V SA/Wa 1446/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2019 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w T. na rozstrzygnięcie Centrum Unijnych Projektów Transportowych z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny a nadto przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Centrum Unijnych Projektów Transportowych; 2. zasądza od Centrum Unijnych Projektów Transportowych na rzecz [...] S.A. z siedzibą w T. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi złożonej przez L. w T. (dalej jako: "Skarżąca", "Spółka" lub "Strona") jest rozstrzygnięcie Centrum Unijnych Projektów Transportowych (dalej jako: "organ" lub "CUPT") zawarte w piśmie z [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: W dniu 5 stycznia 2018 r. Strona złożyła wniosek o dofinansowanie projektu o nazwie "[...]" w ramach działania 3.2 Rozwój transportu morskiego, śródlądowych dróg wodnych i połączeń multimodalnych Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój 2014-2020. Pismem z dnia [...] października 2018 r. CUPT poinformował Spółkę, iż jej projekt nie spełnił kryterium merytorycznego II stopnia nr 8 "Zgodność projektu z wymaganiami prawa dotyczącego ochrony środowiska". Z tego względu należało zastosować § 5 ust. 22 Regulaminu konkursu, zgodnie z którym w sytuacji gdy wniosek po przeprowadzeniu oceny i procedury uzupełnienia/poprawy wniosku nie spełnia chociaż jednego kryterium formalnego lub merytorycznego II stopnia lub nie osiągnął minimalnej liczby punktów w ramach oceny merytorycznej I stopnia, wskazanej w ogłoszeniu o konkursie, wniosek zostaje oceniony negatywnie. W ocenie organu za taką oceną przemawiał stwierdzony w trakcie weryfikacji dokumentacji aplikacyjnej brak dokumentów potwierdzających poinformowanie społeczeństwa o wydaniu: - decyzji Wojewody [...] znak [...] z dnia [...] listopada 2008 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (decyzja środowiskowa), - decyzji Wojewody [...] nr [...], znak [...], z dnia stycznia 2009 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę oraz jego zmiany, - decyzji nr [...] z dnia [...] października 2010 r., znak [...] - decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. o zmianie decyzji nr [...] zmienionej decyzją nr [...] z dnia [...] października 2010 r. Ponadto Strona nie przedstawiła decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] o zmianie pozwolenia na budowę z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], zmienionego decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...]. W proteście Spółka podkreśliła, że wbrew stanowisku organu z dokumentacji konkursowej nie wynika wymóg udowodnienia przez wnioskodawcę publikacji, przez organ administracji, wymaganego przepisami prawa obwieszczenia o wydaniu decyzji administracyjnej. Spółka podkreśliła, że negatywna ocena projektu z powodu nieudowodnienia przez wnioskodawcę spełnienia obowiązków, które ciążą na organach administracji jest zbytnim formalizmem, a zarazem żądaniem nadmiernym. Niezależnie od tego Spółka wskazała jednak, że w decyzji środowiskowej Wojewoda [...] przedstawił szczegółowe informacje społeczeństwa o jej wydaniu. Poza tym Spółka wykazała, iż dołożyła należytej staranności w celu uzyskania obwieszczenia o wydaniu decyzji środowiskowej. Następnie Strona podniosła, że nie istniała potrzeba przedstawienia organowi decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. Minister Inwestycji i Rozwoju, pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. poinformował Spółkę o uwzględnieniu jej protestu i przekazaniu wniosku do ponownej oceny. Zdaniem Ministra – w kontekście przyjętych przez CUPT zasad oceny spełniania kryterium merytorycznego II stopnia nr 8 – Regulamin konkursu nie zawierał wymagań nadmiernych lub zbyt uciążliwych dla wnioskodawcy w stosunku do zakładanego celu konkursu, które trzeba by było uznać za naruszenie wynikającej z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2018 r. poz. 1431 ze zm.) – dalej jako: "ustawa o polityce spójności", zasady proporcjonalności. Minister uznał jednak, że w kontekście ustalenia CUPT, leżącego u podstaw negatywnej oceny projektu Spółki i dotyczącego braku w dokumentacji aplikacyjnej dokumentów potwierdzających poinformowanie społeczeństwa o wydaniu decyzji środowiskowej z dnia [...] listopada 2008 r., pozwolenia na budowę z dnia [...] stycznia 2009 r. oraz decyzji zmieniających to pozwolenie na budowę (z dnia [...] października 2010 r. nr [...] oraz z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...]) w analizowanej sprawie nadal istnieje konieczny do wyjaśnienia zakres, mający istotny wpływ na wynik oceny projektu. W szczególności konieczne jest przeprowadzenie dodatkowej analizy w zakresie tego, czy pomimo informacji wynikających z nadesłanego przez Spółkę stanowiska Wojewody [...] zawartego w piśmie z dnia [...] listopada 2018 r., w świetle ustalonych zasad oceny horyzontalnego kryterium merytorycznego II stopnia nr 8, w dalszym ciągu poprawne jest (a jeśli tak, to z jakiego powodu) stanowisko CUPT, zgodnie z którym projekt nie spełnia wymagań wynikających odpowiednio z ustawy Prawo ochrony środowiska i ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, a Spółka – dla potrzeb spełnienia ww. kryterium – powinna dysponować dowodami potwierdzającymi poinformowanie społeczeństwa o wydaniu ww. decyzji administracyjnych, załączonych do jego dokumentacji aplikacyjnej. Następnie Minister stwierdził, iż wątpliwości co do poprawności ustaleń faktycznych poczynionych przez CUPT w toku oceny projektu i przedstawionych w uzasadnieniu negatywnego jej wyniku z dnia [...] października 2018 r. dotyczyły również dodatkowej decyzji środowiskowej dla decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...]. Stanowisko CUPT, wskazujące na rozszerzenie w drodze decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] zakresu objętej decyzją środowiskową z dnia [...] listopada 2008 r. inwestycji torowej oraz – w konsekwencji – konieczność uzyskania nowej decyzji dla pozwolenia zamiennego z dnia [...] grudnia 2017 r., stoi bowiem w sprzeczności ze stanowiskiem samego organu, wydającego te decyzje, które wynika z ww. pisma Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2018 r. Podsumowując Minister wskazał, że podczas podejmowania przez CUPT ostatecznej decyzji w przedmiocie przyznania projektowi Strony negatywnej oceny w zakresie kryterium merytorycznego II stopnia nr 8, doszło do naruszenia obowiązujących procedur, wskutek których rozstrzygnięcie tego organu jest obarczone uchybieniami, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na wynik oceny. Następnie pismem z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] organ poinformował Spółkę o negatywnej ocenie projektu. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ wskazał, że: 1. podtrzymuje swoje stanowisko w zakresie braku dokumentów potwierdzających poinformowanie społeczeństwa o wydaniu decyzji: Wojewody [...] (znak [...]) [...] dnia [...] listopada 2008 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. (znak: [...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] października 2010 r. (znak: [...]) zmieniającej decyzję nr [...] z dnia [...] stycznia 200S r. 2. uwzględnia i przyjmuje wyjaśnienia Strony związane z brakiem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla rozszerzonego zakresu przedsięwzięcia objętego decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. (znak [...]) o zmianie decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. zmienionej decyzją nr [...] z dnia [...] października 2010 r. Uznaje również przedstawione przez Wnioskodawcę dowody świadczące o podaniu przez Wojewodę [...] do publicznej wiadomości informacji o wydaniu ww. decyzji o pozwoleniu na budowę. Stosowne obwieszczenie Wojewody [...] zostało przekazane do CUPT przy piśmie Wnioskodawcy z dnia [...] grudnia 2018 r. Organ podkreślił, że brak poinformowania opinii publicznej przez organ o wydanej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. i możliwości zapoznania się z jej treścią, a także brak obwieszczenia skierowanego do społeczeństwa o wydaniu ww. decyzji o pozwoleniu na budowę oznacza niewypełnienie obowiązku określonego w art. 9 ust. 1 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. L 26 z 28.1.2012, s. 1), tj. obowiązku dotyczącego konieczności obwieszczania do publicznej wiadomości informacji o wydaniu lub o odmowie wydania zezwolenia na inwestycję. CUPT wskazał także, iż nie podziela stanowiska Wojewody [...] zamieszczonego w piśmie z dnia [...] listopada 2018 r. odnośnie braku obowiązku informowania społeczeństwa o wydaniu pozwolenia na budowę z dnia [...] listopada 2008 r. Zdaniem organu Wojewoda miał obowiązek poinformowania o tej decyzji na podstawie art. 72 ust. 6 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227) – dalej jako "o.o.ś". Na poparcie tego stanowiska organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Odnośnie drugiego z zarzutów, podniesionych przez Ministra wobec wcześniejszego rozstrzygnięcia CUPT (dotyczącego braku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] o zmianie decyzji nr [...] zmienionej decyzją nr [...] z dnia [...] października 2010 r.) organ ten wskazał, że podziela stanowisko Strony zawarte w proteście. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie Spółka podniosła zarzuty naruszenia: art. 58 ust. 3 oraz art. 37 ust. 1 i 2 ustawy o polityce spójności w zw. art. 37 ustawy Prawo ochrony środowiska - poprzez błędne uznanie, że w stosunku do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (dalej: decyzja środowiskowa) istniał obowiązek podania do publicznej wiadomości informacji o wydaniu decyzji środowiskowej, podczas gdy zgodnie z art. 37 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006 r. nr 129, poz. 902 ze zm.) – dalej jako: p.o.ś." nie istniał obowiązek zapewnienia udziału społeczeństwa w przypadku inwestycji na terenie zamkniętym; art. 58 ust. 3 oraz art. 37 ust. 1 i 2 ustawy o polityce spójności - poprzez błędne uznanie, że w stosunku do decyzji środowiskowej możliwe jest bezpośrednie stosowanie przepisów Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko w sposób taki, że bezpośrednie zastosowanie przepisów dyrektywy 2011/92/UE jest mniej korzystne dla Spółki, niż zastosowania przepisów polskiej ustawy implementującej regulacje prawne zawarte w dyrektywie 2011/92/UE; art. 58 ust. 3 oraz z art. 37 ust. 1 i 2 ustawy o polityce spójności w zw. z art. 72 ust. 6 o.o.ś. - poprzez uznanie, że Wojewoda [...] powinien był zastosować do: decyzji z dnia [...] stycznia 2009 nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę oraz jego zmiany - decyzji z dnia [...] października 2010 r. nr [...], znak: [...], oraz decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] o zmianie decyzji nr [...] zmienionej decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...], przepis art. 72 ust. 6 o.o.ś., podczas gdy przepis ten nie powinien mieć zastosowania do powyższych decyzji; art. 58 ust. 3 oraz art. 37 ust. 1 i 2 ustawy o polityce spójności w zw. z art. 38 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - poprzez oparcie argumentacji na przepisach Prawa budowalnego, w sytuacji gdy ustawa ta nie została w ogóle wymieniona jako ustawa, z której zgodnością bada się projekt; art. 58 ust. 3 oraz z art. 37 ust. 1 i 2 ustawy o polityce spójności w zw. z art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - poprzez kwestionowanie prawidłowości ostatecznych decyzji wydanych przez organ administracji publicznej, tj. decyzji środowiskowej, decyzji nr [...], a także decyzji zmieniających nr [...] oraz [...], wydanych przez Wojewodę [...], podczas gdy IOK (Instytucja Ogłaszająca Konkurs – CUPT) nie ma podstawy prawnej do kwestionowania prawidłowości powyższych decyzji. W związku z tym Spółka nie może ponosić negatywnych konsekwencji ewentualnych błędów proceduralnych popełnionych przez organ administracji publicznej w sytuacji, gdy decyzje te są ostateczne i funkcjonują w obrocie prawnym jako decyzje prawidłowe; art. 58 ust. 3 oraz z art. 37 ust. 1 i 2 ustawy o polityce spójności - poprzez nieuwzględnienie przez IOK wytycznych organu odwoławczego, tj. Ministra Inwestycji i Rozwoju, w ramach powtórnej weryfikacji projektu, podczas gdy IOK zobowiązany był do uwzględnienia wytycznych zawartych w rozstrzygnięciu w przedmiocie protestu z dnia [...] stycznia 2019 r. W uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawiła uzasadnienie ww. zarzutów podtrzymując stanowisko wyrażone w proteście. W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, ż nie zgadza się z postawionymi przez Stronę zarzutami i wskazał, że ocenie merytorycznej wniosku o dofinansowanie podlegają wszelkie dokumenty potwierdzające prawidłowość zastosowanych procedur administracyjnych, związanych z ochroną środowiska. Chodzi tu więc także o procedury dotyczące obowiązku poinformowania społeczeństwa o wydaniu danych decyzji. Skarżąca startując w konkursie miała świadomość konieczności dostarczenia do CUPT dokumentów dotyczących obwieszenia o wydanej decyzji środowiskowej i budowlanej. Organ wskazał przy tym, że nie kwestionuje prawidłowości przeprowadzonego postępowania administracyjnego dotyczącego wydania ww. decyzji. Jednak jego zadaniem jest weryfikacja określonych dokumentów, które w ówcześnie obowiązującym porządku prawnym (tzn: w okresie wydawania stosownych decyzji) właściwe organy były zobowiązane wydać w toku danej procedury. Taka sama zasada jest stosowana dla wszystkich beneficjentów (zasada równego traktowania). W piśmie z dnia 1 października 2019 r. Skarżąca zakwestionowała argumentację organu powołaną w odpowiedzi na skargę. W ślad za skargą Spółka powtórzyła, że wszystkie przedstawione przez nią decyzje administracyjne mają przymiot ostateczności, co oznacza, że zgodnie z obowiązującymi przepisami zostały wydane w prawidłowy sposób, są niewadliwe. Równocześnie nie były one nigdy kwestionowane i nie były podejmowane próby ich wzruszenia. W przekonaniu CUPT natomiast fakt dostarczenia prawomocnej i ostatecznej decyzji administracyjnej nie stanowi podstawy do braku przeprowadzenia oceny merytorycznej przez członków Komisji Oceny Projektów. Ocenie merytorycznej wniosku o dofinansowanie podlegają bowiem wszystkie dokumenty potwierdzające prawidłowość zastosowanych procedur administracyjnych, związanych z ochroną środowiska, a zatem i te dotyczące obowiązku poinformowania społeczeństwa o wydanych danych decyzji. Zdaniem Skarżącej natomiast ewentualna wadliwość decyzji administracyjnych może być stwierdzona jedynie w postępowaniu administracyjnym bądź sądowo-administracyjnym przez upoważnione do tego organy nadrzędne nad organem, który wydał daną decyzję bądź przez sąd administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontroli sądów administracyjnych podlegają akty wymienione w art. 3 § 2. Według art. 3 § 3 sądy orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Stosownie do treści art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1460, dalej - ustawa wdrożeniowa), w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. W myśl art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej w wyniku rozpoznania skargi sąd może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1; b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1; 2) oddalić skargę, w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 64 ustawy wdrożeniowej w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy p.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy. Tryb postępowania w sprawie przyznania środków na finansowanie zgłaszanych przez uprawnione podmioty projektów określa ww. ustawa wdrożeniowa oraz Wytyczne w zakresie trybów wyboru projektów na lata 2014-2020 z dnia 6 marca 2017 r., dalej: Wytyczne. Zgodnie z art. 39 ust. 2 ustawy wdrożeniowej Konkurs jest postępowaniem służącym wybraniu do dofinansowania projektów, które spełniły kryteria wyboru projektów albo spełniły kryteria wyboru Projektów i: 1) uzyskały wymaganą liczbę punktów albo 2) uzyskały koleino największa liczbę punktów, w przypadku gdy kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na objęcie dofinansowaniem wszystkich projektów, o których mowa w pkt 1. CUPT zakwestionował spełnienie przez wniosek kryterium nr 8 : Zgodność projektu z wymaganiami prawa dotyczącego ochrony środowiska. Zgodnie z opisem tego kryterium sprawdzane jest: czy projekt został przygotowany (albo jest przygotowywany i właściwa instytucja jest w stanie na bieżąco weryfikować poprawność dalszych działań w tym zakresie) zgodnie z prawem dotyczącym ochrony środowiska, w tym: ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1405 z późn.zm); ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 519 z poźn.zm); ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 2134 z późn.zm); ustawą z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1121 z późn.zm). UWAGA: Obowiązuje tylko do końca 2017 roku. Weryfikacji podlega pełna dokumentacja, zgodnie z regulaminem konkursu lub wezwaniem do złożenia wniosku o dofinansowanie dla projektu pozakonkursowego. Istnieje możliwość poprawy/uzupełnienia projektu w zakresie niniejszego kryterium na etapie oceny spełnienia kryteriów wyboru (zgodnie z art. 45 ust 3 ustawy wdrożeniowej). Między stronami sporna jest interpretacja tego kryterium. Zdaniem CUPT – chociaż tego nie przyznaje wprost - ma on prawo , w ramach tego kryterium, oceniać prawidłowość merytoryczną decyzji ostatecznych , przedstawionych przez Stronę wraz z wnioskiem. Jak wspomniano, organ nie artykułuje tego w taki sposób, ale takie stanowisko wynika wprost z treści zaskarżonego pisma. Mówi ono, że trzy wymienione w nim decyzje zostały wydane z naruszeniem wymogów ustawy z dnia 8 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz.U. nr 199, poa. 1227 ze zm. ) , zwanej dalej "ustawą ooś". W dalszej treści polemizuje m.in. ze stanowiskiem Wojewody [...] zawartym w piśmie z dnia [...]11.2018 r. , złożonym przez stronę w toku procedury związanej z rozpatrzeniem protestu. Ostatecznie formułuje swoje stanowisko w taki sposób, że nie kwestionując zgodności wydanych decyzji z prawem polskim, twierdzi, że nie spełniają standardów prawa unijnego tj. Dyrektywy 2011/92/UE . Powołuje się przy tym na "Wytyczne w zakresie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć współfinansowanych z krajowych lub regionalnych programów operacyjnych" Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 3.06.2008 r. , wydanych na podstawie art. 35 ust. 3 pkt 11 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Wskazuje, że i w tych Wytycznych, a także w pismach , których kopie dołącza do odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju zwracał uwagę na nieprawidłową transpozycję dyrektywy 2011/92/UE do prawa polskiego i niedopuszczalne jest zbyt szerokie , wynikające z art. 37 Prawa ochrony środowiska, ograniczanie obowiązków informacyjnych. Istotnie w powołanych Wytycznych w Rozdziale C, pkt 15 znajduje się następujące sformułowanie : . W obecnym stanie prawnym (art. 37 UPoś) zasadą jest, że na terenach zamkniętych nie przeprowadza się postępowania OOŚ z udziałem społeczeństwa, natomiast wyjątkiem są przedsięwzięcia realizowane na takich terenach kolejowych, jeżeli informacjom o nich nie przyznano klauzuli tajności. KE uważa, że w powyższej sytuacji należy odwrócić ciężar dowodu tzn. regułą powinno być przeprowadzanie postępowań OOŚ z udziałem społeczeństwa, natomiast w przypadkach uzasadnionych celami obrony narodowej lub bezpieczeństwa państwa dopuszczalne jest wyłączenie udziału społecznego. Powyższa kwestia zostanie uregulowana w aktualnie przygotowywanych przepisach. Na marginesie należy zwrócić uwagę, że zakwestionowane decyzje były wydawane w czasie obowiązywania dyrektywy Rady nr 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (dalej: dyrektywa OOŚ), a nie dyrektywy 2011/92/UE, która weszła w życie w dniu 17.02.2012 r. Należy zwrócić uwagę, iż w sprawie niniejszej niespełnienie kryterium merytorycznego II stopnia nr 8 zarzucone przez CUPT stronie skarżącej nie polega na nieprzedłożeniu kompletnej dokumentacji dot. inwestycji. Organ oceniając wniosek mógł przeanalizować wszystkie dokumenty dot. procesu uzyskiwania niezbędnych pozwoleń. Organ nie zarzuca też stronie braku jakichś dokumentów , niezbędnych do realizacji inwestycji. Między stronami bezsporne jest, że całą dokumentacja jest kompletna, a decyzje mają przymiot ostateczności. Organ nie zarzuca też , że decyzje, o których mowa w zaskarżonym piśmie , są sprzeczne z ustawodawstwem krajowym. Zarzuca jednak, że wymienione w zaskarżonym piśmie decyzje nie spełniają wymogów ustawodawstwa unijnego – CUPT odwołuje się do zapisów dyrektywy 2011/92/UE, chociaż powinien , o czym była mowa , powoływać dyrektywę nr 85/337/EWG. Sąd I instancji takiego stanowiska zaakceptować nie może. Dyrektywy unijne nie są źródłem prawa powszechnie obowiązującego. , są przede wszystkim skierowane do państw członkowskich, zobowiązują je do dostosowania ustawodawstwa krajowego w określonym terminie. W wyjątkowych sytuacjach mogą być zastosowane wprost , jednak głównie do prowspólnotowej wykładni przepisów prawa krajowego i – na co słusznie zwraca uwagę pełnomocnik strony w skardze – nigdy w celu pogorszenia sytuacji prawnej podmiotu. Sądy administracyjne , w tym Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślały, że państwo nie może powoływać się w stosunku do obywatela na bezpośrednią skuteczność dyrektywy i nakładać nań obowiązków, z niej wynikających, które nie zostały lub zostały niewłaściwie określone w przepisach krajowych (por. też wyrok NSA z 23 marca 2009r., sygn. akt I FSK 6/08; dost. CBOSA) W rozpatrywanej sprawie strona przeprowadziła proces uzyskiwania pozwoleń na inwestycję na podstawie obowiązującego prawa krajowego. To nie ona decydowała o sposobie załatwienia wniosków o wydanie poszczególnych decyzji. Postępowanie administracyjne jest postępowaniem w którym dochodzi do władczego rozstrzygnięcia o uprawieniach i obowiązkach strony ze strony organu państwa , to nie strona decyduje o zastosowanych procedurach i przepisach prawa. Nie może więc ponosić konsekwencji błędów i zaniechań np. ustawodawczych państwa członkowskiego. Powołane Wytyczne Ministra Rozwoju Regionalnego także nie stanowią źródła prawa powszechnie obowiązującego, bo te określa Konstytucja RP w art. 87 ), aczkolwiek zostały wydane w oparciu o kompetencję określoną w ustawie. Jednak, co wynika także z ich treści, są one zbiorem wskazówek i instrukcji, skierowanych do instytucji i organów państwa. Nie mogą więc samoistnie stanowić podstawy do formułowania oceny niespełnienia kryterium w konkursie. Taka ocena może być dokonana wyłącznie na podstawie prawa powszechnie obowiązującego . I tak też jest sformułowany opis kryterium – bada się zgodność z ustawami krajowymi. Jednak, dokonując sprawdzenia prawidłowości dokonanej przez CUPT oceny , nie można też pominąć faktu, iż decyzje korzystające z przymiotu ostateczności nie mogą być w sposób dowolny zmieniane i uchylane. Kształtują one stan prawny w sposób trwały – wynika to wprost z art. 16 § 1 k.p.a. Decyzji ostatecznej służy tzw. domniemanie legalności, które oznacza, że jest ona ważna i powinna być wykonywana dopóty, dopóki nie zostanie zmieniona, uchylona lub nie zostanie stwierdzona jej nieważność przez właściwy organ i z zachowaniem przepisanego trybu postępowania (np. wyrok NSA z 14.04.2017 r., I OSK 1545/15, LEX nr 2289679). Ostateczna decyzja administracyjna jest wiążąca erga omnes, a więc również w stosunku do sądów administracyjnych (wyrok NSA z 10.09.2014 r., I OSK 229/13, LEX nr 1551287). Oznacza to, że czynienie stronie zarzutu, że jej inwestycja jest oparta na nieprawidłowych decyzjach jest z tej przyczyny całkowicie nieuprawniona . Kontrola spełnienia tego kryterium musi polegać nie na sprawdzeniu poprawności przedłożonych decyzji związanych z problematyką ochrony środowiska , niezbędnych do przeprowadzenia inwestycji objętej wnioskiem o dofinansowanie, ale na sprawdzeniu czy do wniosku dołączono komplet dokumentów. Sprawy związane z ochroną środowiska znajdują się w kompetencji innych niż CUPT organów państwa. Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Nie można uznać, że kontrolowana ocena wniosku została dokonana zgodnie z tym wzorcem, gdyż nie sposób zaakceptować sytuacji, w której jeden organ państwowy podważa legalność działań innego organu poprzez podważanie ostatecznych decyzji. W szczególności organ nie rozważył sytuacji strony, która nie miałą wpływu na przyjęty przez Wojewodę [...] tryb procedowania w sprawie decyzji związanych z pozyskiwaniem pozwolenia na budowę, a w sytuacji gdy zapadłą decyzja korzystna i się uprawomocniła , nie ma środków prawnych na wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Sąd celowe uchyla się od dokonania oceny decyzji wymienionych w zaskarżonym piśmie jako niezgodnych z ustawą ooś – właśnie z uwagi na treść art. 16 §1 k.p.a. Wykładnia prawa , a takżę wykłądnia kryterió w konkursie musi pozostawać w zgodzie z systemem prawnym Rzeczypospolitej Polskiej, o czym była mowa. Podobny problem był przedmiotem rozważań tut. Sądu oraz NSA w prawach o sygn. akt II GSK 124/12 oraz V SA/Wa 913/12. W wyrokach tych została zakwestionowana poprawność dokonanej przez Instytucję Pośredniczącą oceny wniosku. Reasumując, należy powtórzyć, że zarzut naruszenia zasad z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, w zakresie wskazanej oceny, uznać należy za uzasadniony . Z tego też powodu, Sąd na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej orzekł jak w pkt 1 i 2 wyroku. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ będzie zobowiązany dokonać powtórnej oceny projektu zgodnie ze wskazaniami wynikającymi z treści niniejszego uzasadnienia. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a. Na koszty postępowania w kwocie 697 zł złożyły się: uiszczony wpis od skargi w wysokości 200 zł, oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł stosownie do § 14 ust. 1 pkt c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j.: Dz.U 2018.265), a także opłata skarbowa w kwocie 17 zł.