V SA/Wa 1593/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Asesor WSA - Danuta Dopierała (spr.), Protokolant - Marcin Pogonowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi A. W. - "A. F. P. E." na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania należności celnych. oddala skargę. Przedmiotem skargi z 23 sierpnia 2006 r. A. "F. P. E." A. W. w W., wniesionej przez pełnomocnika, jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] lipca 2006 r. [...] utrzymująca w mocy decyzję wydaną przez Dyrektora Izby Celnej w W. [...] stycznia 2006 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] "P. L." w W. z [...] grudnia 2004 r. nr [...] orzekającej o retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnych dla towarów ujętych w zgłoszeniu celnym SAD nr OGL [...] z [...] maja 2004 r. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] maja 2004 r. A. C. M. L., działająca jako przedstawiciel bezpośredni A. F. P. E. A. W., zgłosiła do odprawy celnej, według zgłoszenia celnego nr OGL [...] , towar w postaci maszyn do obróbki kukurydzy oraz części do tych maszyn. Ww. zgłoszenie celne zostało przyjęte po przeprowadzeniu weryfikacji polegającej na dokonaniu rewizji celnej towaru i zbadaniu dokumentów załączonych do zgłoszenia celnego. Pismem z 19 maja 2004 r. (data wpływu do Urzędu Celnego 27 maja 2004 r.) A. C. M. L. wystąpiła, w imieniu reprezentowanej firmy, do Naczelnika Urzędu Celnego [...] "P. L." w W. z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie ww. zgłoszenia celnego (nieprawidłowo wskazując jego datę - 15 maja 2004 r.) z powodu błędów w wyliczeniu należności celnych i podatkowych. W szczególności podniosła, iż "...błędnie skreślono i poprawiono wartość udzielonego rabatu, wartość statystyczną oraz należności celno podatkowe". W wyniku rozpatrzenia przedmiotowego wniosku, w dniu 6 grudnia 2004 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] "P. L." w W., działając m.in. na podstawie art. 207 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz. U. nr 137 z 1997 r., poz. 926 ze zm.) w związku z art. 6 ust. 1, art. 20, art. 29 ust. 1 i 3 pkt a), art. 32 ust. 1 pkt a), ii), pkt e) i), ust. 2, art. 33 ust. 1 a), art. 201 ust. 1 a), ust. 2, ust. 3, art. 217 ust. 1, art. 220 ust. 1, art. 221 ust. 1, art. 222 ust. 1, art. 243, art. 244 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny - dalej WKC - (Dz. Urz. WE L 302 z 19 października 1992 r. ze zm.), art. 163 ust. 1 pkt d, art. 166 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. określającego niektóre przepisy wykonawcze do Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 253 z 11 października 1993 r. ze zm.), art. 51, art. 65 ust. 5 i ust. 6, art. 66, art. 73 ust. 1 ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622) wydał decyzję nr [...] o retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnych w kwocie 3923,50 PLN dla towarów ujętych w zgłoszeniu celnym SAD z [...] maja 2004 r. nr jw. Naczelnik Urzędu Celnego zaznaczył, że do przedmiotowego w sprawie zgłoszenia celnego załączone były faktury nr [...] , [...] , [...] dotyczące określonego w zgłoszeniu towaru, opiewające na łączną kwotę 136540,60 USD (w tym wartość towaru w kwocie 144933,60 USD, wartość pojemników w kwocie 5510,00 USD i rabat w kwocie 13903,00 USD) oraz faktura VAT nr [...] uwzględniająca koszty transportu w kwocie 8379,12 USD (33601,94 PLN). W w/w zgłoszeniu celnym uwzględniono błędną kwotę rabatu, co spowodowało zaniżenie wartości statystycznej oraz należności celno-podatkowych. Ponadto do wartości celnej towaru wliczono całość kosztów transportu wynikających z faktury transportowej, zamiast kosztów transportu stanowiących 70% wartości ww. faktury VAT (art. 166 cyt. wyżej Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r.). W ocenie Naczelnika, biorąc pod uwagę treść art. 29 ust. 1, art. 32 ust. 1 pkt e) oraz art. 33 ust. 1 a) WKC, w przedmiotowej sprawie wartością należną za towar objęty ww. zgłoszeniem celnym jest wartość wynikająca ze wskazanych wyżej faktur pomniejszona o rabat w kwocie 13903,00 USD. Taką też wartość należało zadeklarować w przedmiotowym zgłoszeniu celnym. Mając powyższe na uwadze, organ I instancji określił prawidłową wartość celną towarów, właściwą kwotę długu celnego oraz orzekł o zarejestrowaniu retrospektywnym kwoty 3923,50 PLN wraz z odsetkami, zgodnie z art. 65 ust. 5 i 6 ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo celne. Mając na względzie, iż korekta wartości celnej spowodowała podwyższenie podstawy opodatkowania, decyzją z [...] grudnia 2004 r., nr [...] , Naczelnik Urzędu Celnego [...] "P.L." w W., działając m.in. na podstawie art. 207, art. 51 § 1, art. 53 § 1 i § 4, art. 54 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz. U. nr 137 z 1997 r., poz. 926 ze zm.), art. 2 pkt 5 i 7, art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13 i ust. 15, art. 34 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 4, art. 37 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. nr 54, poz. 5350) określił kwotę podatku od towarów i usług od importu towaru ujętego w przedmiotowym w sprawie zgłoszeniu celnym z [...] maja 2004 r. od tak określonej podstawy opodatkowania. W dniu 8 lipca 2005 r. do Urzędu Celnego [...] " P. L." w W. wpłynęło pismo firmy A. "F.P. E." A. W. z dnia 6 lipca 2005 r., dotyczące decyzji nr [...] oraz [...] i [...] , zawierające wniosek "o natychmiastowe uznanie ww. decyzji za nieważne i odstąpienie od wszelkich roszczeń finansowych wobec firmy oraz natychmiastowy zwrot 4575,10 PLN zapłaconych na rzecz Izby Celnej wobec groźby wszczęcia egzekucji (...)." W związku z wezwaniem Strony o doprecyzowanie trybu, w jakim winien być rozpatrzony ww. wniosek (pismo Urzędu Celnego z dnia 12 lipca 2005 r.), pismami z 27 lipca 2005 r. i 24 sierpnia 2005 r. Strona powtórzyła wcześniej formułowane argumenty, nie określając jednak wyraźnie podstawy prawnej swojego żądania. Stwierdziła jedynie, iż powyższa decyzja została wydana z naruszeniem prawa (w szczególności art. 219, art. 220 i art. 226 WKC i należy stwierdzić jej nieważność. Strona podkreśliła, że Naczelnik Urzędu Celnego [...] "[...] . [...] ." wydał decyzję po terminie (po ponad sześciu miesiącach), podczas gdy WKC jednoznacznie określa termin do wydania decyzji retrospektywnych na 2 dni, a w szczególnych przypadkach na 14 dni. Nadto zauważyła, że nie księguje się wstecz należności celnych, gdy kwota opłat celnych, należnych zgodnie z przepisami, nie została wykazana na skutek samych organów celnych, a to właśnie funkcjonariusz Urzędu Celnego [...] zaniżył kwotę przedmiotowych należności celnych. Uznawszy, iż Strona wnosi o zastosowanie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej (stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, która stała wydana z rażącym naruszeniem prawa), [...] stycznia 2006 r. Dyrektor Izby Celnej w W., powołując w podstawie prawnej art. 248 § 3 i art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej (tekst jednolity Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz.60 ze zm.), art. 220 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19 października 1992r. ze zm.), art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68 poz. 622), wydał decyzję nr [...] , którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] "[...] [...] " w Warszawie z [...] grudnia 2004 r. nr [...] wyjaśniając, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności ww. decyzji wynikające z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Organ celny zaznaczył, iż tryb stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych jest trybem nadzwyczajnym i stanowi wyjątek od ogólnej zasady stabilności decyzji wynikającej z art. 128 Ordynacji podatkowej. Zastosowanie ww. trybu może nastąpić tylko i wyłącznie w przypadku wystąpienia którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z postanowieniem art. 247 § 1 pkt 3 cyt. ustawy, organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej w przypadku, gdy została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. Naruszenie prawa ma charakter rażący wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Wskazany przepis ma służyć wyeliminowaniu z obrotu prawnego wadliwych rozstrzygnięć z tego powodu, że naruszają one w sposób oczywisty regulacje zawartą w przepisie powołanym jako podstawa prawna tych rozstrzygnięć. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organ podatkowy (celny) nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w wadliwej decyzji, lecz orzeka jako organ kasacyjny. W swojej decyzji orzeka zatem wyłącznie co do nieważności decyzji, a nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy. Ocenie podlega sama decyzja i jej skutki prawne. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych przez Stronę we wniosku z 6 lipca 2005 r. oraz w ww. pismach uzupełniających ten wniosek, organ celny wskazał, iż wydanie przez Naczelnika Urzędu Celnego [...] "[...] [...] " decyzji z [...] grudnia 2004 r. było wynikiem prawidłowego, zgodnego z prawem działania organu, który określił i zaksięgował a posteriori kwotę należności celnych w prawidłowej wysokości w następstwie, dokonanej na wniosek strony, kontroli zgłoszenia celnego z [...] maja 2004 r. Natomiast fakt, że wydanie zaskarżonej decyzji z [...] grudnia 2004 r. miało miejsce po ponad sześciu miesiącach od złożenia wniosku Strony, nie może skutkować stwierdzeniem nieważności tej decyzji. Jednocześnie, mając na względzie zakres przedmiotowy ww. wniosku strony, 23 stycznia 2006 r. Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 248 § 3, art. 247 § 1 pkt 3 i art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 33 ust. 3, art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.), art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68 poz. 622), wydał decyzję nr [...] , odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...]" [...] [...] " w W. z [...] grudnia 2004 r. nr [...] . W wyniku rozpatrzenia odwołania Strony, decyzją z [...] lipca 2006 r. nr [...] , Dyrektor Izby Celnej w W., działając na podstawie art. 233 §1 pkt 1, art. 247 § 1 pkt 3, art. 248 Ordynacji podatkowej, art. 220 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, art. 51, art. 73 ust. 1 ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68 poz. 622), utrzymał w mocy decyzję własną z [...] stycznia 2006 r. nr [...] . Ustosunkowując się do treści wniosku Strony z 6 lipca 2005 r. oraz do zarzutów odwołania, podzielając stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy podkreślił, iż w sprawie niniejszej, w wyniku kontroli przeprowadzonej na podstawie art. 78 WKC w związku z pismem Strony z 19 maja 2004 r. Naczelnik Urzędu Celnego ustalił, że kwota należności celnych wynikających z długu celnego została zaksięgowana w kwocie niższej niż prawnie należna. W konsekwencji, mając na względzie postanowienia art. 220 ust. 1 WKC oraz stosownie do treści art. 51 Prawa celnego, organ celny w drodze decyzji określił prawidłową kwotę należności celnych i orzekł o zaksięgowaniu retrospektywnym przedmiotowych należności. Organ celny I instancji prawidłowo przyjął, iż obliczenie kwoty należności celnych następuje w decyzji o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty należności celnych, z kolei dzień wydania decyzji należy przyjąć jako dzień ostatecznego ustalenia kwoty prawnie należnej i początek dwudniowego terminu do zaksięgowania tej kwoty. Organ odwoławczy zaznaczył, iż zaksięgowania retrospektywnego nie dokonuje się, gdy kwota opłat celnych należnych nie została wykazana przy pierwotnym określeniu kwoty długu celnego w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia opłat celnych działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego (art. 220 ust. 2 b) WKC) . W zaskarżonej decyzji wyjaśniono stronie, iż pierwotna rejestracja długu celnego została dokonana na skutek przyjęcia zgłoszenia celnego, które nie zostało poddane weryfikacji w zakresie deklarowanej przez zgłaszającego kwoty należności celnych. Przyjęcie zgłoszenia celnego spowodowało z mocy prawa objęcie towaru procedurą celną oraz stanowiło podstawę do zaksięgowania należności celnych. Twierdzenie, że organ celny przyjmując zgłoszenie celne bez weryfikacji elementów kalkulacyjnych popełnił błąd jest bezpodstawne, bowiem przepisy prawa przewidują takie postępowanie. Stosownie zaś do postanowień art. 199 WKC odpowiedzialność za dane podane w zgłoszeniu celnym ponosi zgłaszający. Zatem wbrew twierdzeniu Strony - w ocenie Dyrektora Izby Celnej - w sprawie niniejszej nie może być mowy o błędzie organu celnego. Organ odwoławczy podniósł nadto, iż art. 78 WKC uprawnia organy celne do kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów zarówno na wniosek Strony, jak i z urzędu. Termin przeprowadzenia kontroli zgłoszenia celnego ograniczony został do trzech lat, bowiem stosownie do postanowień art. 221 ust. 3 WKC powiadomienie dłużnika nie może nastąpić po upływie trzech lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Z powyższego wynika więc, iż Naczelnik Urzędu Celnego wydając decyzję o retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnych z 6 grudnia 2004 r. działał zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Dyrektor Izby Celnej zwrócił uwagę, iż rację ma Strona twierdząc, iż w niniejszej sprawie naruszone zostały przepisy art. 139 i 140 Ordynacji podatkowej, bowiem zaskarżona decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z [...] grudnia 2004 r. wydana została po upływie sześciu miesięcy od daty złożenia wniosku ([...] maja 2004r.), a jednocześnie nie powiadomiono Strony o przyczynach zwłoki w rozpatrzeniu tego wniosku. Organ odwoławczy zaznaczył, iż powyższe uchybienie nie miało wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy wskazując dodatkowo, iż jedynie naruszenie szczególnie istotnych przepisów proceduralnych (np. o właściwości lub toku instancji administracyjnych) kwalifikowane jest jako rażące naruszenie prawa powodujące nieważność decyzji administracyjnej. W omawianej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, co uzasadnia prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia. Jednocześnie, w związku z odwołaniem strony, decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 247 § 1 pkt 3, art. 248 i art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 33 ust. 3, art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] "[...] [...] " w Warszawie z [...] grudnia 2004 r. nr [...] . W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. "F. P. E." A. W. wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] lipca 2006 r. nr [...] , jak i poprzedzającej ją decyzji z [...] stycznia 2006 r. nr [...] zarzucając: naruszenie prawa, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 51 ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo celne w związku z art. 6, art. 217, art. 218, art. 219, art. 220, art. 221 Rozporządzenia Rady EWG nr 2913/92 z 19 października 1992 r. Wspólnotowy Kodeks Celny oraz art. 247 § 1 pkt 3 w zw. z art. 125, art. 139 i art. 140 Ordynacji podatkowej, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżąca zakwestionowała stanowisko Dyrektora Izby Celnej, iż decyzja Naczelnika Urzędu Celnego [...] "[...] [...] " w W. z [...] grudnia 2004 r., określająca prawidłową wartość celną towaru i kwotę długu celnego oraz orzekająca o retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnych w prawidłowej wysokości nie jest obarczona wadą, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Skarżącej stanowisko to jest błędne, a przedstawiona argumentacja zmierza do obejścia bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa. W ocenie skarżącej, biorąc pod uwagę treść art. 217 i 218 WKC w związku z art. 51 ustawy Prawo celne, zważywszy, iż dysponując wnioskiem strony z 19 maja 2004 r. zawierającym wszelkie niezbędne dane dotyczące przedmiotowego w sprawie zgłoszenia celnego, organ celny miał możliwość obliczyć kwotę należności celnych i określić dłużnika, decyzja celna w sprawie niniejszej winna być powzięta w dniu [...] maja 2004 r., w każdym razie nie później niż [...] czerwca 2004 r., gdyby przyjąć, że istniała konieczność przedłużenia terminu zaksięgowania, z przyczyn określonych w art. 219 WKC, a mianowicie z przyczyn związanych z organizacją administracji Państw Członkowskich, w szczególności, gdy prowadzona jest centralna rachunkowość lub w przypadku, gdy szczególne okoliczności uniemożliwiają organom celnym dotrzymanie tych terminów. W świetle przytoczonego przepisu, termin 2-dniowy mógł zostać przedłużony maksymalnie o 14 dni. Zatem organ celny, wydając decyzję [...] grudnia 2004 r., tj. po przeszło 6 miesiącach złamał w sposób oczywisty wszelkie obowiązujące normy i terminy w tym zakresie, ponieważ nie tylko nie dotrzymał terminów wynikających z WKC, ale także z ogólnych zasad polskiej procedury (art. 139 Ordynacji podatkowej). Skarżąca wskazała, że organ prowadzący postępowanie celne na wniosek z [...] maja 2004 r., przekraczając wszelkie dopuszczalne terminy do załatwienia niniejszej sprawy naraził Skarżącą na negatywne dla niej skutki gospodarcze i konsekwencje finansowe, wynikające przede wszystkim z faktu, iż skutkiem decyzji określającej prawidłową wysokość należności celnych była konieczność wydania decyzji określającej prawidłową wysokość zobowiązania z tytułu podatku VAT. Skarżąca zmuszona była zatem ponieść dodatkowe koszty: postępowania egzekucyjnego, odsetek od zobowiązań podatkowych, utraty części zarobków w związku z koniecznością wzmożonej aktywności związanej z pisaniem odwołań, wniosków i pism zmierzających do wyjaśnienia zaistniałej sytuacji. Nadto podkreśliła, iż w trakcie trwającego postępowania celnego nie zostało wydane jakiekolwiek postanowienie, z którego wynikałoby, że istnieje konieczność przedłużenia w czasie trwającego postępowania. Nie podano również przyczyny, dla której postępowanie toczyło się pomimo upływu terminów ustawowych. Powyższe - w ocenie Skarżącej - potwierdza wypełnienie przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji z [...] grudnia 2004 r. na skutek rażącego naruszenia prawa, w szczególności art. 6, art. 218 - 219 WKC, art. 139, art. 140 oraz art. 125 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady szybkości i prostoty postępowania organów podatkowych (celnych). Oczywisty charakter naruszenia ww. przepisów nie budzi bowiem wątpliwości, a ocena skutków gospodarczych w zakresie poniesionych kosztów, jakie pociągnęła za sobą opóźniona o pół roku decyzja, nie podlega kwestii. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie Sąd wyjaśnia, że w myśl art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej p.p.s.a. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Funkcje sądów administracyjnych podobnie określa art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269). Przepisy te normują podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się postępowania. Jest nią sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że podstawowym celem kontroli sądowej jest eliminowanie z obowiązującego porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień) oraz czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Mając na względzie powyższe, Sąd w składzie orzekającym stwierdził, iż brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest legalność decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] "[...] [...] " w W. z [...] grudnia 2004 r. nr [...] o retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnych dla towarów ujętych w zgłoszeniu celnym SAD z [...] maja 2004 r. Skarżąca kwestionuje możliwość dokonania retrospektywnego zaksięgowania należności celnych zważywszy, że nastąpiło to po ponad 6 miesiącach od dnia złożenia wniosku z [...] maja 2004 r. twierdząc, że ww. decyzja, w myśl art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, została wydana z rażącym naruszeniem prawa materialnego i przepisów proceduralnych. W konsekwencji w ocenie Skarżącej, stanowisko Dyrektora Izby Celnej zawarte w decyzji z [...] lipca 2006 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję własną z [...] stycznia 2006 r. nr [...] jest błędne i narusza bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa. Wskazane twierdzenia Strony Skarżącej nie zostały podzielone przez organy celne. Dyrektor Izby Celnej uznał, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego [...] "[...] [...] " w W. z [...] grudnia 2004 r. o retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnych nie jest obarczona wadą, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, co uzasadnia prawidłowość rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy stwierdzenia jej nieważności. W tym miejscu podkreślić należy, iż w świetle art. 247 cyt. ustawy, mającej zastosowanie w sprawie niniejszej na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. nr 68, poz. 622), stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej - od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku postępowania - jest instytucją procesową, dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy, jeżeli taka decyzja zawiera wadę (podstawę stwierdzenia nieważności), określoną w ww. przepisie. Wadę taką określa się jako kwalifikowaną podstawę do wzruszenia rozstrzygnięcia podatkowego (celnego) w nadzwyczajnym trybie postępowania. Jak niejednokrotnie podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny, co słusznie zauważył również Dyrektor Izby Celnej, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć tylko ustalenia, czy decyzja, której wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy, obarczona jest jedną z wad, enumeratywnie wymienionych we wskazanym przepisie. Taki zakres omawianego postępowania wiąże się niewątpliwie z treścią art. 128 Ordynacji podatkowej, statuującego zasady trwałości ostatecznych decyzji w postępowaniu podatkowym (celnym); (v. wyrok NSA z 16 grudnia 2002 r., III SA 293/02, Biuletyn Skarbowy 2003, nr 4, poz. 30). Ustawodawca w komentowanym art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej wymienia enumeratywnie osiem przesłanek będących podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji, z których każda może oddzielnie stanowić samodzielną podstawę do zastosowania instytucji unieważnienia rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że decyzja wydana w tym trybie ma charakter tzw. decyzji związanej. Nie występuje tu zatem uznanie administracyjne. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest odrębnym od postępowania zwyczajnego postępowaniem nadzwyczajnym, które nie może być poświęcone ponownej ocenie zasadności dokonanych rozstrzygnięć merytorycznych. Jest to postępowanie prowadzone w trybie nadzoru i organ podatkowy (celny) ma obowiązek rozpatrzyć sprawę w granicach określonych w art. 247 § 1 cyt. ustawy, to znaczy, że nie może rozpatrzyć sprawy co do jej istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. Innymi słowy, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 (v. wyrok WSA z 28 stycznia 2004 r., III SA 808/03, LEX nr 149567). Zgodnie z dyspozycją art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy (celny) stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Jak podkreśla się w judykaturze, naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność aktu administracyjnego, gdy ma ono charakter rażącego, tzn. gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zdarzeniu ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem lub uchylono obowiązek (v. wyrok NSA z 13 października 2005 r., FSK 2294/04, LEX nr 173113). Cechą rażącego naruszenia prawa jest zatem to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu, tzn. istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie. Nie chodzi bowiem w tego typu przypadkach o błędy wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. W ocenie Sądu należy zgodzić się z poglądem, że obowiązujące przepisy nie uzależniają stwierdzenia nieważności decyzji od oceny skutków społecznych lub gospodarczych spowodowanych naruszeniem prawa. Podobne poglądy można też znaleźć w najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym słusznie podkreśla się, że przepisy stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji powinny być w każdym przypadku interpretowane ściśle, a zatem przy stwierdzaniu nieważności decyzji mogą być brane pod uwagę wyłącznie okoliczności wymienione w tych przepisach (Komentarz do art. 247 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60), [w:] R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006). W świetle powyższych rozważań oraz w wyniku analizy stanu prawnego i faktycznego sprawy niniejszej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie doszedł do przekonania, iż brak jest podstaw do przyjęcia stanowiska Skarżącej, iż decyzja ostateczna Naczelnika Urzędu Celnego [...] "[...] [...] " w W. z [...] grudnia 2004 r. w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania należności celnych jest obarczona wadą, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Tym samym, Sąd uznał za zasadne rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Celnej z [...] lipca 2006 r. utrzymujące w mocy decyzję z [...] stycznia 2006 r. o odmowie stwierdzenia nieważności ww. decyzji z [...] grudnia 2004 r. Jak wnika z akt sprawy, przedmiotowa decyzja z [...] grudnia 2004 r. została wydana przez organ celny w następstwie, wszczętej na wniosek złożony [...] maja 2004 r. przez przedstawiciela Skarżącej - A. C. M. L. Sp. z o.o., kontroli zgłoszenia celnego SAD nr OGL [...] z [...] maja 2004 r., podjętej po dokonaniu zwolnienia towarów objętych ww. zgłoszeniem. Sąd zważył, iż zgodnie z dyspozycją art. 78 ust. 2 i ust. 3 ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo celne, po dokonaniu zwolnienia towarów organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane. Organy te mogą również przeprowadzić rewizję towarów, o ile istnieje jeszcze możliwość ich okazania. Jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Stosownie natomiast do postanowień art. 220 ust. 1 WKC, jeżeli kwota należności wynikających z długu celnego nie została zaksięgowana zgodnie z art. 218 i 219 lub została zaksięgowana kwota niższa od prawnie należnej, to zaksięgowania kwoty należności do pokrycia lub pozostającej do pokrycia należy dokonać w terminie dwóch dni, licząc od dnia, w którym organy celne dowiedziały się o tej sytuacji i miały możliwość obliczyć kwotę prawnie należną, jak również określić dłużnika (zaksięgowanie retrospektywne). Termin ten może zostać przedłużony z przyczyn związanych z organizacją administracji Państw Członkowskich, w szczególności, gdy prowadzona jest centralna rachunkowość, lub w przypadku, gdy szczególne okoliczności uniemożliwiają organom celnym dotrzymanie tych terminów. Przedłużony termin nie może przekraczać czternastu dni (art. 219 ust. 1 WKC). Niezwłocznie po dokonaniu zaksięgowania, dłużnik zostaje powiadomiony o kwocie należności zgodnie z odpowiednią procedurą. Powiadomienie dłużnika nie może nastąpić po upływie trzech lat, licząc od dnia powstania długu celnego (art. 221 ust. 1 i 3 WKC). Dług celny natomiast powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 201 ust. WKC). Z kolei w myśl art. 51 ustawy Prawo celne, organ celny w drodze decyzji, określa kwotę należności wynikającą z długu celnego powstałego na podstawie art. 202-205, art. 210, art. 211 i art. 216 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, a także niezaksięgowaną kwotę należności wynikającą z długu celnego, gdy istnieją podstawy do jej zaksięgowania retrospektywnego na podstawie art. 220 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Analiza akt sprawy niniejszej wskazuje, iż kontrola zgłoszenia celnego z [...] maja 2004 r. (którego przyjęcie - zgodnie z zasadą bezdecyzyjności - spowodowało z mocy prawa objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną oraz stanowiło podstawę do zaksięgowania należności celnych) została wszczęta przez organy celne na wniosek przedstawiciela Skarżącej, który pismem z 19 maja 2004 r. (data wpływu do urzędu celnego - 27 maja 2004 r.) wystąpił o wydanie decyzji w sprawie ww. zgłoszenia celnego z powodu błędów w wyliczeniu należności celnych i podatkowych, powstałych na skutek podania nieprawidłowych danych stanowiących podstawę naliczenia przedmiotowych należności. W wyniku podjętych działań wyjaśniających, wziąwszy pod uwagę nowe dane wskazane przez Wnioskodawcę, wobec zaistnienia podstaw do zaksięgowania retrospektywnego kwoty należności wynikających z długu celnego (na skutek uprzedniego zaksięgowania kwoty niższej od prawnie należnej - art. 220 ust. 1 WKC), Naczelnik Urzędu Celnego działając na podstawie ww. art. 51 ustawy Prawo celne, 6 grudnia 2004 r. wydał decyzję o retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnych dla towarów objętych ww. zgłoszeniem celnym, w której określił prawidłową wartość celną towarów oraz właściwą kwotę długu celnego. Zważywszy na datę doręczenia decyzji ([...] grudnia 2004 r.), organ celny, zgodnie z dyspozycją art. 221 ust. 3 WKC, dochował 3-letniego terminu do powiadomienia dłużnika o kwocie należności celnych, bowiem dług celny powstał [...] maja 2004 r. (data dokonania przedmiotowego w sprawie zgłoszenia celnego). W świetle powyższego uzasadnione jest stanowisko Dyrektora Izby Celnej, iż wydanie ww. decyzji z [...] grudnia 2004 r. w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania należności celnych jest prawnie uzasadnione, przy czym dzień wydania odnośnego rozstrzygnięcia uznać należy jako dzień, w którym - stosownie do treści art. 220 ust. 1 WKC - organ celny miał możliwość obliczyć prawnie należną kwotę należności celnych. Od tej właśnie daty należy liczyć 2-dniowy termin do retrospektywnego zaksięgowania kwoty należności celnych, który z przyczyn leżących po stronie Państw Członkowskich, określonych w art. 219 ust. 1 WKC (np. zakłócenia w systemie informatycznym), może zostać przedłużony do 14 dni. Tym samym nie można zgodzić się z zarzutami skargi dotyczącymi rażącego naruszenia przez organy celne art. 51 ustawy Prawo celne w związku z art. 217 - 219 oraz art. 220 - 221 WKC. W szczególności, nieuzasadnione jest stanowisko Skarżącej, iż dysponując wnioskiem z [...] maja 2004 r. (na marginesie Sąd zauważa, iż ww. wniosek wpłynął do urzędu celnego [...] maja 2004 r.), zawierającym wszelkie niezbędne dane do weryfikacji zgłoszenia celnego z [...] maja 2004 r. i obliczenia prawidłowej kwoty należności celnych, organ celny winien podjąć rozstrzygnięcie [...] maja 2004 r., w każdym razie nie później niż [...] czerwca 2004 r., gdyby przyjąć, że istniała konieczność przedłużenia terminu zaksięgowania, z przyczyn określonych w art. 219 WKC. Podkreślić bowiem należy, iż jakkolwiek organy celne są zobligowane do bezzwłocznego zaksięgowania prawnie należnej kwoty, nie później niż 2 dni po jej ostatecznym ustaleniu, to jednak 2-dniowy termin, o którym mowa w art. 220 ust. 1 WKC dotyczy wyłącznie obowiązku dokonania przez organy celne technicznej czynności zaksięgowania kwoty należności celnych, w następstwie obliczenia (wydania decyzji) - na skutek przeprowadzonej kontroli i podjętych czynności wyjaśniających - prawnie należnej kwoty. Termin ten nie może być rozumiany jako termin do wydania decyzji z tego względu, że jest on liczony właśnie od dnia wydania decyzji, za taki bowiem należy przyjąć dzień, w którym organy celne miały możliwość ostatecznego ustalenia prawnie należnej kwoty należności celnych. Termin ten, co potwierdza Polski Podręcznik Celny (zm. nr 1/maj 2005) opracowany dla służby celnej przez Ministerstwo Finansów (http://www.mf.gov.pl/files/sluzba_celna/podrecznik_celny), ma charakter dyscyplinujący dla organów celnych w celu uniknięcia konieczności uiszczania karnych odsetek naliczanych przez Komisję Europejską w związku z prawem Unii Europejskiej do odprowadzenia środków własnych (Rozporządzenie Rady (WE, EURATOM) Nr 1150/2000 z 22 maja 2000 r. w wykonaniu decyzji 94/728/WE, Euratom dotyczącej środków własnych Wspólnot). Niezależnie od powyższego - jak słusznie zauważył Dyrektor Izby Celnej - rację ma Skarżąca twierdząc, iż w sprawie niniejszej zostały naruszone postanowienia art. 6 WKC w związku z art. 125 oraz art. 139 i art. 140 Ordynacji podatkowej. Sąd zważył, iż zgodnie z dyspozycją art. 6 WKC, jeżeli osoba występuje z wnioskiem do organów celnych o wydanie decyzji wymagającej zastosowania przepisów prawa celnego, jest zobowiązana dostarczyć tym organom wszelkie dane oraz dokumenty niezbędne do jej podjęcia. Decyzja zostaje wydana i podana do wiadomości wnioskodawcy w jak najkrótszym terminie. Jeżeli wniosek o wydanie decyzji sporządzany jest w formie pisemnej, decyzję wydaje się w terminie ustalonym zgodnie z obowiązującymi przepisami, licząc od daty przyjęcia przez organy celne wymienionego wniosku. Decyzję podaje się do wiadomości wnioskodawcy na piśmie. Termin ten może zostać przekroczony, jeżeli organy celne nie będą mogły go dotrzymać. W tym przypadku organy celne zawiadamiają wnioskodawcę przed upływem wyznaczonego terminu, podając powody jego przekroczenia, jak również wyznaczają nowy termin, który uznają za konieczny do wydania decyzji w sprawie wniosku. Do decyzji pisemnych, które są decyzjami odmownymi lub które miałyby konsekwencje niekorzystne dla osób, których dotyczą, organy celne dołączają uzasadnienie oraz wzmiankę o możliwości odwołania przewidzianej w art. 243 WKC. Z kolei w myśl art. 139 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone na podstawie dowodów przedstawianych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub na podstawie faktów powszechnie znanych i dowodów znanych z urzędu organowi prowadzącemu postępowanie. Natomiast o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy obowiązany jest zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 140 § 1 cyt. ustawy). Bezsporne jest, iż w sprawie niniejszej naruszone zostały wskazane wyżej przepisy proceduralne, bowiem przedmiotowa decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z [...] grudnia 2004 r. wydana została po upływie ponad 6 miesięcy od daty wniesienia wniosku z [...] maja 2004 r. (27 maja 2004 r.). Ponadto Strona nie została powiadomiona o przyczynach zwłoki w rozpatrzeniu ww. wniosku, nie został także wskazany nowy termin załatwienia sprawy. Powyższe uchybienie, jakkolwiek ważkie z punktu widzenia poszanowania zasady pogłębiania zaufania do organów celnych (art. 121 Ordynacji podatkowej) oraz zasady szybkości postępowania (art. 125 cyt. ustawy), nie miało wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, gdyż jak wykazano powyżej prawidłowość rozstrzygnięcia w świetle obowiązujących przepisów prawa nie może być kwestionowana. W orzecznictwie podkreśla się, iż podstawą stwierdzenia nieważności decyzji może być rażące naruszenie każdego przepisu prawa, w tym również procesowego. Jednakże wada wskazująca na nieważność decyzji musi tkwić w samej decyzji, a to znaczy, iż z reguły jest następstwem rażącego naruszenia prawa materialnego. Nie będzie zatem uzasadniać stwierdzenia nieważności decyzji naruszenie przepisów postępowania, nawet o charakterze rażącym, jeżeli sama treść decyzji odpowiada prawu (v. wyrok NSA z 8 grudnia 2005 r., II FSK 27/05 LEX nr 187767). Co do przytoczonego przez Skarżącą wyroku NSA z 27 października 1995 r., nr III SA 829/95, LEX nr 27020, na poparcie stanowiska, iż naruszenie ogólnych zasad postępowania stanowi oczywisty powód stwierdzenia nieważności decyzji, Sąd zaznacza, iż dotyczy on odmiennego od niniejszej sprawy stanu faktycznego i prawnego, co potwierdza pogląd wyrażony przez NSA na tle rozpatrywanej sprawy, iż przepisy k.p.a. nie dają podstawy do wyłączenia w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji ogólnych zasad postępowania administracyjnego. W szczególności naruszenie postanowień art. 10 § 1 i art. 61 § 4 k.p.a. i w takim nadzwyczajnym postępowaniu może stanowić podstawę do jego wznowienia (art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a.) Ponadto Sąd zauważa, iż realizacja zasady ogólnej szybkości postępowania jest zagwarantowana, obok przepisów określających terminy załatwienia spraw (art. 130 Ordynacji podatkowej), środkami obrony przed bezczynnością organu (art. 141), następnie skargą do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność organu (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) oraz odpowiedzialnością pracownika organu (art. 142 Ordynacji podatkowej). Skarżąca jednak nie skorzystała z ww. środków prawnych, jak również, prawidłowo pouczona o trybie odwoławczym, nie wniosła odwołania od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z [...] grudnia 2004 r. W tym kontekście, jak również w świetle powołanego już wyżej stanowiska, iż obowiązujące przepisy nie uzależniają stwierdzenia nieważności decyzji od oceny skutków społecznych lub gospodarczych spowodowanych naruszeniem prawa, nie znajdują uzasadnienia zarzuty skargi, iż organ celny prowadzący postępowanie na wniosek z [...] maja 2004 r., przekraczając terminy do załatwienia sprawy niniejszej, dopuścił się rażącego naruszenia prawa narażając Skarżącą na negatywne dla niej skutki gospodarcze i konsekwencje finansowe. Odnosząc się do twierdzenia Skarżącej, iż błąd w zgłoszeniu celnym z [...] maja 2004 r. był wynikiem rewizji urzędnika celnego, a organ celny wydając decyzję z [...] grudnia 2004 r. nie odniósł się w jakikolwiek sposób do kwestii przyczyny powstania błędu w ww. zgłoszeniu celnym, wskazać przede wszystkim należy, iż stosownie do postanowień art. 23 ust. 1 ustawy Prawo celne zgłaszający oblicza i wykazuje w zgłoszeniu celnym kwotę należności przywozowych i należności wywozowych. Natomiast w myśl art. 199 ww. Rozporządzenia Komisji (EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r., bez uszczerbku dla ewentualnego stosowania przepisów karnych, złożenie w urzędzie celnym zgłoszenia podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela czyni go odpowiedzialnym, zgodnie z obowiązującymi przepisami, za prawdziwość informacji podanych w zgłoszeniu, autentyczność załączonych dokumentów oraz przestrzeganie wszelkich obowiązków odnoszących się do objęcia danych towarów odpowiednią procedurą. Jak wynika z przytoczonych regulacji, co podkreślił Dyrektor Izby Celnej w zaskarżonej decyzji, zgłaszający - A. C. M. L. Sp. z o.o. - była zobowiązana do prawidłowego wypełnienia zgłoszenia celnego z [...] maja 2004 r. i odpowiedzialna za prawdziwość danych zawartych w zgłoszeniu. Powyższe nigdy nie zostało zakwestionowane przez zgłaszającego. Przeciwnie, treść pisma z 19 maja 2004 r. wskazuje, iż to właśnie działanie pracowników ww. Agencji Celnej było przyczyną błędów w obliczeniu należności celnych i podatkowych w ww. zgłoszeniu celnym, co potwierdzają stosowne pieczęcie i podpisy zamieszczone w określonych polach poz. 1 i 2 SAD nr [...] z [...] maja 2004 r., w których dokonano korekt (k. 52 - 53 akt admin.) oraz pismo z 24 kwietnia 2004 r. skierowane do Urzędu Celnego III, Oddział Celny Towarowy w W. w sprawie umożliwienia korekty ww. zgłoszenia celnego z uwagi na błędnie naliczoną kwotę rabatu (k. 12 akt admin.). Nieuzasadniony jest zatem zarzut Skarżącej rażącego naruszenia art. 220 ust. 2 b) WKC. Podkreślić nadto należy, iż wbrew twierdzeniom Skarżącej, orzekając o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] grudnia 2004 r. o retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnych, oraz utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy, Dyrektor Izby Celnej odpowiednio w uzasadnieniu decyzji z [...] stycznia 2004 r. oraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z [...] lipca 2006 r. szczegółowo ustosunkował się do podniesionego przez Stronę zarzutu naruszenia art. 220 ust. 2b WKC (k. 100 - 101 oraz k. 124 akt admin.). W świetle powyższego zarzuty skargi w odnośnym zakresie nie zasługują na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy, uznając zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem, wobec braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] "[...] [...] " w W. z [...] grudnia 2004 r. o retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnych w trybie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając w oparciu o art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.