V SA/Wa 1413/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi K.P. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu na złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa oddala skargę Przedmiotem skargi z 14 maja 2013 r. wniesionej do WSA w Warszawie przez K.P.(zwaną dalej Skarżącą, Wnioskodawcą) jest postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezesa ARiMR z dnia [...] kwietnia 2013 r. o odmowie przywrócenia terminu na złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa w postępowaniu dotyczącym wniosku o znaku [...] , złożonym [...] października 2011r. w ramach PROW na lata 2007-2013 działanie "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw". Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym: Skarżąca złożyła do oddziału regionalnego ARiMR wniosek dnia [...] października 2011 r. o dofinansowanie w ramach działania " Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw". Skarżąca mimo dwóch wezwań do uzupełnienia wniosku, nie usunęła nieprawidłowości i braków w dokumentacji. W związku z powyższym Organ zmuszony był odmówić Skarżącej przyznania pomocy pismem o odmowie przyznania pomocy z dnia 8 lutego 2013 r. Skarżąca w odpowiedzi na rozstrzygnięcie Organu złożyła osobiście w dniu 18 marca wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 16 marca 2013 r. Ponieważ wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 16 marca 2013 r. nie zostało złożone przez Skarżącą z zachowaniem terminu, organ pozostawił je bez rozpatrzenia, o czym powiadomił Skarżącą pismem z dnia 21 marca 2013 r. Skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w którym podniosła, że w związku z tym, iż Wnioskodawczyni przebywa za granicą (A. w Zjednoczonych Emiratach Arabskich), ustanowiła w sprawie pełnomocnika do doręczeń, którym jest ojciec Skarżącej – B.P. Decyzję o odmowie otrzymania pomocy pełnomocnik otrzymał w dniu 13 lutego 2013 roku, jednakże w tym czasie był bardzo chory i nie mógł poinformować Skarżącej o otrzymanej decyzji. Informację o otrzymaniu decyzji z [...] lutego 2013 roku przekazał mi dopiero w dniu 6 marca 2013 roku, twierdząc, że otrzymał decyzję właśnie tym dniu, tj. 6 marca 2013 roku. Organ zaskarżonym postanowieniem z [...] kwietnia 2013 r. odmówił Skarżącej przywrócenia terminu na złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Prezes ARiMR wskazał przepis § 22 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2007 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. 2008 Nr 139 poz. 883 z późn. zm.), który stanowi, że w razie uchybienia terminu wykonania przez wnioskodawcę określonych czynności w toku postępowania w sprawie przyznania pomocy Agencja, na prośbą wnioskodawcy, przywraca termin wykonania tych czynności, jeżeli wnioskodawca wniósł prośbę w terminie 45 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia, jednocześnie z wniesienie prośby dopełnił czynności, dla której określony był termin oraz uprawdopodobnił, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Organ wskazał, że pismo Skarżącej z dnia 2 kwietnia 2013 roku spełnia przesłanki formalne prośby o przywrócenie terminu, zostało ono bowiem złożone w ARiMR w terminie 45 dnia od dnia ustania przyczyny, za który należy uznać dzień, w którym Wnioskodawczyni dowiedziała się o odmowie przyznania pomocy, ponadto wraz z prośbą o przywrócenie terminu dokonano czynności, dla której termin był określony. Stwierdzono jednakże, że z przeprowadzonej analizy złożonych dokumentów wynika, że Wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła w sposób wystarczający faktu niezawinionego uchybienia terminu. Wskazano mianowicie, że sam fakt choroby, poświadczonej zaświadczeniem lekarskim czy przebywania na zwolnieniu lekarskim nie wyklucza możliwości terminowego dokonania odpowiednich czynności, w tym sporządzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa przez organ. Podkreślono przy tym, że załączone do wniosku zaświadczenie lekarskie w żaden sposób nie potwierdza takiej choroby pełnomocnika Wnioskodawczyni, która uniemożliwiałaby mu przekazanie informacji swojej mocodawczyni, a jedynie fakt, iż jest on pod stałą opieką lekarską, poza tym zaświadczenie lekarskie nie potwierdza informacji zawartych w oświadczeniu pełnomocnika. Ponadto organ wskazał, iż cukrzyca oraz bóle kręgosłupa nie są chorobami, które uniemożliwiały pełnomocnikowi przekazanie informacji swojej mocodawczyni. Nawet jeżeli Pełnomocnik sam nie był w stanie tego zrobić, to powinien posłużyć się innymi osobami albo informację przekazać telefonicznie. Wskazano ponadto, że wcześniej pełnomocnik Wnioskodawczyni nie informował Agencji o żadnych przyczynach uniemożliwiających mu dokonanie stosownych czynności przed organem, a Wnioskodawczyni - niezależnie od jej Pełnomocnika - została powiadomiona o odmowie przyznania pomocy za pośrednictwem poczty elektronicznej, toteż zupełnie nieprzekonywujące i niewiarygodne są jej wyjaśnienia zawarte we wniosku o przywrócenie terminu. Na postanowienie Prezesa ARiMR K.P. wniosła skargę do WSA w Warszawie, gdzie mając na względzie zarzut naruszenia przepisów o właściwości na podstawie art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a wniosła o stwierdzenie nieważności postanowienia w całości, ewentualnie na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 i c) p.p.s.a o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W skardze zarzuciła rozstrzygnięciu: 1) nieważność zaskarżonego postanowienia ze względu na naruszenie art. 156 § 1 pkt. 1) k.p.a. w zw. z art. 8 ust. 2 zd. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008r., Nr 98, poz. 634) poprzez podpisanie zaskarżonego postanowienia przez zastępcę dyrektora oddziału regionalnego i niewskazanie jego upoważnienia, podczas gdy z brzmienia przytoczonej ustawy wynika, że "Prezes Agencji wykonuje zadania przy pomocy zastępców Prezesa Agencji, dyrektorów oddziałów regionalnych oraz kierowników biur powiatowych."; 2) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 8 i 9 k.p.a. w zw. z § 22 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. 2008 Nr 139 poz. 883 z późn. zm.) poprzez niewystarczające uwzględnienie okoliczności, że strona przebywająca na stałe za granicą posługiwała się nieprofesjonalnym pełnomocnikiem do doręczeń, co obligowało organ do uwzględnienia przy ocenie winy strony bądź jej braku również działań pełnomocnika; 3) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 8 i 9 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do wydania postanowienia bez wnikliwego rozważenia okoliczności, czy wskazane w prośbie o przywrócenie terminu dolegliwości pełnomocnika do doręczeń (cukrzyca oraz silne bóle kręgosłupa) mogły pociągnąć za sobą konieczność zażywania przez pełnomocnika silnych leków przeciwbólowych, czego konsekwencją jest zwykle osłabienie percepcji, a nawet częściowa niepamięć; 4) naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez nieopatrzenie zaskarżonego postanowienia datą wydania; 5) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 8 i 9 k.p.a. w zw. z art. 46 § 3 i 4 k.p.a. poprzez uznanie, że skarżąca została powiadomiona o odmowie przyznania pomocy za pośrednictwem poczty elektronicznej, podczas gdy przesłana do skarżącej korespondencja nie zawierała informacji o dacie doręczenia postanowienia jej pełnomocnikowi do doręczeń, a dodatkowo organ nie wykazał spełnienia wymogów dotyczących pokwitowania odbioru pisma przesłanego za pomocą środków komunikacji elektronicznej określonych w art. 46 § 3 i 4 k.p.a. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko. Na rozprawie pełnomocnik organu okazał kopię zaskarżonego postanowienia, z której wynikało, że było ono datowane na 10 kwietnia 2013r., natomiast egzemplarz doręczony Skarżącej tj. oryginał postanowienia nie był opatrzony tą datą z datownika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z p. zm. – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, które miało wpływ na wynik sprawy, nie naruszyły również przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu. Zasady przyznawania pomocy w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013, działanie " Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" w zakresie przepisów krajowych zostały uregulowane w ustawie z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 z p. zm., dalej : ustawa) oraz w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 139, poz.883 ze zm., dalej: rozporządzenie.). Jak wynika z art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy pomoc jest przyznawana na wniosek osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy. Z kolei stosownie do § 18 ust. 3 rozporządzenia, jeżeli wniosek nie spełnia innych niż określone w ust. 1 i 2 wymagań, Agencja wzywa wnioskodawcę w formie pisemnej do usunięcia braków formalnych w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania. Jednocześnie, w myśl § 18 ust. 4 rozporządzenia jeżeli wnioskodawca, pomimo wezwania do usunięcia braków, nie usunął w terminie żadnego z braków - Agencja nie przyznaje pomocy, a jeżeli nie usunął wszystkich braków - Agencja wzywa ponownie wnioskodawcę w formie pisemnej, do usunięcia braków w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania, chyba że zachodzą niebudzące wątpliwości przesłanki nieprzyznania pomocy (ust. 6). Stosownie do § 18 ust. 5 rozporządzenia jeżeli wnioskodawca pomimo wezwania do usunięcia pozostałych nieprawidłowości lub braków nie usunął ich w terminie, pomocy nie przyznaje się, o czym Agencja informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, podając przyczyny nieprzyznania pomocy. Stosownie do art. 22 ust. 2 ustawy do postępowań w sprawach przyznania pomocy na podstawie umowy prowadzonych przez podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy art. 21 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio. Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 3 ustawy, w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. Ponadto art. 21 ust. 3 ustawy stanowi, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu toczącym się w sprawie przyznania pomocy, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Przepis ponadto wyraźnie wskazuje, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Przechodząc do zarzutów podniesionych w skardze stwierdzić należy, że zarzut naruszenia przez organ przepisu § 22 ust. 1 rozporządzenia jest bezzasadny. Zgodnie z przywołanym przepisem, w razie uchybienia terminu wykonania przez wnioskodawcę określonych czynności w toku postępowania w sprawie przyznania pomocy organ, na prośbę wnioskodawcy, przywraca termin wykonania tych czynności, jeżeli wnioskodawca wniósł prośbę w terminie 45 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia, jednocześnie z wniesieniem prośby dopełnił czynności, dla której określony był termin oraz uprawdopodobnił, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Powołane przesłanki musza wystąpić łącznie. Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko organu oraz poglądy wyrażane w orzecznictwie, zgodnie z którym strona wnosząca o przywrócenie terminu jest obowiązana uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność w zakresie prowadzenia własnych spraw oraz fakt, że przeszkoda, która zaistniała była od niej niezależna, nagła i w szczególności nie do przewidzenia oraz fakt, że istniała przez cały czas biegu terminu do dokonania określonej czynności (patrz: np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gdańsku z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 2/2008, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżąca powołując się na okoliczność pobytu w szpitalu jej pełnomocnika, nie uprawdopodobniła uchybienia terminu dokonania określonych czynności bez swojej winy Powołane okoliczności mogą stanowić podstawę do przywrócenia terminu, ale też ich wystąpienie nie oznacza każdorazowo zasadności przywrócenia terminu. Sąd podziela ocenę, iż Wnioskująca o przywrócenie terminu, wypełniając nakaz zachowania należytej staranności powinna podjąć próbę dokonania czynności np. korzystając z pomocy innych osób, czy wskazując we wniosku, że przynajmniej podjęto taką próbę. Agencja prawidłowo wskazała w swoim rozstrzygnięciu, że wszystkie przesłanki przywrócenia terminu powinny być spełnione łącznie, a wskazana przez Stronę skarżącą przyczyna nie stanowi potwierdzenia faktu, że uchybienie terminowi wezwania do usunięcia naruszenia prawa nastąpiło bez winy wnioskodawcy. Wskazać należy, że brak winy w uchybieniu terminu winien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Od strony postępowania można bowiem oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. Dopuszczenie się przez stronę choćby lekkiego niedbalstwa daje podstawę do przyjęcia jej zawinienia w uchybieniu terminu i odmowy przywrócenia terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (patrz: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I SAB/Wa 78/05, LEX nr 192260). W ocenie Sądu okoliczności podnoszone przez Stronę skarżącą w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu nie mogły stanowić podstawy do uwzględnienia tego wniosku. Okoliczności te świadczą jedynie o tym, że Skarżąca nie dochowała należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw, w tym w wyborze pełnomocnika. Przechodząc natomiast do pozostałych zarzutów skargi należy zauważyć, że są one bezpodstawne. Jak już wyżej wskazano, zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy do postępowań w sprawach przyznania pomocy na podstawie umowy prowadzonych przez podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, przy czym przepisy art. 21 ust. 2 i 3 ustawy stosuje się odpowiednio. Z powyższego jasno wynika, że wszelkie zasady wynikające z k.p.a. ulegają w postępowaniu z wniosków o przyznanie pomocy finansowej ograniczeniu. Ma to zasadnicze znaczenie przy rozpatrywaniu zawinienia w przypadku złożenia wniosku o przywrócenie terminu. W "zwykłym" postępowaniu administracyjnym organ może żądać dodatkowych wyjaśnień, oświadczeń, dokumentów uprawdopodabniających brak zawinienia. Natomiast w postępowaniu o przywrócenie terminu w przedmiocie wniosku o przyznanie pomocy rola organu ogranicza się jedynie do oceny przedstawianych w toku postępowania dokumentów i oświadczeń Skarżącego. To na Skarżącym ciąży "ciężar dowodu" i to strona swoim postępowaniem winna uprawdopodobnić brak winy. W przedmiotowej sprawie takiego braku winy Skarżący nie uprawdopodobnił, czym nie wypełnił przesłanki do przywrócenia terminu określonej w § 22 ust. 1 rozporządzenia (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1415/11, LEX nr 1133078). Tym samym zarzut naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 8 i 9 k.p.a. , a w szczególności w związku z treścią § 22 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2007 r. Nie zasługuje na uwzględnienie również żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia ze względu na naruszenie art. 156 § 1 pkt. 1) k.p.a. w zw. z art. 8 ust. 2 zd. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008r., Nr 98, poz. 634) poprzez podpisanie zaskarżonego postanowienia przez zastępcę dyrektora oddziału regionalnego i niewskazanie jego upoważnienia, albowiem organ wykazał, iż osoba podpisując rozstrzygnięcie legitymowała się stosownym upoważnieniem. Sąd nie podziela również zarzutu naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. poprzez nieopatrzenie przez organ postanowienia przesłanego do Skarżącej datą wydania, albowiem nie jest to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. powinno prowadzić do uwzględnienia skargi. Należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym po rozpoznaniu sprawy Sąd stwierdza, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone było prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Sąd nie dopatrzył się ponadto naruszenia przez organ innych przepisów postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. powinno prowadzić do uwzględnienia skargi. Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.