V SA/Wa 1637/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 13 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz decyzji Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego w Ł. z dnia (...) kwietnia 2017 r. nr (...) w sprawie ze skargi T. A. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) czerwca 2017 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: 1. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia 2. odmówić wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego w Ł. z dnia (...) kwietnia 2017 r. nr (...) T. A. (dalej jako "Skarżący") złożył skargę na opisane w komparycji postanowienie. W skardze tej zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz decyzji Dyrektora ... Oddziału Regionalnego w L. z dnia ... kwietnia 2017 r. nr ... Wniosek nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazuje, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Poprzez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2004, str. 122; postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn.. akt II FZ 882/05 – orzeczenie dostępne pod adresem www.cbois.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania objęto m.in. postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zatem nie ulega wątpliwości, że zaskarżone postanowienie objęte wnioskiem o wstrzymanie jest rozstrzygnięciem stricte procesowym, nie wymagającym, a wręcz nie nadającym się do wykonania. W literaturze zwraca się uwagę na fakt, że nie kwalifikuje się do wykonania akt administracyjny rozstrzygający określone kwestie proceduralne w toku postępowania administracyjnego, a więc nieprzyznający uprawnień i nie nakładający obowiązków, które wymagałyby wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony [por. T. Woś (red.): Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 381; oraz postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2006 r., I FZ 281/06 (publ. OSP 2007, nr 6, poz. 76) i postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 października 2008 r., II SA/Wr 411/08, Lex nr 504587]. W sprawie nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania, albowiem zaskarżone postanowienie nie nakłada żadnych obowiązków podlegających wykonaniu, a więc nie posiadając przymiotu wykonalności – węzła praw i obowiązków – nie może podlegać wstrzymaniu jego wykonanie. W odniesieniu do żądania wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora ... Oddziału Regionalnego w L. z dnia ... kwietnia 2017 r. o wskazanym powyżej numerze Sąd stwierdza, że możliwe jest udzielenie ochrony tymczasowej zarówno w stosunku do zaskarżonego aktu, jak i aktu wydanego w granicach sprawy. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania dotyczy aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Oznacza to, że w niniejszej sprawie treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. objęta jest decyzja organu I instancji, którą ustalono kwotę nienależnie pobranych płatności. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że ów akt jest rozstrzygnięciem posiadającym przymiot wykonalności, gdyż zobowiązuje Skarżącego do uiszczenia wskazanej w nim kwoty pieniężnej. Jednakże, z uwagi na brak uzasadnienia wniosku Sąd stwierdza, że wniosek Skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Skarżący pozostał bierny w wykazaniu, że z zapłatą kwoty określonej w omawianej decyzji może wiązać się niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.