V SA/Wa 1491/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 28 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Sp. z o.o. w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. w W. (poprzednia nazwa: O. Sp. z o.o. w W. ) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia ... czerwca 2017 r. nr ... w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. M.Sp. z o.o. w Warszawie (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") wniosła o wstrzymanie jej wykonania. Mocą tej decyzji na Spółkę nałożono karę pieniężną w kwocie ... zł. Uzasadniając wniosek Skarżąca podniosła, że kapitał własny, którym dysponuje, jest niewystarczający do pokrycia ww. kary, zatem jej uiszczenie może doprowadzić Spółkę do upadłości. Podała, że jej przychód ze sprzedaży na dzień 31 grudnia 2014 r. wyniósł ... zł, ale z całej działalności operacyjnej w roku 2014 poniosła stratę w wysokości ... zł. W roku 2015 jej sytuacja finansowa uległa znacznemu pogorszeniu, czemu mają dowodzić wyciągi z rachunku bankowego. Zdaniem Spółki wynika z nich, że od 1 sierpnia 2015 r. do 31 maja 2016 r. prowadziła ograniczoną aktywność finansową polegającą głównie na regulowaniu zobowiązań podatkowych. Do wniosku załączono kopię rachunku zysków i strat za okres 10.04.2014 r. -31.12.2014 r., kopię informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego za ten sam okres oraz kopie wyciągów z rachunku bankowego za miesiące sierpień – wrzesień 2015 r., listopad – grudzień 2015 r. oraz styczeń-maj 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może - po przekazaniu mu skargi - na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wymaga zaznaczenia, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi być poprzedzone analizą umotywowania wniosku pod kątem spełnienia przesłanek z ww. art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena wniosku jest bowiem możliwa i w dużym stopniu zależy od uzasadniania przedstawionego przez wnioskodawcę. W judykaturze od dawna utrwalone jest stanowisko, że to na nim ciąży obowiązek przedstawienia argumentacji i poparcia jej dowodami pozwalającymi na dokonanie merytorycznej oceny wniosku. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu występowały w sprawie. Sąd musi mieć o nich wiedzę. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość ich weryfikacji. W ocenie Sądu umotywowanie rozpatrywanego wniosku nie pozwala na zastosowanie wobec Skarżącej wyjątkowej instytucji jaką jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Przede wszystkim rodzaj obowiązku nałożony na Spółkę nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, bowiem zaskarżoną decyzją wymierzono jej karę pieniężną. Chodzi zatem o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu Skarżącej zapłaconej kary. Należy także przypomnieć Stronie, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Oczywiste jest zatem, że w wyniku dobrowolnej zapłaty lub przymusowej egzekucji kary dojdzie do pomniejszenia majątku Spółki. Skarżąca winna więc wykazać, że na skutek zapłaty kwoty ... zł grozi jej szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji, gdyż przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. wyraźnie stanowi o szkodzie znacznej, a nie o szkodzie jakiejkolwiek. Skoro grożącą Spółce znaczną szkodą ma być utrata płynności finansowej, koniecznej jest odniesienie wysokości ciążącej na niej kary do jej aktualnej kondycji majątkowej i możliwości płatniczych (postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 718/13). Jedynie bowiem w oparciu o aktualne dane można oceniać prawdopodobieństwo zaistnienia w przyszłości zdarzeń, których obawia się Strona. Skarżąca winna więc rzetelnie i przejrzyście zobrazować swoją aktualną sytuację finansową, a twierdzenia poprzeć odpowiednimi, aktualnymi dokumentami. Skarżąca natomiast nie dość, że nie opisała całościowo swojej sytuacji majątkowej, to oparła się na danych sprzed trzech lat. Przesłane fragmenty sprawozdania finansowego dotyczą 2014 r., choć na dzień składania rozpoznawanego wniosku (13 lipca 2017 r.) Spółka powinna już dysponować sprawozdaniem finansowym zarówno za rok 2015 jak i 2016. Z powodów Sądowi nieznanych całkowicie pominęła te dokumenty w swoich wyjaśnieniach. Ponadto zgodnie z art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1047 ze zm.), sprawozdanie finansowe składa się z: 1) bilansu; 2) rachunku zysków i strat; 3) informacji dodatkowej, obejmującej wprowadzenie do sprawozdania finansowego oraz dodatkowe informacje i objaśnienia. Spółka przesłała jedynie kopie rachunku zysków i strat oraz informacji dodatkowej za okres 10.04.2014 r. - 31.12.2014 r. Wobec braku odpowiednich dokumentów nie jest możliwe również zweryfikowanie twierdzeń Spółki, że w roku 2015 jej sytuacja finansowa uległa pogorszeniu, a w okresie 31.08.2015 r. – 31.05.2016 r. prowadziła ograniczoną aktywność finansową polegającą głównie na regulowaniu zobowiązań podatkowych. Zdecydowanie nie pozwalają na taką weryfikacje jedynie kopie wyciągów z rachunku bankowego Strony za wybrane miesiące 2015 i 2016 r. W ocenie Sądu bez pełnej, rzetelnej i właściwie udokumentowanej wiedzy o aktualnej sytuacji finansowej Skarżącej nie jest możliwe dokonanie oceny prawdopodobieństwa zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W konsekwencji należało przyjąć, że Spółka nie wykazała zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.