V SA/Wa 1606/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 25 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Szef Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. Sp. z o.o. z siedzibą w P. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie opisane w komparycji niniejszego postanowienia. W treści skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 8 sierpnia 2017 r. Skarżąca zawarła uzasadnienie ww. wniosku wskazując w szczególności, że w skardze do Sądu zarzuciła organowi liczne naruszenia prawa materialnego i procesowego które doprowadziły do błędnego zakwalifikowania produktu jako prostego wyrobu z dzianiny, a nie jako przyrządu ortopedycznego. Wskazała, że błędna kwalifikacja produktu dokonana przez organy podatkowe skutkuje obowiązkiem uiszczania od importowanych produktów nienależnej opłaty celnej, podczas gdy prawidłowa kwalifikacja oznaczałaby brak powstania obowiązku podatkowego. W tej sytuacji zastosowanie się przez Skarżącą do decyzji ostatecznej wydanej przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej przed rozpatrzeniem przez Sąd przedmiotowej skargi spowoduje, w przypadku uwzględnienia skargi, spełnienie świadczenia nienależnego, co będzie wiązało się z poniesioną przez Spółkę znaczną szkodą i koniecznością wszczęcia żmudnego postępowania celem odzyskania nienależnie zapłaconej kwoty. Poza tym Skarżąca podkreśliła, że konieczność zapłaty nienależnego cła, którego wysokość nie została uwzględniona w cenie produktu, spowoduje zatory w płynności finansowej spółki oraz konieczność, zaprzestania prowadzenia działalności w zakresie sprzedaż tego konkretnego towary z uwagi na jej nieopłacalność. Skarżąca dodała następnie, że wysokość cła w doniesieniu do produktów już sprzedanych przez spółkę przewyższa marżę, jaką uzyskała wskutek odsprzedaży tych towarów. Zdaniem Skarżącej powyższa sytuacja skutkować może zarzutami ze strony organów czuwających nad przestrzeganiem zasad uczciwej konkurencji (Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów) w zakresie stosowania cen dumpingowych, jeśli bowiem spółka zobowiązana będzie do uiszczenia zaległego cła, to oczywistym jest, że poniesie ona stratę z tytułu sprzedanych towarów. Zjawisko sprzedaż towarów na rynku właściwym poniżej kosztu ich zakupu (w który należy wliczyć także opłaty publicznoprawne) uznawane jest bowiem za stosowanie cen dumpingowych, co w świetle powszechnie obowiązującego prawa skutkuje nałożeniem sankcji przez Prezesa UOKiK. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Regułą obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wynikającą z treści art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), jest to, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). W przypadku rozpatrywania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji konieczne jest rozważenie w pierwszej kolejności, czy w konkretnej sytuacji decyzja administracyjna nadaje się i wymaga wykonania, przy czym przez pojęcie wykonania należy rozumieć spowodowanie takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji. Zarówno z praktyki sądowniczej, jak i z piśmiennictwa wynika, że instytucja wstrzymania wykonania może dotyczyć tylko takich aktów, które nadają się do wykonania lub tego wymagają (tak L. Klat-Wertlecka, Wykonalność aktu administracyjnego [w:] Koncepcja systemu prawa administracyjnego /pod red. J. Zimmerman/, Warszawa 2007, s. 550; por. również m. in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2000 r., sygn. akt V SA 2509/99, Orzecznictwo Sądów Polskich 2000, nr 11, poz. 164, z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 805/04, opubl. w Lex pod nr 837880, z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1108/11, opubl. w Lex pod nr 1070497, patrz także T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 217). Wypada także zauważyć, że instytucja unormowana w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczy tylko takich sytuacji, gdy akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2011 r., sygn. akt II FZ 762/11, opubl. w Lex pod nr 1151471). W tym miejscu należy zauważyć, że wniosek Skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji dotyczy Wiążącej Informacji Taryfowej. Zdaniem Sądu jest to rodzaj aktu prawnego nie noszącego znamion wykonalności. Artykuł 33 (Decyzje w sprawie wiążących informacji) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (Dz.U.UE L z dnia 10 października 2013 r.) stanowi, że: 1. Organy celne, na wniosek, wydają decyzję w sprawie wiążącej informacji taryfowej ("decyzję WIT"), lub decyzję w sprawie wiążącej informacji o pochodzeniu ("decyzję WIP"). Wniosku nie przyjmuje się, jeżeli: a) jest składany lub został uprzednio złożony w tym samym lub innym urzędzie celnym przez posiadacza lub na rzecz posiadacza decyzji wydanej w odniesieniu do tych samych towarów, a w przypadku decyzji WIP w odniesieniu do tych samych okoliczności decydujących o nabyciu pochodzenia; b) nie jest związany z planowanym wykorzystaniem decyzji WIT, decyzji WIP lub z planowanym korzystaniem z procedury celnej. 2. Decyzja WIT lub decyzja WIP wiąże jedynie w zakresie klasyfikacji taryfowej lub ustalania pochodzenia towarów: a) organy celne w stosunku do posiadacza decyzji jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności celne zostały zakończone po dniu, w którym decyzja staje się skuteczna; b) posiadacza decyzji, w stosunku do organów celnych, ze skutkiem od dnia, w którym powiadomienie o decyzji zostanie mu doręczone lub zostanie uznane za doręczone. 3. Decyzja WIT lub decyzja WIP są ważne przez okres trzech lat od dnia, w którym stały się skuteczne. 4. Do celów stosowania decyzji WIT lub decyzji WIP, w kontekście konkretnej procedury celnej, posiadacz decyzji musi być w stanie udowodnić, że: a) w przypadku decyzji WIT - zgłoszone towary odpowiadają pod każdym względem towarom określonym w decyzji; b) w przypadku decyzji WIP - dane towary oraz okoliczności decydujące o nabyciu pochodzenia odpowiadają pod każdym względem towarom i okolicznościom określonym w decyzji. Należy wyjaśnić, że instytucja wiążącej informacji taryfowej (WIT) jest jednym ze środków wprowadzonych do prawa celnego po to, aby podmioty gospodarcze mogły uzyskać oficjalną informację o klasyfikacji taryfowej towarów, poprawić zarządzanie w związku ze spodziewanymi zyskami handlowymi oraz zredukować czas odprawy celnej. Wiążąca informacja taryfowa dotyczy towarów, wobec których przewidziane są operacje przywozu lub wywozu, ma formę decyzji i może być wydana przed zadeklarowaniem tych towarów do procedur celnych. Jej zasadniczym celem jest zapewnienie przejrzystości informacji celnej i jednolitego zastosowania Taryfy Unii Europejskiej oraz wyeliminowanie w krajach Unii różnic w klasyfikacji taryfowej oraz zapewnienie równości i prawnego zabezpieczenia podmiotów gospodarczych na obszarze Unii Europejskiej. Posiadanie decyzji WIT nie uprawnia jej posiadacza do niczego innego, niż do pewności prawnej co do klasyfikacji jego towaru i określenia na tej podstawie, jakiej wysokości cło i ewentualne opłaty celne lub inne środki mogą zostać zastosowane. Z tego względu należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu przez organ, należało zatem odmówić wstrzymania jej wykonania. Dlatego też Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.