V SA/Wa 1404/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 5 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia (...) marca 2017 r. nr (...) w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...)maja 2017 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności przyznanych w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia (...)marca 2017 r. nr (...) W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji decyzję Prezesa ARiMR A.R. (dalej: "Skarżąca") wniosła o wstrzymanie wykonania poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Mocą tej decyzji Skarżąca została zobowiązania do zwrotu nienależnie pobranych płatności w kwocie 100.000,00 zł. Uzasadniając wniosek Skarżąca podniosła, że nie dysponuje kwotą uzyskanej dotacji, gdyż przeznaczyła ją na rozwój swojego gospodarstwa. Zwrot tej kwoty może nastąpić tylko i wyłącznie w drodze egzekucji, to z kolei doprowadzi do ruiny nowo powstałe gospodarstwo rolne, a ona zmuszona będzie ogłosić upadłość. Zdaniem strony likwidacja jej gospodarstwa nie leży w interesie społecznym, a dodatkowo narusza jej prawa, gdyż inwestując sporną dotację w gospodarstwo działała w najwyższym zaufaniu do organów administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może - po przekazaniu mu skargi - na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wymaga zaznaczenia, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi być poprzedzone analizą umotywowania wniosku pod kątem spełnienia przesłanek z ww. art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena wniosku jest bowiem możliwa i w dużym stopniu zależy od uzasadniania przedstawionego przez wnioskodawcę. W judykaturze od dawna utrwalone jest stanowisko, że to na nim ciąży obowiązek przedstawienia argumentacji i poparcia jej dowodami pozwalającymi na dokonanie merytorycznej oceny wniosku. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu występowały w sprawie. Sąd musi mieć o nich wiedzę. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość ich weryfikacji. W ocenie Sądu lakoniczne umotywowanie rozpatrywanego wniosku nie pozwala na zastosowanie wobec Skarżącej wyjątkowej instytucji jaką jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Poza samym złożeniem wniosku nie uczyniono w istocie nic, aby uprawdopodobnić, że rzeczywiście zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Przede wszystkim rodzaj obowiązku nałożony na Skarżącą nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny. Decyzją objętą wnioskiem zobowiązano ją do zwrotu dotacji w kwocie 100.000,00 zł. Chodzi zatem o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r. sygn. akt II GZ 80/09 dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu Skarżącej kwoty dofinansowania orzeczonej w decyzji organu I instancji. Niewątpliwie 100.000,00 zł, które ma zwrócić Skarżąca jest kwotą znaczą. Należy jednak wyjaśnić Skarżącej, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Oczywiste jest zatem, że w wyniku dobrowolnej zapłaty lub przymusowej egzekucji powyższej kwoty dojdzie do pomniejszenia jej majątku. Skarżąca winna więc wykazać, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi jej szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. wyraźnie bowiem stanowi o szkodzie znacznej, a nie o szkodzie jakiejkolwiek. Skarżąca tymczasem ograniczyła się do zdawkowego oświadczenia, że nie dysponuje kwotą dotacji, a ściągniecie jej w drodze egzekucji doprowadzi do ruiny jej gospodarstwo. Pomimo wyraźnego powoływania się na szkodę finansową Skarżąca nie załączyła do wniosku żadnej dokumentacji finansowej pozwalającej na ocenę prawdopodobieństwa zaistnienia wskazanych przez nią zagrożeń. Wymaga podkreślenia, że oświadczenia o niemożności uiszczenia należności pieniężnej należy poprzeć rzetelnym zobrazowaniem swojej sytuacji finansowej oraz odpowiednimi dokumentami. Dla oceny bowiem czy uszczerbek, na który powołuje się Strona, istotnie narazi ją na znaczną szkodę lub spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków konieczne jest odniesienie kwoty ciążącego na niej zobowiązania do jej kondycji majątkowej i możliwości płatniczych (postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 718/13). Braki uzasadnienia rozpoznawanego wniosku w tym zakresie uniemożliwiają Sądowi dokonanie oceny, czy zwrot kwoty 100.000,00 zł rzeczywiście skutkować będzie zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody lub powstaniem trudnych do odwrócenia skutków. Wypada zaznaczyć też, że podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od Sądu aby ten, niejako wyręczając go, z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Reasumując, w ocenie Sądu, Skarżąca nie wykazała zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków. Tym samym, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.