V SA/Wa 1502/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić L. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 100 (sto) złotych, wpisaną do rejestru opłat sądowych WSA w Warszawie w dniu 2 sierpnia 2018 r. pod poz. [...] tytułem zwrotu wpisu sądowego. Pismem z [...] sierpnia 2018 r. L. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako: "skarżąca", "strona" lub "spółka") wniosła skargę na postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju (dalej jako" "Minister" lub "organ") z [...] czerwca 2018 r. nr [...], mocą którego Minister stwierdził niedopuszczalność zażalenia strony na postanowienie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] odmawiające wyłączenia biegłego – W. C. od udziału w postępowaniu administracyjnym oraz odmawiające przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków na okoliczność potwierdzenia stronniczości ww. biegłego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 3 § 3, art. 4 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie zaskarżone postanowienie Ministra w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia nie należy do żadnej z wyżej wymienionych kategorii aktów prawnych lub czynności mogących być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Przedmiotowe rozstrzygnięcie nie jest bowiem postanowieniem, na które służy zażalenie albo kończącym postepowanie, czy rozstrzygającym sprawę co do istoty, ani też nie jest postanowieniem wydanym w postępowaniu egzekucyjnym, czy zabezpieczającym (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), co zostanie szerzej wyjaśnione w dalszej części uzasadnienia. Wydane w postępowaniu administracyjnym postanowienie o niedopuszczalności zażalenia z pewnością nie ma też znamion innego przedmiotu zaskarżenia, wobec czego rozważanie dopuszczalności wniesienia na nie skargi, w kontekście innego przepisu niż art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. jest bezcelowe. Należy wyjaśnić, że postanowienie organu odwoławczego stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie organu I instancji w przedmiocie odmowy wyłączenia biegłego od udziału w postępowaniu jest od razu ostateczne (art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a.) – nie przysługuje od niego żaden zwyczajny środek prawny, w szczególności zażalenie. Postanowienie to nie kończy jednakże postępowania administracyjnego. Postępowanie, po wydaniu przedmiotowego postanowienia, toczy się nadal, bowiem zaskarżony w niniejszej sprawie akt dotyczy jedynie kwestii wpadkowej (procesowej), nie rozstrzyga zaś istoty sprawy administracyjnej. Podkreślenia przy tym wymaga, że przepis art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. odnosi się nie tyle do postanowienia, na które nie służy zażalenie, ponieważ, co do zasady, nie jest dopuszczalne zaskarżanie postanowienia organu I instancji bez wyczerpania środków zaskarżenia, ale co do przedmiotu takiego postanowienia, którym jest kwestia wpadkowa w toku postępowania rozstrzygana postanowieniem, na które nie służy zażalenie. Skoro zaś kwestią tą jest odmowa wyłączenia biegłego od udziału w sprawie, to na postanowienie w tej kwestii, wydane przez organ wyższego stopnia na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. (stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia), również nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 587/16 i z dnia 26 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 3035/17, dostępne w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dotyczące kwestii stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego). Należy przy tym wyjaśnić, że zaskarżone postanowienie o niedopuszczalności zażalenia zgodnie z art. 144 k.p.a. zostało wydane w oparciu o odpowiednie zastosowanie art. 134 k.p.a., zgodnie z którym: "Organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne". Wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie nie budzi kwestia dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie wydane wprost na podstawie art. 134 k.p.a. Nie sposób jednak nie zauważyć różnicy pomiędzy postanowieniem będącym przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie, a postanowieniem stwierdzającym niedopuszczalność odwołania. To drugie bowiem niewątpliwie kończy postępowanie w sprawie, a zatem mieści się w dyspozycji cytowanego wyżej art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Na marginesie zauważyć również trzeba, że strona niezadowolona z rozstrzygnięcia dotyczącego odmowy wyłączenia biegłego od udziału w sprawie nie zostaje pozbawiona możliwości jego kontroli, ponieważ stosownie do art. 142 k.p.a. może je kwestionować w odwołaniu od decyzji oraz skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego. Z powyższych względów skarga podlega odrzuceniu, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt 1 sentencji postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z tych względów, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 2 sentencji postanowienia.