V SA/Wa 1680/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Protokolant st. spec. - Sylwia Wojtkowska- Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...], Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy wydaną w pierwszej instancji własną decyzję z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...], w sprawie cofnięcia zezwolenia udzielonego G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Spółka, Skarżąca, Strona) decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w [...] punktach na terenie województwa [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. udzielił G. Spółce z o.o. z siedzibą w W. na okres 6 lat zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w [...] punktach gier na terenie województwa [...]. W dniu [...] września 2010 r. pracownicy Urzędu Celnego w C. przeprowadzili kontrolę w punkcie gier na automatach o niskich wygranych o nazwie [...], zlokalizowanym w miejscowości [...] (protokół Nr [...]). Po przeprowadzeniu eksperymentu gry na automacie o niskich wygranych [...], wykazano przekroczenie wartości maksymalnej stawki za udział w jednej grze. Stwierdzono, iż na badanym automacie o niskich wygranych istniała możliwość zagrania w jednej grze za maksymalną stawkę w wysokości [...] zł. Wskazane stawki przekraczają określoną w art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, ze zm.), dalej: "u. g. h." maksymalną stawkę za udział w jednej grze w wysokości 0,50 zł. Wobec powyższego Urząd Celny w C. wystąpił o sporządzenie opinii przez A. C. - biegłego sądowego przy Sądzie Okręgowym w B., który w dniu [...] lutego 2011 r. przeprowadził badania ww. automatu. Biegły stwierdził, że opiniowany automat [...], nie spełnia wymogów określonych w art. 129 ust. 3 u. g. h. oraz w art. 2b ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4 poz. 27 ze zm.) w zakresie wysokości maksymalnej stawki za udział w jednej grze oraz maksymalnej jednorazowej wygranej w jednej grze. W dniu [...] września 2010 r. pracownicy Urzędu Celnego w S. przeprowadzili kontrolę w punkcie gier na automatach o niskich wygranych o nazwie [...] zlokalizowanym w miejscowości [...] (protokół Nr [...]). Po przeprowadzeniu eksperymentu gry na automacie o niskich wygranych [...] wykazano przekroczenie wartości maksymalnej stawki za udział w jednej grze. Stwierdzono, iż na badanym automacie o niskich wygranych istniała możliwość zagrania w jednej grze za maksymalną stawkę w wysokości [..] zł. Wskazana stawka przekracza określoną w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych maksymalną stawkę za udział w jednej grze w wysokości 0,50 zł. Urząd Celny w S. wystąpił o sporządzenie opinii przez A. C. - biegłego sądowego przy Sądzie Okręgowym w B., który to w dniu [...] stycznia 2011 r. przeprowadził badania ww. automatu. Biegły stwierdził, że opiniowany automat [...], nie spełnia wymogów określonych w art. 129 ust. 3 u. g. h. w zakresie wysokości maksymalnej stawki za udział w jednej grze oraz maksymalnej jednorazowej wygranej w jednej grze. W dniu [...] września 2010 r. pracownicy Urzędu Celnego w R. przeprowadzili kontrolę w punkcie gier na automatach o niskich wygranych o nazwie [...], G. Sp. z o.o., zlokalizowanym w miejscowości [...] (protokół Nr [...]). Po przeprowadzeniu eksperymentu gry na automacie o niskich wygranych [...], wykazano przekroczenie wartości maksymalnej stawki za udział w jednej grze. Stwierdzono, iż na badanym automacie o niskich wygranych istniała możliwość zagrania w jednej grze za maksymalną stawkę w wysokości [...] zł. Wskazana stawka przekracza określoną w art. 129 ust. 3 u. g. h. maksymalną stawkę za udział w jednej grze w wysokości 0,50 zł. Jak wynika z rejestrów prowadzonych przez Izbę Celną w W., w miejscach tych prowadzi gry na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwolenia Nr [...] z dnia [...] października 2009 r. G. sp. z o.o. z siedzibą w W. przy ul. [...]. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...], Dyrektor Izby Celnej w W. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia w całości udzielonego G. Sp. z o.o. zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. Następnie po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. cofnął Spółce zezwolenie udzielone decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. Spółka złożyła odwołanie. Dokonując analizy akt sprawy Dyrektor Izby Celnej w W. uznał, że w sprawie niezbędne jest przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego. Pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. wystąpił do Naczelnika Urzędu Celnego w P. o poddanie badaniu sprawdzającemu w trybie przepisu art. 23b u. g. h. automatu do gier [...]. Naczelnik Urzędu Celnego w P. zwrócił się do jednostki badającej upoważnionej przez Ministra Finansów, która w dniach [...] kwietnia 2013 r. przeprowadziła badania ww. automatu. W wydanej opinii jednostka badająca stwierdziła, że badany automat nie spełnia warunku, o którym mowa w art. 129 ust. 3 u. g. h. w zakresie maksymalnej jednorazowej wygranej i maksymalnej stawki za grę. Stwierdzono, że w badanym automacie przekroczono maksymalną stawkę za udział w jednej grze, [...] punktów, co stanowi równowartość [...] zł (1 pkt = [...] zł). Ponadto w opinii stwierdzono, że wysokość maksymalnej wygranej uzależniona jest od wybranej stawki za grę będącej zarazem mnożnikiem wygranej uzyskanej dla danego układu symboli przy stawce za grę 1 pkt. W przypadku wyniku iloczynu wybranej stawki za grę i wygranej (dla danego układu symboli przy stawce za grę 1 pkt) przekraczającego [...] pkt uzyskana wygrana wyświetlana jest w postaci [...] pkt i ściśle określonej ilości [..]. Ponadto, gracz nie ma możliwości rezygnacji z rozegrania wygranych [...]. W aktach sprawy, na co wskazał Dyrektor IC, znajduje się decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] września 2013 r., Nr [...], którą cofnięto rejestrację zakwestionowanego automatu do gier o niskich wygranych [...]. Decyzja została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...]. Organ odwoławczy stwierdził, że Spółka niezasadnie upatruje negatywnych skutków w postaci nowego prawa obowiązującego od 1 stycznia 2010 r. bowiem poprzednia ustawa przewidywała również utratę zezwolenia w związku z rażącym naruszeniem prawa w zakresie prowadzenia gier. Organ stwierdził, że warunki rejestracji zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami (art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych), w zakresie maksymalnej wartości stawki i maksymalnej wysokości jednorazowej wygranej kształtowały się następująco: 2 pkt (20 gr) i 500 pkt (50 zł). Grami na automatach o niskich wygranych są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż równowartość 15 euro, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,07 euro. Powołana ustawa utraciła moc prawną na podstawie art. 144 u. g. h., a w myśl przepisu art. 129 ust. 3 u. g. h. przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł. Zaznaczyć trzeba, że ani definicja gry na automatach o niskich wygranych opisana w art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych, ani definicja zawarta w art. 129 ust. 3 u. g. h. nie przewidywała możliwości podwyższenia wartości jednorazowej gry oraz wartości jednorazowej wygranej. Zatem, jak stwierdził organ, Spółka winna była zapewnić działanie zakwestionowanego automatu do gry w sposób zgodny z warunkami rejestracji ustalonymi, m.in. w opinii jednostki certyfikującej z dnia [...] marca 2009 r. poprzedzającej rejestrację automatu, w której wskazano, że maksymalna wygrana wynosi [...]. Natomiast maksymalna stawka za udział w jednej grze wynosi [..] pkt ([...] gr), a cena jednego pkt kredytowego [...] gr. W odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów unijnych poprzez zastosowanie w zaskarżonej decyzji przepisów u. g. h., które według organu podatkowego nie są przepisami technicznymi, organ – powołując się na orzeczenia Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego, stwierdził, iż przepisy te są nadal obowiązujące. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ uznał, że zgromadzony materiał dowodowy oraz powołane przepisy prawa dały podstawę do zastosowania art. 138 ust. 3 u. g. h., którego konsekwencją było cofnięcie spółce zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2009 r. W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...], utrzymał w mocy wydaną w pierwszej instancji własną decyzję z dnia [...] lipca 2011 r. G. Sp. z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: - fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej oraz Konstytucji RP przez wydanie decyzji w oparciu o przepisy ustawy, która została uchwalona z pominięciem procedury notyfikacji, o której mowa w Dyrektywie Nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, - prawa materialnego, a mianowicie art. 138 ust. 3 w związku art. 59 ust. 2 u. g. h. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 138 ust. 3 u. g. h., a nie na podstawie art. 59 ust. 2 u. g. h. oraz cofnięcia zezwolenia również w odniesieniu do punktów gier, w których nie zakwestionowano zasad działania jakichkolwiek automatów, - przepisów postępowania, a mianowicie art. 180 § 1, art. 187 § 1 , art. 191, art. 194, art. 201, art. 210, art. 229 Ordynacji podatkowej przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej polegające na niedopuszczeniu dowodów z przesłuchań biegłych z [...], z jednostki badającej, strony, funkcjonariuszy Urzędu Celnego, pominięcie treści dokumentów urzędowych, a także przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz naruszenie przepisów postępowania przez odmowę jego zawieszenia, - art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej przez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których organ odmówił wiarygodności opiniom technicznym sporządzonym przez [...]. Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p. p. s. a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p. p. s. a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 129 ust. 1 u. g. h. działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy, jest prowadzona do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 129 ust. 3 powołanej ustawy od dnia 1 stycznia 2010 r. przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nic może być wyższa niż [...] zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż [...] zł. U podstaw zapadłego rozstrzygnięcia leży ustalenie, że należące do Spółki automaty do gry: - w punkcie gier na automatach o niskich wygranych o nazwie [...], zlokalizowanym w miejscowości [...], - w punkcie gier na automatach o niskich wygranych o nazwie [...] zlokalizowanym w miejscowości [...], - w punkcie gier na automatach o niskich wygranych o nazwie [...], G. Sp. z o.o., zlokalizowanym w miejscowości [...], nie spełniają wymogów w zakresie dopuszczalnych prawem stawek wygranych dla automatów o niskich wygranych. Ustalenia w tym zakresie zostały dokonane w oparciu o przeprowadzone przez funkcjonariuszy celnych eksperymenty, opinie wydane przez biegłego sądowego oraz jednostkę badającą upoważnioną przez Ministra Finansów. Na podstawie art. 138 ust 3 u. g. h. organ zezwalający w drodze decyzji, cofa zezwolenie w przypadku stwierdzenia, że automat o niskich wygranych umożliwia grę o wygrane wyższe lub stosowanie stawek wyższych, niż przewidziane w art. 129 ust. 3 u. g. h., Sąd podzielił stanowisko organu o niespełnieniu przez sporne automaty warunku, o którym mowa w art. 129 ust. 3 u. g. h., w zakresie maksymalnej jednorazowej wygranej i maksymalnej stawki za grę. Za automaty o niskich wygranych należy uważać w aktualnym stanie prawnym takie automaty, które dotychczas posiadają ważne poświadczenie rejestracji, wydane do dnia 30 października 2009 r. przez Ministra Finansów lub od dnia 31 października 2009 r. przez poszczególnych naczelników urzędów celnych. Jednakże równowartość jednorazowej wygranej oraz maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 60 zł i 0,50 zł. Są to stawki bardzo zbliżone do stawek obowiązujących w poprzednim stanie prawnym (15 euro i 0,07 euro). Odnosząc się do zarzutu skargi, że w tej sprawie podstawą prawną rozstrzygnięcia powinien być art. 59 u. g. h. należy stwierdzić, że z treści art. 138 ust. 3 ustawy wynika, że w przypadku stwierdzenia, że automat o niskich wygranych umożliwia grę o wygrane wyższe lub stosowanie stawek wyższych, niż przewidziane w art. 129 ust. 3, właściwy organ orzeka na podstawie przepisu art. 138 ust. 3, a nie na podstawie art. 58 ustawy. Podkreślić należy, że przypadek umożliwienia przez automat gry o wygrane wyższe lub stosowanie stawek wyższych, mieści się w zakresie pojęcia - rażącego naruszenia warunków określonych w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie, lub innych określonych przepisami prawa warunków wykonywania działalności, na którą udzielono koncesji lub zezwolenia - zawartego w art. 59 pkt 2 ustawy. Jednak szczególny tryb wydawania decyzji cofającej zezwolenie wydanej przed dniem [...] stycznia 2010 r. (a z taką sytuacją mamy od czynienia w niniejszej sprawie) wyłącza stosowanie art. 59 pkt 2 ustawy, jako przepisu ogólnego, względem szczegółowej regulacji przewidzianej w art. 138 ust. 3 ustawy. Zastosowanie wprost art. 59 ustawy do badanego przypadku byłoby możliwe tylko wówczas, gdyby nie istniał przepis szczególny, tj. art. 138 ust. 3 ustawy obejmujący swym zakresem cofanie zezwolenia wydanego przed [...] stycznia 2010 r. wskutek stwierdzonego przekroczenia wartości jednorazowej wygranej lub maksymalnej stawki za udział w jednej grze (art. 129 ust. 3 ustawy). Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty dotyczące naruszenia Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z treścią art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Wprowadzone ustawą o grach hazardowych zmiany prowadzące do ograniczenia możliwości prowadzenia działalności gospodarczej na rynku hazardowym, a tym samym, do ograniczenia wolności obywateli zostały ustanowione w ustawie ze względu na konieczność ochrony porządku publicznego oraz moralności publicznej. Konstytucyjna zasada wolności działalności gospodarczej nie ma charakteru absolutnego, ograniczenie jej jest więc dopuszczalne w drodze ustawy ze względu na ważny interes publiczny (art. 22 Konstytucji), por. wyrok TK z 10 października 2001 r., K 28/01, OTK ZU nr 7/2001, poz. 212. Zarówno zatem koncesjonowanie działalności gospodarczej polegającej na wydawaniu koncesji i zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie objętym ustawą o grach hazardowych, jak i cofanie tych zezwoleń nie stanowi ograniczenia prawa do prowadzenia tej działalności. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut, w myśl którego przepisy u. g. h. nie mogły stanowić podstawy rozstrzygnięcia w tej sprawie, gdyż nie były notyfikowane zgodnie z wymogami określonymi w dyrektywie 98/34/WE. Zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą twierdzenie, iż cała ustawa o grach hazardowych ma charakter techniczny, a zatem wobec nienotyfikowania Komisji Europejskiej jej przepisów, nie może być w ogóle stosowana nie znajduje uzasadnienia. Stanowisko o ewentualnym niestosowaniu omawianego aktu wypływa z błędnego pojmowania pojęcia "przepisów technicznych", oraz celu notyfikacji, który ma gwarantować niezakłócone funkcjonowanie swobód unijnych, nie zaś wyłącznie prowadzić do karania za brak zastosowania odpowiedniej procedury przez państwo członkowskie, bez względu na wiążące się z tym konsekwencje (por. wyrok NSA z dnia 18 września 2015 r. sygn. akt II GSK 1592/15). Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, że w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11, Trybunał orzekł, że przepis art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE, seria L, nr 204, s. 37 ze zm.), należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju, jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, a dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego. Trybunał nie przesądził kwestii uznania przepisów art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 1 i art. 138 ust. 1 u. g. h. za przepisy techniczne. Trybunał przesądził, że nowe przepisy nie doprowadzają do marginalizacji użytkowania automatów do gier o niskich wygranych (pkt 34 wyroku). Natomiast zakaz wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń może wpływać bezpośrednio na obrót automatami, jeżeli ograniczeniu temu towarzyszy zmniejszenie ogólnej liczby kasyn gry, jak również liczby automatów, jakie mogą w nich być użytkowane. Trybunał Sprawiedliwości uzależnił zatem ocenę technicznego albo nietechnicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych od ustalenia (oceny), czy te przepisy wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, to jest automatów do gier o niskich wygranych. Natomiast z definicji gry na automacie o niskich wygranych, określonej w art. 129 ust. 3 u. g. h., nie wynikają warunki uniemożliwiające lub ograniczające prowadzenie gier na automatach poza kasynami i salonami gier albo mogące wpływać na sprzedaż takich automatów. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu "przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł". Zatem definiuje on i określa cechy gry na automatach o niskich wygranych, określając przedmiot wygranej w tych grach oraz sposób ich urządzania. Nie odnosi się natomiast do cech automatu jako produktu i nie określa żadnej obowiązkowej cechy tego produktu, przez co nie można go traktować jako specyfikacji technicznej produktu w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE. W konsekwencji przepisy te nie zawierają specyfikacji technicznych w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE. Pogląd taki zawarł także NSA w wyrokach z dnia 16.02.2012 r., sygn. akt II FSK 2491/11 i II FSK 2266/11 stwierdzając, że definicja legalna "gier na automatach o niskich wygranych" zawarta w art. 129 ust. 3 u. g. h. nie odpowiada pojęciu "specyfikacji technicznej" zdefiniowanym w art. 1 pkt 3 Dyrektywy 98/34/WE (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2013 r. II FSK 1195/12, wyrok WSA w Rzeszowie z 24 września 2013 r., I SA/Rz 500/13). Nie zasługiwały też na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej ustawy polegające na braku wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, motywów rozstrzygnięcia. W obszernym uzasadnieniu decyzji organ szczegółowo ustosunkował się do całego zgromadzonego w sprawie materiału faktycznego i prawnego, który był podstawą podjęcia decyzji. Natomiast odnosząc się do zarzutów dotyczących postępowania dowodowego należy stwierdzić, że zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej, żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy. Nieuwzględnienie żądania przeprowadzenia dowodu może nastąpić wtedy, gdy dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami. W świetle treści powyższego przepisu w ocenie Sądu zastosowane w przedmiotowej sprawie przez organy celne środki dowodowe były wystarczające do ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p. p. s. a. oddalił skargę.