V SA/Wa 1689/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 maja 2018 r. sprawy ze skargi S. B. sp. z o.o. spółki komandytowo-akcyjnej w upadłości w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) lipca 2017 r. nr (...) w przedmiocie odmowa wydania zaświadczenia o pomocy "de minimis": oddala skargę. Firma S. Sp. z o.o. S.K.A. w dniu ... marca 2017 r. przedłożyła Marszałkowi Województwa M.: oświadczenie o wielkości otrzymanej pomocy de minimis oraz roczne sprawozdanie o produktach w opakowaniach, opakowaniach i gospodarowaniu odpadami opakowaniowymi za rok 2015 i za rok 2016. Natomiast w dniu 20 marca 2017 r. Spółka dołączyła formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de mimimis. Postanowieniem z dnia ... maja 2017r. Marszałek Województwa M. odmówił S. Sp. z o.o. S.K.A. wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. W uzasadnieniu podano, że komplet dokumentów w sprawie udzielenia pomocy de minimis nie został złożony do dnia 15 marca 2017 r. tj. w terminie określonym w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, zatem pomoc de minimis nie została udzielona. Wobec tego zaświadczenie nie może zostać wydane. Zażalenie na postanowienie złożyła Spółka S.. Zdaniem skarżącego przy wydawaniu kwestionowanego postanowienia doszło do naruszenia art. 64 kpa, poprzez zaniechanie przez organ pierwszej instancji wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia braków oświadczenia o pomocy de minimis. Postanowieniem z dnia ... lipca 2017r. sygn. akt ... Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu ww. postanowienia wskazano, ze zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. 2016.1608 ze zm.) podmioty udzielające pomocy wydają beneficjentowi pomocy zaświadczenie stwierdzające, że udzielona pomoc publiczna jest pomocą de minimis. Jest to zaświadczenie wydane z urzędu. O tym, czy otrzymane kwoty są pomocą de minimis nie decyduje dowolnie organ, a przepisy prawa. SKO podkreśla, że w wyroku z dnia 31 marca 2015 r. sygn. akt II FSK 521/13 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że: "Postępowanie w sprawach zaświadczeń w zakresie pomocy de minimis nie jest postępowaniem administracyjnym. Ma tylko charakter administracyjny z uwagi na organ je wydający. Wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że przyznana pomoc publiczna spełnia warunki pomocy de minimis nie jest sprawą z zakresu prawa podatkowego. W przypadku wydania zaświadczenia o błędnej treści adresatowi zaświadczenia nie przysługują żadne bezpośrednie środki zaskarżenia. Można żądać jedynie wydania nowego zaświadczenia w trybie art. 217 i n. k.p.a. Dopiero gdy organ postanowieniem odmówi wydania takiego nowego zaświadczenia - można wnosić zażalenie, które otwiera drogę sądową." Organ przypomina, że w oparciu o art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (tj. z 2016r., poz. 1863 ze zm.), przy spełnieniu warunków zawartych w art. 7 ust. 1 cyt. ustawy (złożenie do 15 marca 2017r. kompletnej dokumentacji do uzyskania pomocy de minimis) wnioskodawca mógł skorzystać z określonej pomocy. Jednakże z akt sprawy wynika, że komplet dokumentów został dostarczony do organu pierwszej instancji dopiero w dniu 20 marca 2017r., a więc po upływie ustawowego terminu, który uprawniał do uzyskania tej pomocy. Uzasadniając swoje stanowisko SKO podniosło nadto, iż w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2013r. sygn. akt II SA/Wa 2238/12 Sąd wskazał, że: 1. "Biorąc pod uwagę uproszczony i odformalizowany charakter postępowania w sprawie wydania zaświadczenia - nie można skutecznie zarzucać organowi naruszenia zasad postępowania administracyjnego, ani też przeprowadzania na żądanie strony dowodów z opinii biegłego tylko dlatego, że wydane rozstrzygnięcie w przedmiocie zaświadczenia nie spełnia oczekiwań skarżącego. 2. Organ wydając zaświadczenie, na podstawie posiadanych danych i dokumentów, może ewentualnie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w ograniczonym zakresie, jednak przedmiotem tego postępowania nie może być analizowanie zmian w stanie prawnym i wyprowadzanie z tego odpowiednich wniosków." Reasumując SKO stwierdziło, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest rodzajem postępowania administracyjnego o charakterze uproszczonym i odformalizowanym. Postępowanie to nie jest jednak postępowaniem administracyjnym, jakiego dotyczy art. 1 pkt 1 k.p.a., a jedynie ma charakter administracyjny z uwagi na stosujące je organy i na jedną z prawnych form działania, do których się ono odnosi. Zaświadczenie jest natomiast informacją, że w posiadaniu organu są wskazane w nim dokumenty świadczące w sposób niewątpliwy o określonych faktach. Jeżeli fakty te budzą wątpliwości, organ nie może przesądzać w sposób arbitralny wątpliwej kwestii. Wyżej opisane postanowienie zaskarżyła S. Sp. z o.o. spółka komandytowo-akcyjna w restrukturyzacji w W., zarzucając mu naruszenie przepisów prawa tj. art. 64 §2 w zw. z art. 217 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego, polegające na dokonaniu niewłaściwej wykładni tych przepisów i przyjęcie, że do postępowań w sprawach o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis nie stosuje się przepisu art. 64 § 2 K.p.a. Podnosząc powyższe, Skarżąca wniosła o: 1. Uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz uchylenie postanowienia organu pierwszej instancji w całości - na podstawie art 145 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., 2. zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pokreślono m.in., że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. błędnie przyjęło, że do postępowania w sprawie wydania zaświadczenie o udzieleniu pomocy de minimis nie mają zastosowania przepisy K.p.a. dotyczące wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Skarga odwołuje się także do stanowiska wyrażonego przez WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 11 marca 2009r. w sprawie o sygn. akt II SA/O1 838/08: "K.p.a. nie określa stosunku postępowania w sprawach o wydawanie zaświadczeń do postępowania jurysdykcyjnego, nie przewiduje chociażby odpowiedniego stosowania przepisów - nie ulega jednak wątpliwości, że takie odpowiednie stosowanie jest uzasadnione, a nawet konieczne". Pogląd ten aprobowany jest w ocenie Skarżącego w piśmiennictwie, m. in. przez Andrzeja Matana [w:] G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Zakamycze 2005, komentarz do art. 217 K.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Z art. 6 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2013r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz.U. 2016.1863 tekst jedn.) wynika, że przepisów tejże ustawy w zakresie uzyskania wymaganych poziomów odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych, w tym dotyczących opłaty produktowej oraz dokumentów potwierdzających recykling lub inny niż recykling proces odzysku odpadów opakowaniowych, eksport odpadów opakowaniowych i wewnątrzwspólnotową dostawę odpadów opakowaniowych – nie stosuje się do przedsiębiorców wprowadzających produkty w opakowaniach, którzy w danym roku kalendarzowym wprowadzili do obrotu produkty w opakowaniach o łącznej masie opakowań nieprzekraczającej 1 Mg, z zastrzeżeniem art. 7 ust 1. Z kolei art. 7 ust 1 cyt. ustawy stanowi, że przepis art. 6 ust. 3 ma zastosowanie, jeżeli: 1. przedsiębiorca złoży marszałkowi województwa w terminie do 15-tego marca każdego roku: a. zaświadczenia lub oświadczenie o pomocy de minimis w zakresie , o którym w art. 37 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. z 2007r. poz. 44 ze zm.) b. informacje, których zakres został określony w przepisach wydanych na podstawie art. 37 ust. 2a ww. ustawy. Przywoływana w cytowanym wyżej przepisie ustawa o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, przewiduje w art. 5 ust. 3, że podmioty udzielające pomocy wydają beneficjentowi pomocy zaświadczenie stwierdzające, że udzielona pomoc publiczna jest pomocą de minimis, albo pomocą de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. W sprawie nie jest sporne, że Skarżąca nie złożyła Marszałkowi Województwa M. w wymaganym terminie (czyli do dnia 15 marca 2017r.) kompletu dokumentów w sprawie udzielenia pomocy de minimis. Konsekwencją tego była zasadna odmowa wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. Zdaniem sądu Skarżąca nie ma racji podnosząc, iż odmowa wydania takiego zaświadczenia powinna być poprzedzona wezwaniem jej do uzupełnienia takich braków tzn. braków formalnych wniosku o wydanie zaświadczenia. W związku z tym podzielić należy podgląd wyrażony przez NSA w wyroku wydanym w dniu 31 marca 2015r. sygn. akt II FSK 521/13 – lex nr 1794187. Otóż NSA stwierdził tamże, że postępowanie w sprawach zaświadczeń w zakresie pomocy de minimis nie jest postepowaniem administracyjnym. Ma tylko charakter administracyjny z uwagi na organ je wydający. W przypadku wydania zaświadczenia o błędnej treści adresatowi zaświadczenia nie przysługują żadne bezpośrednie środki zaskarżenia. Można żądać jedynie wydania nowego zaświadczenia w trybie art. 217 i in. k.p.a. Dopiero, gdy organ postanowieniem odmówi wydania takiego nowego zaświadczenia - można wnosić zażalenie, które otwiera drogę sadową. Należy podkreślić, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest rodzajem postępowania administracyjnego o charakterze uproszczonym i odformalizowanym. Postępowanie to nie jest jednak postępowaniem administracyjnym, jakiego dotyczy art. 1 pkt 1 kpa a jedynie ma charakter administracyjny z uwagi na stosujące je organy i na jedną z prawnych form działania, do których się ono odnosi. Zaświadczenie jest natomiast informacją, że w posiadaniu organu są wskazane w nim dokumenty świadczące w sposób niewątpliwy o określonych faktach. Jeżeli fakty te budzą wątpliwości, organ nie może przesądzać w sposób arbitralny wątpliwej kwestii (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel Kodeks Postępowania Administracyjnego Komentarz, wyd. Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o. Warszawa 2009 r., str. 891 i nast.). Inaczej mówiąc nie można uzyskać zaświadczenia o pomocy de minimis, jeżeli z materiałów, którymi dysponował organ, wynikało że taka pomoc nie mogła zostać przyznana (np. ze względu na brak przedłożenia we właściwym terminie wymaganych dokumentów). Jeśli chodzi o wyroki oraz ich uzasadnienia, na które Strona powoływała się w skardze, to odnosiły się one do spraw o zupełnie innym stanie faktycznym i prawnym. W pierwszej z nich (sygn. akt II SA/01838/08) chodziło o odmowe wydania zaświadczenia o wykonaniu zalesienia zgodnie ze sporządzonym planem zalesienia, co było sporne między Stronami. W drugiej zaś (sygn. akt II SA/WA 2238/12) o odmowę wydania zaświadczeń o przebiegu służby policjanta oraz wysokości jego uposażenia w celu naliczenia i wypłaty emerytury w należnej wysokości. Mając zatem na względzie powyższe Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.