minimis uzyskanej przez pracodawcę w wyniku wydatkowania poakcesyjnych środków publicznych z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych może być wystawione wyłącznie, gdy poniesie on wydatki zgodnie z art. 33 ust 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92 z późn. zm.) oraz rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 245, poz. 1810 z późn. zm.). Strona składając wniosek o wydanie zaświadczeń o pomocy – de minimis wskazała, że pomoc ta zostanie przeznaczona na sfinansowanie wynagrodzeń dla osób sprawujących opiekę nad uczestnikami Indywidualnych Programów Rehabilitacji w dniach 8 lutego 2008 r., 9 i 14 stycznia 2008 r., 14 i 16 sierpnia 2006 r., 14 lipca 2006 r., 12 i 20 czerwca 2006 r., 15 i 16 maja 2006 r., 16 marca 2006 r., 14 lutego 2006 r., 10 i 11 stycznia 2006 r. Z dniem 1 stycznia 2008 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu osób niepełnosprawnych (Dz. U. 07.245.1810 z późn. zm.). Stanowisko prezentowane przez organy orzekające w niniejszej sprawie dotyczące konieczności sfinansowania wydatków ponoszonych do 22 lipca 2009 r. bezpośrednio z rachunku zfron nie znajduje uzasadnienia w przepisach obowiązujących do dnia 22 lipca 2009 r., tj. do dnia wejścia w życie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 17 czerwca 2009 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 107, poz. 891). Dopiero bowiem wprowadzona przez §1 pkt 3 "a" tego rozporządzenia zmiana rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji, poprzez dodanie w § 9 ust 2 "a" stanowiła, że "Nie uznaje się za dokonanie wydatku ze środków funduszu rehabilitacji wydatku, który został sfinansowany ze środków innych niż zgromadzone na rachunku, o którym mowa w art. 33 ust 3 pkt 2 ustawy o rehabilitacji, a następnie zrefundowany ze środków tego funduszu". Do daty ww. zmiany przepisów nie stało na przeszkodzie zakwalifikowanie pomocy jako pomocy de minimis sfinansowanie wydatków pośrednio z rachunku zfron, tj. dokonanie wydatków z konta obrotowego firmy i następnie przelanie pieniędzy z rachunku zfron na rachunek obrotowy firmy. Od wspomnianej nowelizacji rozporządzenia zfron dla zakwalifikowania pomocy jako pomocy de minimis spełniona musi być zarówno przesłanka pokrycia kosztów wydatków ze środków zfron jak i cel na jaki wydatki te zostaną poniesione. W odniesieniu do wydatków ponoszonych do 22 lipca 2009 r. nie było konieczne zatem sfinansowanie ich bezpośrednio z rachunku zfron. Tym samym sfinansowanie wydatków na rehabilitację ze środków własnych przedsiębiorcy, a następnie przelanie odpowiedniej kwoty z zfron na rachunek przedsiębiorcy mogło być uznane w świetle obowiązujących do dnia 22 lipca 2009 r. przepisów za sfinansowanie wydatku ze środków zfron. Sąd zgodził się też z zarzutem przekroczenia przez organ – jako za daleko idącej interpretacji użytych przez skarżącą sformułowań m. innymi "wydatek pokryty byłyby", gdyż nie może to być podstawą do poddania w wątpliwości, czy strona w ogóle zrefundowała wydatki na wynagrodzenia objęte żądaniem wniosku. Jednakże wykazanie istnienia powiązania celu wydatku ze środkami funduszu rehabilitacji należy do podmiotu ubiegającego się o wydanie zaświadczenia o uznaniu pomocy jako pomocy de minimis. (Stanowisko takie zajął NSA w wyroku z dnia 27 kwietnia 2010 r. sygn. akt. II GSK 574/09). Zdaniem Sądu w postępowaniu dotyczącym wydania zaświadczenia o pomocy de minimis organ zobowiązany do wydania zaświadczenia, jest uprawniony do wyjaśnienia kwestii powiązania zgłoszonego żądania z rodzajem poniesionego wydatku, którego ma dotyczyć zaświadczenie. Pełnego materiału dowodowego dostarcza jednak zainteresowany pracodawca i to ten dostarczony materiał podlega ocenie przez organ, bez obowiązku po stronie tego organu poszukiwania dodatkowych dowodów, które mogłyby uzasadnić wydanie zaświadczenia żądanego przez zainteresowanego. Zasadnie zatem organ odmówił wydania żądanego zaświadczenia. Przedmiotem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji były wnioski strony z dnia [...] stycznia 2008 r. i [...] marca 2008 r., w których strona zwracała się o wydanie zaświadczeń o pomocy de minimis na sfinansowanie wydatków ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych Przedsiębiorstwa. Wydatki te jak wskazano zostały poniesione na wypłatę wynagrodzeń dla osób sprawujących opiekę nad uczestnikami Indywidualnych Programów Rehabilitacji w dniach 8 lutego 2008 r., 9 i 14 stycznia 2008 r., 14 i 16 sierpnia 2006 r., 14 lipca 2006 r., 12 i 20 czerwca 2006 r., 15 i 16 maja 2006 r., 16 marca 2006 r., 14 lutego 2006 r., 10 i 11 stycznia 2006 r. Na podstawie analizy przedstawionych dokumentów Fundusz stwierdził, że operacje zapłaty za wynagrodzenie osób sprawujących opiekę nad uczestnikami IPR zostały dokonane z kont o numerach: [...]oraz [...]. Fundusz stwierdził, że w oświadczeniu przesłanym faksem, widnieje nr rachunku zfron [...] inny niż te z których dokonano zapłat. Dodatkowo organ stwierdził, iż z opisu dokonanej wypłaty z dnia [...] lutego 2008 r. oraz przelewu z dnia [...] kwietnia 2008 r. nie wynika w ogóle na jaki cel została przeznaczona w/w wypłata jak również z jakiego tytułu została zwrócona kwota na rachunek bieżący strony z rachunku zfron. Ponadto suma kwot w/w wypłaty i przelewu przewyższała kwotę wnioskowanej wcześniej pomocy de minimis. Tym samym skarżący poprzez przedłożone dokumenty nie wykazał zasadności żądań wniosku. W świetle powyższego brak jest podstaw do uznania, że w sprawie doszło do zarzucanego przez skarżącą naruszenia przepisów § 2 ust. 1 pkt 12 lit. "f" rozporządzenia w sprawie zfron. Z tych względów nie można było uwzględnić skargi pomimo jej uznania za częściowo uzasadnioną, w zakresie przyznania racji stronie, iż środki funduszu rehabilitacji mogą być wydatkowane w inny sposób niż bezpośrednio z kont zfron oraz co do użytych sformułowań. Należy jednak przypomnieć, że zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i procesowego przez organ może prowadzić do uchylenia przez sąd zaskarżonego aktu tylko w przypadku jeśli miało (naruszenie prawa materialnego) lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo więc naruszenia przez organ prawa materialnego w wyżej wskazanym zakresie nie mogło ono mieć wpływu na wynik sprawy. Również wskazane naruszenie prawa procesowego przez organ pozostało bez wpływu na wynik postępowania. W omówionej sytuacji, wobec ograniczonego zakresu dopuszczalnego postępowania dowodowego oraz nieprzedstawienia przez stronę w postępowaniu administracyjnym niezbędnych dokumentów uzasadniających wydanie żądanego zaświadczenia o pomocy de minimis. Sąd stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie, jest prawidłowe. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogłyby mieć istotny wpływ na postanowienie w analizowaniu w zakresie, a tylko takie naruszenie – zgodne z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: p.p.s.a.) – mogłoby doprowadzić do uwzględnienia skargi. Mając na uwadze wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. .