V SA/Wa 1407/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA – Krystyna Madalińska-Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 3 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi G. sp. z o.o. na postanowienie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... kwietnia 2013 r. Nr ... w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przyznania płatności w ramach działania "Grupy Producentów rolnych" postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi Zarządzeniem z dnia 6 czerwca 2013 r. strona została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie dokumentu określającego umocowanie do podpisania skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym terminie brak skargi nie został uzupełniony, wobec czego Sąd postanowieniem z 24 lipca 2013 r. odrzucił skargę. Pismem z 2 sierpnia 2013 r. (data nadania) skarżąca spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że prezes spółki, który na co dzień zajmuje się sprawami spółki, przebywał od miesiąca na urlopie ojcowskim, natomiast wiceprezes przebywa w siedzibie spółki sporadycznie z uwagi na zakres obowiązków (zajmuje się fermami drobiu). W ocenie spółki powyższe stało się przyczyną, iż pismo z sądu nie zostało doręczone ani organowi upoważnionemu do reprezentacji skarżącego, ani osobie uprawnionej do odbioru pism procesowych. Jak podniosła spółka, osoba, która odebrała pismo nie tylko nie przekazała go w terminie umożliwiającym wykonanie zarządzenia sądu, ale również nie oznaczyła daty odbioru tego pisma, co spowodowało, że spółka pozostawała w usprawiedliwionym (w jej ocenie) przekonaniu, że wykonała przedmiotowe wezwanie w terminie. Skarżąca powołała się także na postanowienie NSA z 27 czerwca 2007 r. sygn. akt I OSK 911/07, w którym sąd uznał, że domniemanie, iż pracownik osoby prawnej jest upoważniony do odbioru korespondencji w miejscu jej siedziby może być wzruszone. W kontekście powyższego spółka oświadczyła, że pismo odebrała osoba do tego nieupoważniona. Strona podkreśliła również, że brak skargi został uzupełniony niezwłocznie po tym, jak osoby uprawnione do reprezentacji dowiedziały się o treści wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek nie jest zasadny. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [t.j. Dz. U. z 2012, poz. 270 z późn. zm. – dalej: ppsa] jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie zgodnie z art. 87 § 1, § 2 i § 4 cyt. ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona skarżąca powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała, że uchybiła terminowi do wniesienia skargi bez swojej winy. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. [v. wyrok NSA z 13 sierpnia 1998 r., sygn. akt III SA 7432/98]. Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej jest zatem uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej. [v. wyrok NSA z 13 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1656/97]. Jedynie zaistnienie wyjątkowych, nieprzewidywalnych i niezależnych od strony okoliczności, których nie mogła ona usunąć w terminie do dokonania danej czynności, może uzasadniać jego przywrócenie. Zgodnie natomiast z art. 67 § 2 ppsa, jeżeli stroną postępowania sądowoadministracyjnego jest osoba prawna, wówczas pisma sądowe doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania jej przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism, chyba że strona ustanowiła pełnomocnika. Wezwanie odebrała osoba posługująca się firmową pieczęcią spółki (k. 14 akt sądowych). Jak wskazał NSA w powołanym przez stronę skarżącą postanowieniu z 27 czerwca 2007 r. sygn. akt I OSK 911/07, odebranie pisma przez pracownika osoby prawnej w jej siedzibie rodzi domniemanie w zakresie umocowania do odbioru pism adresowanych do zatrudniającej go jednostki zwłaszcza, gdy posługuje się on pieczęcią firmową. Wprawdzie, jak podniosła strona we wniosku o przywrócenie terminu, odebranie korespondencji przez osobę nieuprawnioną jest prawnie bezskuteczne, co oznacza, że domniemanie, iż pracownik osoby prawnej upoważniony jest do odbioru korespondencji w miejscu jej siedziby może być wzruszone, jednakże sąd kasacyjny zauważył także, że okoliczność braku uprawnienia powinna być "przynajmniej uprawdopodobniona". W niniejszej sprawie strona nie powołała się jednak na żadne okoliczności potwierdzające jej stanowisko odnośnie do braku upoważnienia do odbioru korespondencji przez osobę, która odebrała pismo. Uznać zatem należy, że pismo zostało doręczone skutecznie. Przy dokonywaniu oceny powołanych przez skarżącą w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu okoliczności, Sąd stanął na stanowisku, że wszelkie czynności dokonywane przez pracownika strony wywołują skutek w sferze praw i obowiązków skarżącej, w imieniu i na rzecz której ta osoba działała, zaś na skarżącej ciąży obowiązek takiego zorganizowania działalności, aby w sposób właściwy dbano o jej interes (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 30/09). Nie można zatem uznać, że przedmiotowe uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony skarżącej, wobec czego na podstawie art. 86 § 1 ppsa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.