V SA/Wa 1650/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Matylda Arnold - Rogiewicz (spr.), Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, Protokolant sekr. sąd. - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2017 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania administracyjnego: oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez [...] (dalej: "Strona" "Skarżący" lub "Stowarzyszenie") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] listopada 2015 r. nr [...] o odmowie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] zobowiązującą Skarżącego do zwrotu dotacji w kwocie 29.000,00 zł wraz z odsetkami. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: W dniu 19 maja 2004 r. pomiędzy Miastem [...] a Skarżącym została zawarta umowa nr [...]o udzielenie dotacji ze środków [...] w kwocie 29.000,00 zł na realizację zadań w zakresie oświaty dzieci i młodzieży z przeznaczeniem na [...]. Dotacja została przekazana w dniu 21 maja 2004 r. Pismem z 17 grudnia 2004 r. Zastępca Dyrektora Biura Edukacji Urzędu [...] wezwał Stowarzyszenie do zwrotu przekazanych środków finansowych w związku z nierozliczeniem udzielonej dotacji, a następnie decyzją z dnia 9 marca 2005 r. Prezydent [...] zobowiązał Skarżącego do zwrotu przedmiotowej dotacji. Decyzja organu I instancji z [...] marca 2005 r., jak i kolejne z [...] października 2006 r. i z [...] listopada 2008 r., zostały uchylone przez organ II instancji i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kolejną decyzją z [...] czerwca 2011 r. nr [...] Prezydent [...]działając na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241, ze zm.), art. 190 w zw. z art. 145 ust. 1 pkt 1, ust. 4, ust. 5 pkt 1, art. 146 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1870, ze zm.), art. 13 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, ze zm.) zobowiązał [...] do zwrotu dotacji w kwocie 29.000,00 zł udzielonej z budżetu [...] na podstawie umowy nr [...] z [...] maja 2004 r. wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż Stowarzyszenie zobowiązane było do wykorzystania przyznanych środków finansowych zgodnie z celem na jaki je uzyskało i na warunkach określonych umową. Stowarzyszenie nie złożyło końcowego sprawozdania z wykonania zadania. W wycofanym przez Stowarzyszenie sprawozdaniu, wbrew umowie i preliminarzowi wykazano koszty wynajmu obiektów, obsługi sędziowskiej, ubezpieczenia, transportu i imprez towarzyszących oraz przedstawiono rachunki wystawione przed datą zawarcia umowy, a także po zakończeniu zadania – dokumenty te nie stanowiły podstawy do rozliczenia przedmiotowej dotacji. Dodatkowo wskazano, iż Stowarzyszenie nie przedstawiło oryginałów dokumentów księgowych, uniemożliwiając choćby częściowe rozliczenie dotacji (do 24% jej wysokości). Reasumując organ wskazał, iż przekazane środki finansowe stanowią dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem i podlegają zwrotowi do budżetu m.st. Warszawy. Po rozpatrzeniu odwołania Strony decyzją z [...] marca 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż z przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego m.in. z przedstawionego poprawionego sprawozdania, wynika, iż Skarżący zorganizował imprezę, na którą uzyskał dotację, w której udział wzięło 600 uczestników (liczba zakupionych nagród), co stanowi 24% z 2500 uczestników. Rozliczeniu mogłaby zatem podlegać kwota 6960 zł. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje podnoszona okoliczność braku możliwości przewidzenia udziału zadeklarowanej liczby osób. Skoro strona zaakceptowała warunki umowy to musiała liczyć się ze wszystkimi jej warunkami. Ponadto organ II instancji podzielił stanowisko Prezydenta [...] co do braku możliwości rozliczenia części dotacji z uwagi na nieprzedstawienie przez stronę oryginałów dokumentów księgowych dokumentujących poniesione wydatki. Obowiązek ten wynikał natomiast z zapisów zawartej umowy i stanowił podstawę do rozliczenia dotacji. Powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "Kolegium" lub "SKO") z dnia [...] marca 2013 r. Stowarzyszenie zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 1314/13 WSA oddalił skargę, zaś wyrokiem z dnia 19 maja 2016 r. sygn. akt II GSK 2744/14 NSA oddalił skargę kasacyjną Stowarzyszenia. Pismem z dnia 2 października 2015 r. Stowarzyszenie, powołując się na art. 145 § 1 pkt 4, 5 i 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze zm., dalej: "k.p.a."), złożyło wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...] zobowiązującą [...] z siedzibą w [...] do zwrotu dotacji udzielonej na podstawie umowy nr [...]udzielenia dotacji ze środków [...] zawartej w dniu [...]maja 2004 r. w kwocie 29.000 zł wraz z odsetkami. Skarżący wskazał, iż przesłanką wznowienia są: fakt, iż Strona nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), na jaw wyszły nowe istotne okoliczności, które nie były wzięte pod uwagę przez organ orzekający (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) oraz decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu (art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.). Postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], wskazując że Strona dochowała określonego w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Jednocześnie Kolegium przyjęło, że wprawdzie Skarżący dochował ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowieniu postępowania jedynie w przypadku przesłanki wskazanej w punkcie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., jednakże po wznowieniu postępowania organ zobowiązany jest do zbadania, czy w danej sprawie nie wystąpiła którakolwiek z przesłanek wskazanych w art. 145, 145a i 145b k.p.a. Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...]Kolegium odmówiło uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. rr [...]. W dniu [...] listopada 2015 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wypłynął wniosek Skarżącego, wniesiony z zachowaniem ustawowego terminu, o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] listopada 2015 r. nr [...]. W uzasadnieniu wskazano, że granice rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania wyznacza art. 149 § 2 k.p.a., według którego postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Organ, prowadząc postępowanie na wniosek strony, związany jest podstawami wznowieniowymi zawartymi w takim wniosku i nie może odnosić się do innych podstaw nie wskazanych przez stronę (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2012 r sygn. akt II OSK 1925/12; LEX nr 1233716 oraz z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 1999/12: LEX nr 1452837). Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowym, podana przez stronę w podaniu o wznowienie postępowania podstawa tego wznowienia wiążąco wyznacza granice tego nadzwyczajnego postępowania. Z tego tytułu organ prowadzący postępowanie dla ustalenia istnienia podstaw wznowienia nie może wyjść poza te granice (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 września 2008 r. I SA/Wa 864/08, LEX nr 454075). Zdaniem Kolegium przyjąć należy, że w sytuacji, gdy wniosek o wznowienie postępowania jest przedłożony w ustawowym terminie, zakres postępowania organu ogranicza się do wyjaśnienia wskazanych przez stronę w tym wniosku przesłanek wznowieniowych (art. 149 § 2 k.p.a.), a w przypadku, gdy organ ustali, że nie występuje żadna ze wskazanych we wniosku strony podstaw wznowienia postępowania, nie przechodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, tylko podejmuje decyzję na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150 k.p.a., po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. Mając zatem na uwadze, że strona dochowała terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania wyłączenie co do przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., Kolegium stwierdziło, że postępowanie co do przyczyn wznowienia, o którym mowa w art. 149 § 2 k.p.a. winno ograniczać się do tejże przesłanki. Kolegium wskazało, że w myśl art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Stowarzyszenie wskazało, że decyzja Kolegium z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...], zapadła bez uzyskania opinii Ministra Finansów. W ocenie Kolegium podstawę prawną ww. decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, jak również z przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych, z których w żaden sposób nie wynika, aby przed wydaniem decyzji o zwrocie dotacji niezbędna była jakakolwiek opinia innego organu, w tym w szczególności opinia Ministerstwa Finansów. Kolegium wskazało również, że również Stowarzyszenie poza gołosłownym stwierdzeniem, iż "organem wydającym opinię w tej sprawie powinno być Ministerstwo Finansów" nie powołało żadnych przepisów, które uzasadniłyby powyższe stanowisko. Odnosząc się zaś do podniesionej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy kwestii dochowanie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania z pozostałych przyczyn, Kolegium wyjaśniło, że zostaną one rozpatrzone w związku z zażaleniem Stowarzyszenia na postanowienie Kolegium z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], pod sygnaturą akt [...]. Obecnie skarga na postanowienie [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zwrotu dotacji jest rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pod sygnaturą akt V SA/Wa 1651/16. Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] [...] maja 2016 r. nr [...] Stowarzyszenie zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc m.in. o uchylenie orzeczeń SKO z lat 2016 i 2013 w całości, jako wydanych z naruszeniem prawa materialnego i proceduralnego, które miało wpływ na wynik postępowania; stwierdzenie wydania tych orzeczeń niezgodnie z art. 9 w zw. z art. 11 k.p.a. oraz porządkiem prawnym z lat 2003-3004, w dacie przyznania a następnie rozliczenia spornych dotacji, oraz pozostałymi przepisami ogólnymi k.p.a.; zapoznanie się z treścią opinii prawnej z dnia 18 lutego 2014 r. oraz dopuszczenie z niej dowodu; powołanie biegłych w zakresie prawa podatkowego. Skarżący zarzucił zaskarżonym decyzjom: 1) naruszenie zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego, 2) błędną interpretację przepisów prawa proceduralnego jak i materialnego, 3) brak rozpatrzenia odwołań strony i ustosunkowania się do ich treści oraz zgromadzonego materiału dowodowego w latach 2005-2011, naruszenie ciągłości postępowania administracyjnego, 4) rozpatrywanie obu spraw przez ten sam skład orzekający, gdyż tak obecnie jak i w poprzednich latach członkowie składu orzekającego w różnych konfiguracjach brali udział w rozstrzyganiu spraw związanych z udzieleniem spornych dotacji z roku 2004 przez Prezydenta [...], 5) działanie organu tzw. Komisji [...] ds. rozliczenia dotacji bez podstawy prawnej, 6) brak udzielenia informacji publicznej oraz wydania decyzji administracyjnej w sprawie udzielenia informacji publicznej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], 7) nieważność decyzji administracyjnych SKO wydanych w latach 2009 i 2013 sygn. akt: [...],[...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., oraz decyzje z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], oraz [...] art. 156 § 1 pkt. 2,5,6, 8) w składzie orzekającym SKO jeden z członków kolegium Pan K. Z. orzekał już w tych sprawach kilka razy np. 2009, 2016 r., co powoduje istotną wadę orzeczeń i wniosek o ich uchylenie czyni zasadnym, gdyż co najmniej 1 członek składu orzekającego SKO miał z góry nastawienie negatywne, oraz wyrobiony wcześniejszy pogląd na sprawę. Ponadto w piśmie datowanym na 18 maja 2016 r., zatytułowanym Skarga – uzupełnienie" Skarżący wskazał m.in., że w sprawach o sygn. akt: I Instancja: V SA/Wa 1294/13, V SA/Wa 1314/13, II Instancja: II GSK 2730/14, II GSK 2744/14, postępowanie sądowoadministracyjne trwało od 23 kwietnia 2013 r do 19 maja 2016 r, w tym też okresie postępowanie administracyjne jest zawieszone i było zawieszone z urzędu. Wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego został złożony zatem w terminie przewidzianym w k.p.a., gdyż postępowanie administracyjne i wnioski w nim zawarte mogło być wznowione dopiero najwcześniej 19 maja 2016 roku, po zakończeniu postępowania. Termin do wniesienia wniosku w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego wynosi 1 miesiąc od dnia dowiedzenia się o przesłankach do wznowienia postępowania. Dla obecnej sytuacji takim terminem był termin najdalej idący ustalony na 19 maja 2016 roku, ogłoszenie wyroku NSA traktowane z urzędu, jako odwieszenie terminu postępowania oraz rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego dla dalszego toku takiego postępowania, wszak organy administracji zawiesiły postępowania np. o umorzenie należności, pomoc DE MINIMIS do dnia uzyskania orzeczeń NSA. Ochrona sądowa w sprawie zaczęła się przed upływem tego terminu 1 miesiąca tj. od 23 kwietnia 2013 r. (data doręczenia decyzji SKO 5 kwietnia 2013 r.), data upływu terminu 1 miesiąca (4 maja 2013 r.), 23 kwietnia 2013 r. nadano w UP [...] 4 skargę do WSA, wtedy to terminy w postępowaniu administracyjnym zostały zawieszone do dnia 19 maja 2016 r. w ww. okresie organy nie dysponowały aktami spraw i nie mogły ich prowadzić z uwagi na instytucję zawieszenia postępowania administracyjnego, na którą same się powoływały. Stwierdzić, zatem należy, że wszelkie zgłoszone wnioski Stowarzyszenia złożone po złożeniu skargi do WSA w 2013 r, zostały złożone w terminie przewidzianym w k.p.a., jeśli zostały złożone do dnia 19 maja 2016 r. W tym miejscu wskazać należy, że skarga nadana pocztą w dniu 20 maja 2016 r. zawierała szereg żądań. Skarżący wnioskował m. in. o wznowienie określonych postępowań sądowoadministracyjnych, rozpatrzenie skargi w zakresie wskazywanych decyzji SKO, ukaranie za nieudzielenie informacji publicznej, w tym brak decyzji administracyjnej. Skarżący w obszernych zarzutach i wnioskach zawartych w tej skardze wskazywał na szereg aktów administracyjnych wydanych w różnym przedmiocie. W niniejszym podstępowaniu rozpatrywana jest jedynie skarga dotycząca postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]maja 2016 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zwrotu dotacji - skargi zostały rozdzielone i pozostałe skargi zostały wpisane pod nowe numery repertorium SA. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało swoje stanowisko w sprawie wskazując, iż w uzasadnieniu decyzji szczegółowo i obszernie wskazano na motywy, którymi kierował się organ odwoławczy, i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Na wstępie wskazać należy, że granicę sądowoadministracyjnej kontroli decyzji administracyjnej wyznacza wyłącznie kryterium legalności rozumianej jako zgodność z powszechnie obowiązującym prawem, o czym stanowi art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066, ze zm.) i tylko naruszenie tego prawa w procesie wydawania zaskarżonej decyzji uzasadnia jej uchylenie, czyli wycofanie z obrotu prawnego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm., dalej: "p.p.s.a"). W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia takich naruszeń. Przede wszystkim zauważyć należy, że decyzja pierwszoinstancyjna wydana została po uruchomieniu nadzwyczajnego trybu postępowania jakim jest wznowienie postępowania i zakres rozpoznania tej sprawy determinuje okoliczność, że decyzja będąca przedmiotem osądu została wydana w wyniku wznowienia postępowania. Mając na uwadze podnoszone przez skarżącą na etapie postępowania sądowoadministracyjnego zarzuty, nakierowane w istocie rzeczy na materialnoprawne aspekty rozstrzygnięcia kwestionowanego w trybie wznowienia postępowania, zwrócić należy uwagę, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest wyrażona w art. 16 § 1 zd. 2 k.p.a. zasada trwałości decyzji. Zgodnie z tym przepisem uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Według przepisów art. 145 § 1 k.p.a., art.145a § 1 k.p.a. i art.145b § 1 k.p.a. podstawą wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną mogą być tylko okoliczności enumeratywnie wymienione w powołanych wyżej przepisach. W punkcie wyjścia rozważań wskazać należy, iż w myśl utrwalonych w doktrynie i judykaturze poglądów wznowienie postępowania stanowi instytucję procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Potrzeba stosowania tego rodzaju instytucji objawia się w sytuacjach, kiedy to po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania dowodowego, na którym oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej albo też gdy wystąpiły później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy (por. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I, Zakamycze, 2005 r., s. 295 i nast. wraz z cytowaną tam literaturą). Dodać również należy, iż przepisy dotyczące wznowienia postępowania mają charakter szczególnej regulacji prawnej, która w drodze wyjątku i tylko w określonych sytuacjach dopuszcza możliwość wzruszenia ostatecznej decyzji. Przypadki te zostały wymienione w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i w art. 145b § 1 k.p.a. Zgodnie z tymi przepisami wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27, 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2), 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione – art. 145 § 1 k.p.a., a ponadto można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja - art. 145a § 1 k.p.a. oraz gdy zostało wydane orzeczenie sądu stwierdzające naruszenie zasady równego traktowania, zgodnie z ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania (Dz. U. Nr 254, poz. 1700, ze zm.), jeżeli naruszenie tej zasady miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną - art. 145b § 1 k.p.a. Należy jednak zastrzec, iż samo wniesienie podania o wznowienie postępowania przez stronę nie wszczyna automatycznie postępowania. O wznowieniu bądź odmowie wznowienia postępowania rozstrzyga bowiem, stosownie do art. 149 k.p.a., właściwy organ. Podanie takie uruchamia jedynie fazę wstępną postępowania, której celem jest ustalenie przez organ, czy nie zachodzą przedmiotowe bądź podmiotowe przesłanki niedopuszczalności wznowienia oraz czy zachowany został wymóg terminowości podania. Organ po otrzymaniu podania jest zatem zobligowany do ustalenia czy podanie wniesione zostało przez uprawniony podmiot, czy strona domaga się wzruszenia w trybie nadzwyczajnym decyzji istotnie istniejącej w obrocie prawnym oraz czy strona przywołała w podaniu którąś z podstaw wznowieniowych. Oprócz ustalenia, czy nie zachodzi niedopuszczalność wznowienia, w owej wstępnej fazie rozpatrywania podania organ administracji ma prawo i obowiązek badać również kwestię zachowania jednomiesięcznego terminu. Nie wolno mu natomiast oceniać, czy przyczyny wznowienia wskazane przez stronę faktycznie wystąpiły; tę kwestię organ administracji powinien rozważyć dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.) - por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 1 września 2000 r. sygn. akt III SA 2304/99, ONSA 2001/4/179. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., wskazując że w tym zakresie strona dochowała ustawowego terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], Kolegium odmówiło uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...]. We wniosku o wznowienie postępowania z dnia 2 października 2015 r., uzupełnionym i sprecyzowanym pismem z dnia 19 października 2015 r., Skarżący wskazał, że organem, który winien wydać opinię przed rozpatrzeniem spraw przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze jest Ministerstwo Finansów, o czym skarżący dowiedział się w dniu 12 września 2015 r. Stowarzyszenie poza gołosłownym stwierdzeniem, iż "organem wydającym opinię w tej sprawie powinno być Ministerstwo Finansów" nie powołało żadnych przepisów, które uzasadniłyby powyższe stanowisko. Podstawę prawną decyzji Prezydenta [...] z dnia z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...] stanowiły przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, jak również z przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych, z których w żaden sposób nie wynika, aby przed wydaniem decyzji o zwrocie dotacji niezbędna była jakakolwiek opinia innego organu, w tym w szczególności opinia Ministerstwa Finansów lub Ministra Finansów. Wobec powyższego w ocenie Sądu brak podstaw do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., gdyż decyzja nie została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Nie zachodzą też inne przesłanki do wznowienia postępowania, o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a. Konkludując, zasadnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że brak było podstaw do uchylenia w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] zobowiązującą Skarżącego do zwrotu dotacji w kwocie 29.000,00 zł wraz z odsetkami. Zasadna jest zaś odmowa uchylenia dotychczasowej decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Odnosząc się natomiast do zawartego w skardze zarzutu rozpatrywania obu spraw przez ten sam skład orzekający, wskazać należy, że Skarżący twierdzi, iż "obecnie jak i w poprzednich latach członkowie składu orzekającego w różnych konfiguracjach brali udział w rozstrzyganiu spraw związanych z udzieleniem spornych dotacji z roku 2004 przez Prezydenta [...]", nie precyzując, czy dotyczy to też kontrolowanych w niniejszej sprawie decyzji. Dalej Skarżący podniósł, że w składzie orzekającym SKO jeden z członków kolegium – K. Z. orzekał już w tych sprawach kilka razy np. 2009, 2016 r., co powoduje istotną wadę orzeczeń i wniosek o ich uchylenie czyni zasadnym, gdyż co najmniej 1 członek składu orzekającego SKO miał z góry nastawienie negatywne, oraz wyrobiony wcześniejszy pogląd na sprawę. Powołanie kolejny raz tego samego członka Kolegium w tej samej sprawie jest niedopuszczalne i powoduje wadę istotną orzeczenia. Taki członek kolegium podlega wyłączeniu. Co do pozostałych członków SKO B. G, E. G. Stowarzyszenie także podnosi powyższy zarzut. W odniesieniu na niniejszej sprawy zarzut ten jest niezasadny. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] została wydana w składzie: B. G., E. G. i K.. Jednakże osoby te nie uczestniczyły przy wydawaniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]listopada 2015 r. nr [...] (tu w składzie byli: M. J., B. Z. i P. W.), ani też decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] (skład: M. M., A. S. i D. P.). Być może Skarżący formułował zarzut z uwagi na uczestnictwo B. G., E. G. i K. Z. sprawach toczących się przez SKO w związku z odwołaniami Skarżącego w innych sprawach, lecz w ocenie Sądu nie ma to znaczenia, gdyż przyczyny wyłączenia członka Kolegium reguluje art. 27 k.p.a., nieprzewidujący wyłączenia członka Kolegium z powodu wcześniejszego orzekania przez niego w innej sprawie danego podmiotu. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, iż odpowiada ona wymogom prawa. W sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów Kodeksu postepowania administracyjnego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy obu instancji, stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Również uzasadnienia decyzji odpowiadają wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się natomiast do wniosków dowodowych Skarżącego wskazać należy, że sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, a jedynie kontroluje zgodność z prawem postępowania prowadzonego przez organy administracji. W związku z tym wniosek Skarżącego o powołanie biegłych nie mógł odnieść skutku. Należy również zaznaczyć, że sąd administracyjny przeprowadza postępowanie dowodowe jedynie wyjątkowo i dotyczy to tylko dowodów z dokumentu (art.106 § 3 p.p.s.a.). Warunkiem jest, aby było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowodowało nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W związku z powyższym Sąd oddalił wnioski dowodowe Skarżącego. Natomiast powołane w skardze akta sądowoadministracyjne spraw Skarżącego Sąd zna z urzędu. Z powyższych względów, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.