V SA/Wa 1582/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: przewodniczący – Sędzia WSA – Michał Sowiński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak [...] w przedmiocie: ustalenie kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W dniu [...] maja 2012 r. (data nadania) W. P., dalej "skarżący" zaskarżył decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, dalej "organ" z dnia [...] kwietnia 2012 r. w przedmiocie ustalenie kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt. W skardze wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że wprowadzenie decyzji do realizacji może narazić skarżącego i jego rodzinę na poważne trudności, w tym brak stabilności finansowej mogącej wywołać zachwianie możności poprowadzenia bieżącej działalności i normalnego życia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych i podjętych we wszystkich postępowaniach wydanych w granicach tej samej sprawy. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 powołanego przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w art. 61 § 1 p.p.s.a. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie, tj. w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. W orzecznictwie dotyczącym wstrzymywania wykonania aktów nakładających na stronę obowiązek poniesienia określonych, wymiernych ciężarów finansowych, wskazuje się, iż wykonanie takich rozstrzygnięć nie musi się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi bowiem o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienie NSA z 17 października 2007 r., sygn. akt I OZ 786/07, oraz postanowienie NSA z 10 lutego 2006 r., sygn. akt II OZ 48/06). Wskazać także trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego skarżący zobowiązany jest wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Strona wnosząca o wstrzymanie wykonania winna więc wykazać okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane, poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do zainteresowanego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści omawianego przepisu i przesłanek z niego wynikających. W postanowieniu z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Kierując się powyższym Sąd - po pierwsze - zauważa, iż w przedmiotowej sprawie wykonanie zaskarżonej decyzji związane jest bezpośrednio ze świadczeniem pieniężnym, które ze swej istoty ma charakter odwracalny. W sytuacji ewentualnego wzruszenia decyzji administracyjnej przez Sąd istnieje więc oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot wyegzekwowanych od skarżącej. Po drugie – Sąd stwierdza, że skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji nie uzasadnił w okoliczności wskazujących, iż wykonanie decyzji doprowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższy wniosek nie został poparty żadnymi dokumentami finansowymi odnoszącymi się do kondycji finansowej skarżącego i jego rodziny. Wniosek został jedynie uzasadniony ogólnymi stwierdzeniami, że wykonanie zaskarżonej decyzji narazi skarżącego i jego rodzinę na brak stabilności finansowej, co może spowodować zachwianie możności prowadzenia bieżącej działalności i normalnego życia. W konsekwencji Sąd uznał, iż zawarty w skardze wniosek nie został uzasadniony, a to czyni niemożliwym jego ocenę w kontekście przesłanek wskazanych w art. 61 § 3. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.