V SA/Wa 1736/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Bożena Zwolenik po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.w M. na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie postanawia odrzucić skargę Skarżąca wystąpiła ze skargą na pismo Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z [...] lipca 2018 r., w którym organ poinformował Spółkę, że wniosek o dofinansowanie projektu pn. "[...]" został pozostawiony bez rozpatrzenia i w konsekwencji nie dopuszczony do oceny spełniania kryteriów wyboru projektów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w przepisie art. 3 § 2, wymieniającym formy działania administracji publicznej, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Z przepisu art. 3 § 3 p.p.s.a. wynika zaś, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych. Taką ustawą szczególną w rozumieniu powołanego wyżej przepisu jest ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r., poz. 1460 z późn. zm.) dalej: "ustawa wdrożeniowa". W niniejszej sprawie Spółka wniosła skargę na informację organu, że wniosek Spółki o dofinansowanie projektu na etapie weryfikacji warunków formalnych pozostawia się bez rozpatrzenia, co nie podlega procedurze odwoławczej. Powołując art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zaznaczyć trzeba, że w razie stwierdzenia we wniosku o dofinansowanie projektu braków formalnych lub oczywistych omyłek, właściwa instytucja wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku lub poprawienia w nim oczywistej omyłki w wyznaczonym terminie nie krótszym niż 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Kluczowy dla niniejszej sprawy jest fakt, że ustawa wdrożeniowa nie przewiduje żadnego środka odwoławczego od informacji o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia na wstępnym etapie weryfikacji wymogów formalnych. Przewidzianym w art. 53 ustawy wdrożeniowej specyficznym środkiem odwoławczym jest protest, jednak przysługuje on wyłącznie od informacji o negatywnej ocenie projektu, a więc dopiero w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów. Sąd podkreśla, że wniosek Spółki został pozostawiony bez rozpatrzenia jeszcze na etapie weryfikacji warunków formalnych wniosku, wobec czego Spółka nie była nawet uprawniona do wniesienia protestu. Zgodnie zaś z art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego przysługuje w enumeratywnie wymienionych przypadkach: nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, oraz w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1 tej ustawy. Odnosząc powyższe wnioskowania oraz treść powołanych przepisów do realiów niniejszej sprawy, zaskarżone pismo organu z [...] lipca 2018 r. jest jedynie informacją o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, a nie dotyczącą sytuacji z art. 61 ust. 1. Analizując przepisy ustawy wdrożeniowej stwierdzić trzeba, że wiąże ona możliwość złożenia środka odwoławczego w postaci protestu oraz późniejszego wniesienia skargi do sądu administracyjnego wyłącznie z oceną projektu, o której mowa w rozdziale 13 tej ustawy oraz jej negatywnym wynikiem. Z treści ustawy wdrożeniowej wynika, że możliwość wniesienia protestu uzależniona jest od wcześniejszej oceny projektu, dokonanej na podstawie kryteriów wyboru projektów. Ocena projektu dotyczy wyłącznie weryfikacji projektu pod kątem spełnienia kryteriów wyboru projektów i jest możliwa dopiero w sytuacji, gdy dany projekt spełnił wymogi formalne, o których mowa w art. 43 ust. 1 ustawy. Tylko złożenie poprawnego formalnie wniosku umożliwia jego późniejszą ocenę. Idąc dalej, zaskarżenie do sądu administracyjnego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o dofinansowanie możliwe jest tylko w przypadku rozstrzygnięć wydanych po dokonaniu merytorycznej oceny wniosku według kryteriów wyboru (por.: postanowienie WSA w Lublinie z dnia 26 maja 2017 r., III SA/Lub 136/17; powołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oceny projektu nie stanowi pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, z uwagi na braki formalne wniosku. Od takiego rozstrzygnięcia nie przysługuje protest, bowiem możliwość jego wniesienia została w ustawie wdrożeniowej ograniczona jedynie dla przypadku negatywnej oceny projektu. Z tego powodu niedopuszczalne jest zaskarżenie takiej czynności skargą do sądu, co potwierdza utrwalone już w orzecznictwie stanowisko, wyrażone m. in. w postanowieniach: WSA w Gliwicach z dnia 27 kwietnia 2016 r., IV SA/Gl 89/16; WSA w Lublinie z dnia 29 grudnia 2016 r., III SA/Lu 1259/16; z dnia 9 lutego 2017 r., III SA/Lu 1207/16; z dnia 27 lutego 2017 r., III SA/Lu 42/17 oraz z dnia 8 marca 2017 r., III SA/Lu 61/17. Za niedopuszczalnością skargi przemawia także art. 64 ustawy wdrożeniowej, nakazujący stosować, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, do postępowania przed sądami administracyjnymi przepisy p.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., tj. innych niż określone w pkt 1-3 tego przepisu aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie nie jest jednak czynnością dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, nie rozstrzyga ono bowiem w sposób bezpośredni o jakichkolwiek uprawnieniach wynikających z prawa materialnego (zob.: postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 14 czerwca 2018 r., III SA/Po 298/18). Ze względu na powyższe, stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.