V SA/Wa 1714/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Bożena Zwolenik po rozpoznaniu w dniu 13 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. Sp. z o.o. z siedzibą we W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia ... kwietnia 2016 r. nr ... w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. P. Sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca"), zawarła w wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek Skarżąca podniosła, iż działalność w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych stanowi główne źródło dochodów Spółki. Wobec tego brak udzielenia jej tymczasowej ochrony może spowodować niemożliwe do odwrócenia skutki w postaci nawet zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Podkreśliła, że sytuacja finansowa Spółki nie jest stabilna i nawet "nieznaczna" kara finansowa może doprowadzić do zachwiania jej kondycji w stopniu utrudniającym, a nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności. Skarżąca wskazała również na mnogość postępowań prowadzonych przeciwko Spółce w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych, których konsekwencją najprawdopodobniej będzie nałożenie na nią kolejnych zobowiązań finansowych. Podkreśliła przy tym, że fakt ten w oczywisty sposób stanowi o wysoce prawdopodobnej, graniczącej z pewnością możliwości przyczynienia się do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków godzących w płynność finansową Spółki. Zdaniem Spółki przesłanki pozwalające na wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji musza być w jej przypadku oceniane przez pryzmat wszystkich prowadzonych wobec Skarżącej postępowań. Podniosła także, że otrzymała upomnienie potwierdzające podjęcie przez organy celne czynności w celu wyegzekwowania wymierzonych już kar pieniężnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wskazana instytucja ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w razie stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Tym samym rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej co oznacza, że wnioskodawca, dążąc do wstrzymania wykonania aktu, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych. Zaznaczenia wymaga, że dla uwzględnienia wniosku nie są wystarczające samo przekonanie strony, iż wykonanie aktu wywoła szczególnie niekorzystne dla niej konsekwencje oraz uzasadniający to przekonanie wywód. Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko. Przede wszystkim w przypadku gdy zaskarżony akt nakłada na wnioskodawcę zobowiązanie pieniężne nie wystarczy jedynie wykazać, że na skutek wykonania decyzji powstanie uszczerbek w majątku strony. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. wyraźnie bowiem stanowi o "znacznej szkodzie", a nie o szkodzie jakiejkolwiek. Skoro zatem Skarżący dąży do wykazania, że w jego przypadku dojdzie do wyrządzenia znacznej szkody, wskazując na jego trudną sytuację finansową, to dla oceny, czy w stanie faktycznym sprawy rzeczywiście może dojść do takiej szkody, konieczne jest odniesienie kwoty zobowiązania do stanu majątkowego wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 718/13). Uzasadnienie wniosku winno się zatem odnosić do konkretnych okoliczności związanych z wykonaniem zaskarżonego aktu mogącymi wywołać znaczną szkodę majątkową, a zawarte w uzasadnieniu twierdzenia powinny znajdować odzwierciedlenie w odpowiednich dokumentach źródłowych. Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku i nie poparcie go odpowiednimi do tego dowodami uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku należy zauważyć, że zapłata nałożonej na Spółkę kary pieniężnej w kwocie 12.000 zł nie wywoła stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu Spółce kwoty objętej zaskarżoną decyzją, która została zapłacona. Analizując wniosek Spółki pod kątem spełnienia drugiej przesłanki wstrzymania wykonania aktu Sąd musi dokonać zestawienia wysokości kary orzeczonej zaskarżoną decyzją oraz innych ciążących na Spółce zobowiązań z całością majątku Skarżącej. Tylko takie porównanie pozwoli na rzetelną ocenę, czy istotnie uiszczenie wszystkich już nałożonych i grożących kar doprowadzi do wyrządzenia Spółce znacznej szkody. Oznacza to, że Spółka winna załączyć do wniosku dokumenty źródłowe obrazujące w sposób pełny i wiarygodny jej sytuację finansową, czego nie uczyniła. Kondycja finansowa Skarżącej pozostaje zatem niewyjaśniona, co sprawia, że niemożliwe jest dokonanie zestawienia, o którym mowa powyżej, a w konsekwencji merytoryczna ocena wniosku. Wnioskujący o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu winien pamiętać, że Sąd bada przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. jedynie na wniosek strony. Nie może zatem oczekiwać od Sądu aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Co do twierdzeń o wszczęciu wobec Spółki postępowania egzekucyjnego Sąd zauważa, że Skarżąca nie przedstawiła wspomnianego upomnienia ani żadnego innego dokumentu potwierdzającego podjęcie przez organy czynności egzekucyjnych. W ocenie Sądu Spółka nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., zatem Sąd nie ma do czynienia z sytuacją, która uzasadniałaby zastosowanie wobec Skarżącej wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.