V SA/Wa 1596/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Sławomir Kozik (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant ref.staż. - Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2016r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu grzywny oddala skargę. Minister Finansów decyzją z (...) lutego 2015 r. nr: (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "K.p.a.") oraz art. 61 ust. 3 pkt 1, art. 64 ust. 1 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 oraz pkt 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885 z późn. zm., dalej: "u.f.p."), po rozpatrzeniu odwołania [...] (dalej: "Skarżący") utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z (...) września 2014 r. nr: (...) odmawiającą umorzenia należności w kwocie 300 zł z tytułu grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego kredytowanego. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: [...] stycznia 2014 r. nałożono na Skarżącego, na podstawie art. 95 § 1 i art. 96 § 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. Nr 106, poz. 1148, dalej: "K.p.w.") mandat karny seria CU numer [...] w wysokości 300 złotych w związku z kradzieżą sklepową na kwotę 130,95 zł, tj. za wykroczenie z art. 119 K.w. Skarżący przyjął mandat 21 stycznia 2014 r., kwitując jego przyjęcie własnoręcznym podpisem. Sąd Rejonowy dla [...] w [...] postanowieniem z [...] maja 2014 r., sygn. akt [...] nie uwzględnił wniosku Skarżącego z [...] stycznia 2014 r. w przedmiocie uchylenia prawomocnego mandatu karnego na podstawie art. 101 § 1 K.p.w. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że Skarżący nie negował wykroczenia, został prawidłowo pouczony o prawie odmowy przyjęcia mandatu i skutkach wynikających z takiej odmowy. Skarżący nie skorzystał z tego prawa i pokwitował odbiór mandatu karnego, na którego odwrocie znajdowało się pouczenie o możliwości odmowy jego przyjęcia. Zgodnie z art. 98 § 3 in fine K.p.w. mandat stał się z chwilą przyjęcia poprzez pokwitowanie prawomocny. Pismem z [...] czerwca 2014 r. Skarżący zwrócił się do Wojewody [...] o umorzenie mandatu z uwagi na niesprawiedliwość i krzywdzący charakter nałożonej kary. Podniósł, że w 2009 r. wyszedł z więzienia, jest osobą psychicznie chorą, samotną, bezdomną i bezrobotną. Pismem z [...] lipca 2014 r. znak: (...), Wydział Finansów [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] wezwał Skarżącego do uzupełnienia wniosku o dokumentację dotyczącą jego sytuacji materialnej, tj. o dokumenty potwierdzające źródła i wysokość dochodów osiąganych przez Skarżącego lub z których utrzymuje się, zaświadczenie z Urzędu Skarbowego o wysokości dochodu osiągniętego w roku podatkowym 2013, aktualne zaświadczenie z Urzędu Pracy, w przypadku posiadania przez Skarżącego statusu osoby bezrobotnej, zawierające informację o wysokości pobieranego zasiłku, oświadczenie o stanie majątku dotyczące w szczególności: posiadanych nieruchomości oraz rzeczy ruchomych, stan środków zgromadzonych na rachunkach bankowych, oszczędnościowych, aktualne zestawienie miesięcznych wydatków związanych z utrzymaniem gospodarstwa domowego, potwierdzone stosownymi rachunkami, fakturami oraz inne dokumenty, które zdaniem Skarżącego mogłyby mieć znaczenie w sprawie. W odpowiedzi Skarżący przedłożył: informacje o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy w roku 2013 (PIT-11), kopię zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2013 (PIT-37), oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania z [...] lipca 2014 r., zaświadczenie o dokonanych wpłatach z [...] marca 2014 r., odpowiedź na pismo z [...] marca 2014 r., pismo z [...] lipca 2014 r. Pismem z [...]lipca 2014 r. znak:, Wydział Finansów [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] zwrócił się z prośbą do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...], o przesłanie informacji dotyczącej skuteczności prowadzonego względem Skarżącego postępowania egzekucyjnego. [...] sierpnia 2014 r. do Biura Budżetowo-Księgowego [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] wpłynęło pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z [...] sierpnia 2014 r. znak: (...), z którego wynikało, że organ egzekucyjny [...] czerwca 2014 r. dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną (zajęcie zwrotu z podatku za 2013 rok w kwocie 318,00 zł), którą rozliczono mandat karny kredytowy seria CU numer (...), na który został wystawiony tytuł wykonawczy przez Wojewodę [...] nr [...] Wojewoda [...] decyzją z [...] września 2014 r., na podstawie art. 64 ust. 1 w związku z art. 60 pkt 7, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 56 ust. 1 pkt 3 i pkt 5 oraz art. 57 pkt 1 ustawy o finansach publicznych oraz art. 104 K.p.a. odmówił umorzenia w całości bądź w części grzywny w kwocie 300,00 zł nałożonej mandatem karnym kredytowanym z [...] stycznia 2014 r. Przy wydawaniu decyzji Wojewoda [...] uwzględnił poczynione ustalenia, z których wynikało, że Skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, utrzymuje się ze zbieractwa surowców wtórnych i osiąga dochód miesięczny w wysokości 300,00-400,00 zł. Z oświadczenia o stanie rodzinnym oraz majątkowym Skarżącego wynikało, że nie posiada on nieruchomości, nieruchomości rolnej, oszczędności, papierów wartościowych oraz innych przedmiotów wartościowych powyżej 10.000,00 zł. W trakcie postępowania Skarżący poinformował, że według opinii lekarzy sprzed 4 lat najprawdopodobniej ma raka krtani, którego nie leczy z powodu braku ubezpieczenia. Według zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) (PIT-37), Skarżący w 2013 r. z tytułu działalności wykonywanej osobiście uzyskał przychody w wysokości 10.100,00 zł z czego dochód wyniósł 8.131,79 zł, natomiast z tytułu zatrudnienia (należności ze stosunku pracy) osiągnął przychód w wysokości 1.520,00 zł z czego dochód wyniósł 1.297,50 zł. Z akt sprawy wynikało, że Skarżący posiadał zadłużenie z tytułu alimentów, które na dzień [...] marca 2014 r. wynosiło [...] zł. Ponadto, podczas trwania egzekucji w okresie od [...] kwietnia 2010 r. do [...] marca 2014 r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w [...] wyegzekwował kwotę [...] zł. Zdaniem Wojewody [...] w sprawie nie zaszły przesłanki pozwalające na umorzenie należności pieniężnej wynikającej z grzywny nałożonej mandatem karnym kredytowym, stwierdzając, że trudna sytuacja finansowa Skarżącego nie stanowi o wyjątkowości jego położenia. Organ przy ocenie wziął pod uwagę fakt, że Skarżący w 2013 r. prowadził wykonywaną osobiście działalność gospodarczą, nadto grzywna o umorzenie której ubiegała się Strona nie była spowodowana czynnikiem losowym, lecz skutkiem popełnienia czynu zabronionego. Pismem z [...] października 2014 r. Skarżący wniósł odwołanie od decyzji Wojewody [...] z.... września 2014 r., w uzasadnieniu którego powołał się na ciężką sytuację życiową, podał, że jest osobą bezdomną i bezrobotną. Minister Finansów po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy w całości zaskarżoną decyzję Wojewody [...] zaznaczając, że umarzanie należności z tytułu grzywien nakładanych w drodze mandatów karnych na podstawie przepisów ustawy o finansach publicznych jest wyjątkiem od zasady. Umorzenie należności Skarbu Państwa nie leży w interesie publicznym, ponieważ stanowi złamanie zasady obowiązku zapłaty i zmniejsza dochody publiczne. Minister Finansów wyjaśnił, że zasadniczym celem postępowania mandatowego jest szybka reakcja na popełnienie czynu o stosunkowo niewielkim stopniu szkodliwości społecznej. Ukaranie grzywną w drodze mandatu karnego wymaga zgody ukaranego na taką karę - tak co do formy, jak i wysokości grzywny i terminu zapłaty. Sprawca wykroczenia, który przyjmuje karę, zobowiązuje się do zapłaty określonej kwoty. Oceniając swoją sytuację majątkową jako uniemożliwiającą zapłatę grzywny, sprawca wykroczenia nie powinien przyjmować zobowiązania finansowego, lecz dążyć do rozpatrzenia sprawy przez sąd, który ma możliwość zastosowania również innych rodzajów kar, w tym takich, które nie wiążą się z wydatkami. Jeśli od momentu przyjęcia zobowiązania finansowego do momentu złożenia wniosku o umorzenie należności nie zaszły nadzwyczajne zdarzenia, które zmieniły sytuację finansową ukaranego, żądanie umorzenia należy ocenić negatywnie, jako próbę nieusprawiedliwionego uniknięcia kary. Organ wskazał, że zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy o finansach publicznych właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, może udzielać określonych w art. 55 ulg (m. in. umorzyć w całości zobowiązanie) w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60 przywoływanej ustawy. Przesłanki umorzenia w całości zobowiązania są określone w art. 56 ust. 1 pkt 1, pkt 3 i pkt 5 cytowanej ustawy, który stanowi m.in., że należności osób fizycznych mogą być umarzane w całości, jeżeli zachodzi ważny interes dłużnika lub interes publiczny. Po przeanalizowaniu sytuacji Skarżącego organ uznał, że nie daje ona podstaw do stwierdzenia, że w przedmiotowej sprawie istnieje ważny interes dłużnika, który uzasadniałby przyznanie ulgi w postaci umorzenia należności. Organ przyznał, że dochód Skarżącego jest nieduży, jego warunki bytowe są trudne, a sytuacja zdrowotna wpływa na komfort życia, jednakże okoliczności tych nie uznał za wystarczające do stwierdzenia, że w sprawie zachodzi ważny interes dłużnika. Zobowiązanie Skarżącego zostało uregulowane poprzez zajęcie zwrotu podatku za rok 2013. Egzekucja spowodowała uszczuplenie jego majątku, jednakże dolegliwość ta nie uzasadniała ważnego interesu dłużnika o umorzeniu należności, albowiem jest ona elementem kary, na którą - zarówno co do rodzaju (grzywna), jak i wysokości (300 zł) dobrowolnie wyraził zgodę Skarżący. Z akt sprawy wynikało także, że Skarżący nie jest osobą trwale bezrobotną. Zdaniem Ministra Finansów zachodziło uzasadnione przypuszczenie, że sytuacja finansowa Skarżącego może ulec zmianie. Trudna sytuacja zdrowotna wpływa na komfort życia Skarżącego, jednakże trwa ona przynajmniej od 4 lat, a Skarżący w tym czasie był w stanie podejmować odpłatne zatrudnienie. Skoro sytuacja majątkowa Skarżącego umożliwiła wyegzekwowanie zobowiązania i nie stwierdzono trwałego charakteru trudnej sytuacji materialnej Skarżącego i ponieważ istniejącą realne możliwość polepszenia sytuacji bytowej Skarżącego na tak dużym rynku pracy, jakim jest Warszawa, należało, w ocenie Ministra Finansów uznać, że nie znajduje się on w sytuacji uzasadniającej stwierdzenie ważnego interesu dłużnika. Mając na uwadze przesłankę interesu publicznego odnoszącą się do respektowania wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak: bezpieczeństwo prawne, porządek publiczny, ochrona moralności publicznej, organ wskazał, że w sprawie przyczyną powstania należności było niezgodne z prawem działanie wnioskodawcy, którego skutkiem było wymierzenie kary grzywny w wysokości i terminie płatności zaakceptowanych przez niego. Zobowiązanie Skarżącego wynikało z popełnionego czynu zabronionego, który nie był wydarzeniem losowym i nadzwyczajnymi, lecz przeciwnie, sprawca kradzieży powinien spodziewać się takich właśnie następstw. Skarżący dopuścił się wykroczenia obciążonego konkretnymi konsekwencjami m. in. w postaci wymierzenia grzywny, która co do zasady ma na celu zapewnienie realnej dolegliwości oraz przeciwdziałanie szkodliwemu przekonaniu o bezkarności lub bagatelizowaniu czynów zabronionych. Mandat został przez Skarżącego przyjęty, co oznacza, że Strona albo oceniła swoją sytuację finansową jako umożliwiającą zapłatę w terminie 7 dni, albo liczyła na to, że zapłaty uniknie, co należało ocenić jednoznacznie negatywnie. Za powyższym stwierdzeniem przemawiało, według organu to, że przed Ministrem Finansów toczyło się już inne postępowanie w sprawie umorzenia należności wynikającej z mandatu. Rozstrzygnięcie Ministra Finansów zostało następnie uchylone wyrokiem sądu administracyjnego i na powyższą sytuację powołuje się Skarżący w uzasadnieniu odwołania. Twierdzenia zawarte w odwołaniu wskazują, zdaniem organu, na pozostawanie przez Skarżącego w przekonaniu, że jego sytuacja materialna uzasadnia obligatoryjne umarzanie należności wynikających z grzywien, również za kradzieże, a zatem na przekonanie o faktycznej bezkarności, usankcjonowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Utrwalanie przekonania o bezkarności dla sprawców wykroczeń nie leży w interesie publicznym. W skardze z [...] marca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Finansów z [...] lutego 2015 r. Skarżący wniósł o jej uchylenie wraz z decyzją ją poprzedzającą. W uzasadnieniu skargi Skarżący podał, że przyjęcie mandatu kredytowego nie jest równoznaczne z jego uiszczeniem, albowiem tego rodzaju stwierdzenie prowadziłoby do ograniczenia prawa do odwołania się od niekorzystnego rozstrzygnięcia. Skarżący nie dał wiary, iż organy obu instancji uwzględniły ważny interes Strony i kierowały się interesem publicznym rozstrzygając przedmiotową sprawę. Zdaniem Skarżącego zasadność jego skargi potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – sygn. akt V SA/Wa 1378/12 i Naczelnego Sądu Administracyjnego – sygn. akt II GSK 335/13. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów niósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Analizując zaskarżone rozstrzygnięcie pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania, Sąd doszedł do wniosku, iż wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że organy obu instancji niewłaściwie zastosowały w niniejszej sprawie art. 56 ust. 1 pkt 5 u.f.p., zgodnie z którym należności, o których mowa w art. 55, mogą być umarzane w całości, jeżeli zachodzi ważny interes dłużnika lub interes publiczny. Z art. 55 u.f.p., wynika, że chodzi o należności pieniężne mające charakter cywilnoprawny, przypadające organom administracji rządowej, państwowym jednostkom budżetowym i państwowym funduszom celowym, które mogą być umarzane w całości albo w części lub ich spłata może być odraczana lub rozkładana na raty. Przedmiotowa sprawa dotyczy jednak, niepodatkowej należności publiczno-prawnej wymienionej w art. 60 pkt 7 u.f.p., w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, zaliczanej do: dochodów pobieranych przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw. W kwestii tego rodzaju należności art. 64 ust. 1 u.f.p. stanowi, że właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, może udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60. Przepis art. 64 u.f.p. jednak, jak i inne przepisy omawianej ustawy, nie określają przesłanek udzielenia określonych w art. 55 ulg w spłacie niepodatkowej należności publiczno-prawnej. Z art. 67 u.f.p., wynika natomiast, że do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.). W świetle tej regulacji, w przedmiotowej sprawie, zastosowanie ma art. 67a ust. 1 Ordynacji podatkowej, z którego wynika, że organ podatkowy, może zastosować ulgi opowiadające ulgom wymienionym w art. 55 u.f.p., na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Biorąc pod uwagę omówiony stan prawny, Sąd uznał, że niewłaściwie zastosowana podstawa prawna w postaci art. 56 ust. 1 pkt 5 u.f.p., w miejsce art. 67a ust. 1 Ordynacji podatkowej, nie miała wpływu na wynik sprawy, gdyż w świetle obu przepisów, przesłanką zastosowaniu ulgi w postaci umorzenia wymaganych należności jest ważny interes strony lub interes publiczny. Przechodząc do meritum sprawy, w pierwszej kolejności należy dokonać wykładni nieostrych i nie zdefiniowanych, zarówno w ustawie o finansach publicznych, jak i w Ordynacji podatkowej, pojęć: "ważnego interesu podatnika" (strony) i "interesu publicznego". Orzekając bowiem o umorzeniu należności w świetle art. 67a ust. 1 Ordynacji podatkowej, organ za podstawę rozstrzygnięcia może mieć albo przesłankę ważnego interesu dłużnika, albo przesłankę interesu publicznego, albo obie te przesłanki łącznie. Nie oznacza to natomiast, że organy zobowiązane są do rozstrzygnięcia sprawy z uwzględnieniem ważnego interesu strony, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes publiczny, przez który często organy zdają się rozumieć interes budżetu państwa (por. "Ordynacja podatkowa. Komentarz", Wyd. Praw. Lexis Nexis, S. Babiarz, B. Dauter, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, str. 319). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt II GSK 335/13: "Działanie w ramach uznania administracyjnego nakłada na organ obowiązek wyważenia interesu publicznego z indywidualnym interesem strony, gdyż zobowiązuje go do tego art. 2 Konstytucji RP w każdym przypadku, w którym w sprawie ma zastosowanie norma prawna uzależniająca załatwienie sprawy od tzw. uznania administracyjnego. Decyzja o charakterze uznaniowym musi więc odpowiednio wyważać interesy przeciwstawnych stron – interesu obywatela z interesem publicznym, kierując się przy tym proporcjonalnością uwzględnienia obu rodzajów interesów (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 182/12, baza orzeczeń nsa.gov.pl). W państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym, o ile ten ostatni można uznać za słuszny interes strony. Oznacza to, że w każdym przypadku organ ma obowiązek wskazać nie tylko, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi, ale także, że jest on na tyle ważny i znaczący, iż bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli (por. wyrok SN z dnia 18 listopada 1993 r., sygn. akt III ARN 49/93, publ. OSNCP 1994/9/181)". W przedmiotowej sprawie Minister Finansów uznał, że nie zaistniała przesłanka ważnego interesu Strony pomimo, że dochód Skarżącego jest nieduży, a Jego warunki bytowe, jak i zdrowotne są trudne. Minister Finansów podkreślił, że sytuacja finansowa Skarżącego pozwoliła jednak na uregulowanie należności wynikającej z przedmiotowego mandatu karnego, poprzez zajęcie zwrotu podatku Skarżącemu za 2013 r., a ponadto Skarżący nie jest osobą trwale bezrobotną ponieważ podejmuje dorywcze, odpłatne zatrudnienie. Minister Finansów nie dopatrzył się również interesu publicznego, który uzasadniałby w niniejszej sprawie umorzenie należności wynikającej z mandatu karnego. Jak słusznie wskazał Minister Finansów, przez "interes publiczny" należy rozumieć wartości wspólne dla całego społeczeństwa. Można w tym miejscu dodać, że na pojęcie "interesu publicznego" składa się zespół ogólnie zarysowanych celów, które należy wziąć pod uwagę w procesie stosowania prawa i zawsze odnieść do indywidualnej sytuacji wnioskodawcy, stąd też wynika niemożność jednoznacznego zdefiniowania tego pojęcia. Organ uznał, iż wartościami wspólnymi, określającymi interes publiczny w niniejszej sprawie, są: bezpieczeństwo prawne, porządek publiczny, ochrona moralności publicznej, wartości te jednak przeciwstawiają się, wnioskowanemu przez Skarżącego umorzeniu należności. Minister Finansów podkreślił, że przyczyną powstania należności w niniejszej sprawie, nie było wydarzenie losowe i nadzwyczajne lecz niezgodne z prawem działanie Skarżącego, skutkujące popełnieniem czynu zabronionego, za który została Skarżącemu wymierzona kary grzywny w wysokości i terminie płatności zaakceptowanych przez Skarżącego. Organ dodał, że nie jest to pierwsze wykroczenie Skarżącego, wobec którego toczyło się już inne postępowanie w sprawie umorzenia należności wynikającej z mandatu, rozstrzygnięcie Ministra Finansów zostało jednak uchylone wyrokiem sądu administracyjnego. Organ podkreślił, że na tę sytuację powołuje się Skarżący w uzasadnieniu odwołania, pozostając w przekonaniu, że jego sytuacja materialna uzasadnia obligatoryjne umarzanie należności wynikających z grzywien, również za kradzieże. Minister Finansów uznał, że powyższe dowodzi, iż Skarżący pozostaje w poczuciu bezkarności, usankcjonowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, a utrwalanie tego przekonania nie leży w interesie publicznym. W ocenie Sądu, niezasadny jest zarzut nierozważenia przez organ odwoławczy ważnego interesu Strony jak i interesu publicznego w przedmiotowej sprawie. Organ przeanalizował całokształt okoliczności faktycznych związanych z sytuacją materialną i zdrowotną Skarżącego, pod kątem ważnego interesu Skarżącego. Jakkolwiek, można zgodzić się ze Skarżącym, że przyjęcie mandatu kredytowego nie jest równoznaczne z jego uiszczeniem, jednak jego uregulowanie poprzez zajęcie zwrotu podatku Skarżącemu za 2013 r., pozwala uznać, że sytuacja majątkowa Skarżącego dawała możliwość na zaspokojenie należności wynikającej z mandatu karnego. Organ odwoławczy, przeanalizował również kwestię interesu publicznego, który w ocenie Sądu, nawet gdyby uznać w sprawie wystąpienie ważnego interesu Skarżącego, przeciwstawiałby się wnioskowanemu przez Skarżącego umorzeniu należności. Organ prawidłowo, zdaniem Sądu, wskazał na pozostawanie Skarżącego w przekonaniu, że jego sytuacja materialna uzasadnia obligatoryjne umarzanie należności wynikających z grzywien, wynikające z wcześniejszych orzeczeń sądów administracyjnych w sprawie Skarżącego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 listopada 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 1378/12 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt II GSK 335/13), co potwierdza również treść rozpatrywanej skargi. Słusznie też uznał organ odwoławczy, że Skarżący może pozostawać w poczuciu bezkarności, co stoi w sprzeczności z interesem publicznym. Sąd uznał zatem, że wydana na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, właściwego dla tego rodzaju rozstrzygnięć w kwestii umorzenia niepodatkowej należności publiczno-prawnej, a dokonana ocena zebranego materiału dowodowego nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie stwierdziwszy naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowanie, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), skargę oddalił.