V SA/Wa 1774/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Protokolant specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2017 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oddala skargę. Przedmiotem skargi złożonej przez Syndyka Masy upadłości [...] Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w C. (dalej: Spółka, Skarżąca lub Strona) jest decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej: Minister, organ odwoławczy lub II instancji) z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: Prezes Zarządu PFRON lub organ I instancji) z [...] marca 2014 r. znak: [...] odmawiającą wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za lipiec i sierpień 2010 r. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. [...] przekazała za pośrednictwem Systemu Obsługi Dofinansowań i Refundacji do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wnioski Wn-D o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za lipiec i sierpień 2010 r. Decyzją z [...] września 2010 r. nr [...] Prezes Zarządu PFRON odmówił wypłaty dofinansowania. Decyzją z [...] grudnia 2010 r. nr [...] Minister Pracy i Polityki Społecznej (dalej: MPiPS) utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji. MPiPS wskazał, że zgodnie z artykułem 1 ust. 6 lit. c) Rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. Urz. WE L 214 z 09.08.2008, str. 3; dalej: rozporządzenie nr 800/2008) nie ma ono zastosowania do pomocy dla zagrożonych przedsiębiorstw za które, zgodnie art. 1 ust. 7 lit. a) rozporządzenia nr 800/2008 uważa się spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością – jeżeli ponad połowa jej zarejestrowanego kapitału została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy. Organ wskazał, że w kwestionariuszu załączonym do wniosku o dofinansowanie, w części B formularza dotyczącej sytuacji ekonomicznej spółka potwierdziła, że wysokość niepokrytych strat przewyższa 50% wysokości kapitału zarejestrowanego, w tym wysokość poniesionej straty w ciągu ostatnich 12 miesięcy przewyższa 25 % wysokości tego kapitału, a tym samym w dniu składania wniosku o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za lipiec i sierpień 2010 r. spółka była "przedsiębiorstwem zagrożonym"- zgodnie z definicją zawartą w art. 1 ust. 7 lit. a) rozporządzenia nr 800/2008. Prawomocnym wyrokiem z 20 lipca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 449/11 WSA w Warszawie uchylił decyzję z [...] grudnia 2010 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd podzielił pogląd Spółki, że pojęcie: "w okresie poprzedzających 12 miesięcy" nie jest tożsame z pojęciem "ostatni zakończony rok obrotowy". Sąd wskazał, że przepisy rozporządzenia nr 800/2008 wyraźnie wskazują okres 12 ostatnich miesięcy – czyli okres 12 miesięcy poprzedzających dzień złożenia przez stronę wniosku o wypłatę dofinansowania – jako okresu podlegającego badaniu w zakresie stosunku wysokości straty do wysokości zarejestrowanego kapitału spółki. Rozpoznając wniosek o wypłatę dofinansowania organ I instancji nieprawidłowo badał relację wysokości straty wobec wysokości kapitału zarejestrowanego w okresie będącym ostatnim zakończonym rokiem obrotowym. Sąd wskazał, że organy administracji ponownie rozpoznając sprawę powinny ustalić, czy Spółka wypełnia definicję przedsiębiorstwa zagrożonego tj. czy wysokość niepokrytych strat przewyższa 50% wysokości kapitału zarejestrowanego w tym, czy wysokość straty w ciągu ostatnich 12 miesięcy przewyższa 50 % wysokości tego kapitału. Pojęcie "ostatnich 12 miesięcy" należy rozumieć jako okres bezpośrednio poprzedzający datę złożenia wniosku, a nie jako ostatni zamknięty okres obrachunkowy. Po wydaniu wskazanego wyroku sprawa była ponownie kilkakrotnie rozpatrywana przez organy obu instancji. Decyzją z [...] marca 2014 r. nr [...] Prezes Zarządu PFRON ponownie odmówił Spółce wypłaty miesięcznego dofinansowania. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że na podstawie art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 214, poz. 1407 z późn. zm.; dalej: ustawa o rehabilitacji) pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą i znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej wg kryteriów określonych w przepisach prawa UE dotyczących udzielania pomocy publicznej. Według kryteriów określonych w rozporządzeniu 800/2008 Spółka znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Ocena sytuacji ekonomicznej przedsiębiorcy ubiegającego się o pomoc dokonywana jest według stanu z daty złożenia wniosku. Z dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania wynika, że Strona na dzień złożenia wniosków Wn-D za lipiec i sierpień 2010 r. posiadała zaległości w płatnościach wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i nieterminowo regulowała zobowiązania wobec zatrudnionych pracowników z tytułu wynagrodzenia za pracę. Analiza sprawozdań finansowych wykazała, że w latach 2009 - 2010 w Spółce wystąpiło szereg niekorzystnych zjawisk: wysoki poziom zobowiązań, w tym nadwyżka zobowiązań krótkoterminowych nad aktywami obrotowymi skutkująca brakiem bieżącej płynności finansowej i bardzo wysoki poziom ogólnego zadłużenia. Wskazane okoliczności stanowiły przesłanki uznania spółki za przedsiębiorstwo zagrożone na podstawie przepisów zawartych w Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. Urz. UE C 244 z 01.10.2004, str. 2). Po rozpoznaniu odwołania organ II instancji decyzję z [...] marca 2015 r. nr [...]utrzymał w mocy decyzję z [...] marca 2014 r. W wyniku kontroli sądowoadministracyjnej tutejszy Sąd prawomocnym wyrokiem z 26 października 2015 r. sygn. akt VSA/Wa 2300/15 uchylił decyzję MPiPS z [...] marca 2015 r. Sąd wyjaśnił, że jego zadaniem w rozpoznawanej sprawie jest ocena, czy organ odwoławczy wykonał wytyczne Sądu zawarte w wyroku z 20 lipca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 449/11. Sąd podkreślił, że organ administracji był zobligowany wykonać wytyczne Sądu wskazane w wyroku z 20 lipca 2011 r., ale zakres jego dozwolonego działania wykraczał poza realizację wytycznych. W rozpoznawanej sprawie oznaczało to, że organ miał prawo i obowiązek badać wszystkie przesłanki uznania przedsiębiorstwa za zagrożone. Wymienione w Wytycznych wspólnotowych przesłanki nie muszą wystąpić łącznie - wystarczy spełnienie jednej z nich, aby przedsiębiorstwo uznać za zagrożone. Oceniając zaskarżoną decyzję Sąd wskazał, że organ odwoławczy badając ponownie sprawę stwierdził, że na dzień wystąpienia z wnioskiem o dofinansowanie spółka spełniła określone w prawie krajowym kryteria podlegania zbiorowej procedurze upadłościowej, ponieważ na dzień złożenia wniosku zalegała w płatnościach wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz nieterminowo regulowała zobowiązania wobec zatrudnionych pracowników. Tym samym wyczerpała przesłankę uznania za przedsiębiorstwo zagrożone określoną w pkt 10 lit. c) Wytycznych wspólnotowych. Sąd zwrócił uwagę, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika natomiast, aby organy w sposób wystarczający przeanalizowały sytuację finansową Spółki pod kątem wystąpienia niewypłacalności. Sąd stwierdził, że organy uchybiły obowiązkowi należytego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 k.p.a. w związku z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji) oraz wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organy administracji uwzględnią wytyczne zawarte w wyroku z 26 października 2015 r. sygn. akt VSA/Wa 2300/15, jak również w wyroku z dnia 20 lipca 2011 r. sygn. akt SA/Wa 449/11 i rozstrzygnie sprawę co do istoty, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, kontrolowaną obecnie decyzją z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu PFRON z [...] marca 2014 r. znak: [...] odmawiającą wypłaty miesięcznego dofinansowania. Organ II instancji powołał wytyczne wskazane w wyroku z 20 lipca 2011 r. sygn. akt VSA/Wa 449/11. Odwołując się do pisma strony z 30 listopada 2011 r. wskazał, że w odniesieniu do lipca i sierpnia 2010 r. wysokość straty spółki z ostatnich 12 miesięcy nie przekraczała 25% wysokości kapitału zarejestrowanego, ponieważ w ciągu 12 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku Wn-D za lipiec 2010 r. spółka osiągnęła zysk netto w wysokości 2.477.547,44 zł, a zarejestrowany kapitał na dzień 31 lipiec 2010 r. wynosił 481.800 zł. W odniesieniu do 12 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku Wn-D za sierpień 2010 r., spółka osiągnęła zysk w wysokości 1.985.465,09 zł, a zarejestrowany kapitał na dzień 31 lipca 2010 r. wynosił 1.829.800 zł. Jako dowód strona przedstawiła bilans oraz rachunek zysków i strat sporządzony za okres sierpień 2009 r. - lipiec 2010 r. oraz wrzesień 2009 r. - sierpień 2010 r. W wyniku analizy danych organ odwoławczy stwierdził, że strona nie spełniała warunku z pkt 10 lit. a) Wytycznych wspólnotowych, gdyż wysokość poniesionej straty w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosków nie stanowiła 25 % zarejestrowanego kapitału, a tym samym brak podstawy odmowy wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za lipiec i sierpień 2010 r. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy doszedł natomiast do wniosku, że skarżąca na dzień składania wniosków o dofinansowanie była przedsiębiorstwem zagrożonym na podstawie pkt 10 lit. c) Wytycznych wspólnotowych, ponieważ spełniała określone w prawie krajowym kryteria podlegania zbiorowej procedurze upadłościowej. Powołał się również na pkt 11 Wytycznych Wspólnotowych, zgodnie z którym nawet gdy nie zachodzi żadna z okoliczności wymienionych w pkt 10, przedsiębiorstwo może nadal być uznane za zagrożone, w szczególności gdy występują typowe oznaki takie jak: rosnące straty, malejący obrót, zwiększanie się zapasów, nadwyżki produkcji, zmniejszający się przepływ środków finansowych, rosnące zadłużenie, rosnące kwoty odsetek i zmniejszająca się lub zerowa wartość aktywów netto. Organ II instancji ustalił, że Spółka spełnia kryteria podlegania zbiorowej procedurze upadłościowej na podstawie ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 233 ze zm.). Zacytował art. 10, 11, 12 i 21 p.u.n. i wskazał, że dla określenia, czy dłużnik jest niewypłacalny, nieistotne jest, czy nie wykonuje wszystkich zobowiązań pieniężnych, czy też tylko niektórych z nich. Nieistotny też jest rozmiar niewykonywanych przez dłużnika zobowiązań. Nawet niewykonywanie zobowiązań o niewielkiej wartości oznacza niewypłacalność dłużnika w rozumieniu art. 11 p.u.n. Podkreślił, że na podstawie art. 12 p.u.n. dopiero sąd może oddalić wniosek o ogłoszenie upadłości, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań nie przekracza trzech miesięcy, a suma niewykonanych zobowiązań nie przekracza 10% wartości bilansowej przedsiębiorstwa dłużnika, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Organ podjął czynności w celu ustalenia, czy na dzień składania wniosków spółka posiadała wymagalne zobowiązania. Na podstawie pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] lutego 2013 r. stwierdził, że strona posiadała zaległości z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne: na dzień 2 sierpnia 2010 r. w kwocie 963.788, 93 zł i na dzień 2 września 2010 r. w kwocie 596.730, 16 zł. Z przedstawionej przez stronę umowy nr [...] o rozłożeniu na raty należności z tytułu składek zawartej [...] marca 2010 r., wynika iż zaległości nie dotyczyły jednego okresu, trwały bowiem od grudnia 2008 roku, zatem opóźnienie w wykonaniu zobowiązań przekroczyło trzy miesiące. Wynikiem ustaleń było stwierdzenie, iż w dniu złożenia wniosków o dofinansowanie za lipiec i sierpień 2010 r. Spółka była przedsiębiorstwem zagrożonym w myśl przesłanki określonej w pkt 10 lit. c) Wytycznych Wspólnotowych, gdyż posiadała wymagalne zobowiązania wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i to takie których opóźnienie w zapłacie przekraczało trzy miesiące. Odnosząc się do zarzutów strony, iż organ I instancji nie uwzględnił, że zaległość z tytułu składek została rozłożona na raty przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, zauważył, iż udzielenie takiej ulgi nie jest jednak jednoznaczne z faktycznym wygaśnięciem wymagalnego i nie uiszczonego zobowiązania. Rozłożenie zaległości na raty nie ma bowiem takiego skutku, że zaległość przestaje istnieć, a jedynie zawieszona zostaje możliwość jej egzekwowania przed upływem terminów poszczególnych rat, określonych w umowie zawartej z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych. Organ odwoławczy dodatkowo wskazał, że na dzień złożenia wniosków o dofinansowanie, wymagalne zobowiązania z tytułu nieopłaconych składek nie były objęte układem ratalnym (pismo ZUS z 24 grudnia 2013 r.), gdyż układ ratalny z [...] marca 2010 r. obejmujący należności za okres od 05.2008 r. do 11.2009 r. został zerwany 30 czerwca 2010 r. z powodu niedotrzymania warunków umowy. Nowy układ ratalny został zawarty dopiero 14 marca 2011r. (obejmował należności za okres od 12.2008 r. do 01.2011 r.) i został zrealizowany przed terminem, tj. 7 lutego 2013 r. Organ II instancji podkreślił, że wystarczającą podstawą do odmowy wypłaty dofinansowania jest spełnienie przesłanki z pkt 10 Wytycznych Wspólnotowych. Powołał również pkt 11 Wytycznych Wspólnotowych. Badając, czy strona na dzień złożenia wniosków o dofinansowanie spełniła przesłanki z pkt 11 Wytycznych Wspólnotowych zastosowano analizę płynności finansowej przedsiębiorstwa przez wyliczenie wskaźnika Z-score, który jest elementem systemu wczesnego ostrzegania E.I. Altmana służącego do przedstawienia ogólnej kondycji podmiotów gospodarczych, a zwłaszcza do prognozowania upadłości. Pismem z 8 czerwca 2016 r. Spółka złożyła skargę wnosząc o uchylenie decyzji organów obydwu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Decyzji zarzuciła naruszenie przepisów: I. prawa materialnego: 1. ust. 2.1. pkt 10 lit a) i lit c) Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w ratowaniu i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. Urz. UE C 244 z dnia 1.10.2004, s. 2) w zw. z art. 48a ust. 2 oraz art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez ich błędną wykładnię, prowadzącą do niesłusznego uznania, iż B. w C. spełniała kryteria przewidziane w prawie krajowym w zakresie podlegania zbiorowej procedurze upadłościowej w dniu złożenia wniosków Wn-D za miesiące lipiec i sierpień 2010 r., podczas gdy przedstawione przez Spółkę w trakcie trwającego postępowania administracyjnego dowody wprost świadczą o niespełnianiu kryteriów pozwalających na wszczęcie w stosunku do niej krajowej procedury upadłościowej; 2. art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404) w zw. z art. 48a ust. 2 oraz art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji oraz ust. 2.1. pkt 11 Wytycznych wspólnotowych poprzez ich błędną wykładnię i uznanie za właściwe zastosowanie odnośnie tych przepisów wskaźnika Z-score modelu Altmana przez organ I instancji, podczas gdy sam organ I instancji na etapie postępowania administracyjnego wskazywał, iż zastosowany w analizie sytuacji ekonomicznej Spółki B. odnosi się do przyszłej sytuacji przedsiębiorstwa, a nie sytuacji istniejącej na dzień złożenia wniosków o dofinansowanie wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych; 3. ust. 2.1. pkt 10 lit c) Wytycznych wspólnotowych w zw. z art. 48a ust. 2 oraz art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne uznanie, że na dzień złożenia wniosków o dofinansowanie za miesiące lipiec i sierpień 2010 r., w stosunku do B. zachodziły podstawy do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości w sytuacji, gdy takie podstawy nie zachodziły; 4. ust. 2.1. pkt 10 lit c) Wytycznych wspólnotowych w zw. z art. 48a ust. 2 oraz art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji oraz art. 11 ust. 1 i ust. 2 i art. 12 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (tekst jedn. Dz. U. z 2015, poz. 233 z późn. zm. - w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r.), które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne uznanie, że na dzień złożenia wniosków o dofinansowanie za lipiec i sierpień 2010 r., w stosunku do Strony zachodziły podstawy do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości w sytuacji, gdy takie podstawy nie zachodziły; 5. art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe - w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r. w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 152, poz. 1223 z późn. zm.), poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie na potrzeby stwierdzenia niewypłacalności Spółki wartości jej majątku według wysokości księgowej wykazanej w bilansie zamiast dokonania oceny niewypłacalności według wartości rynkowej lub godziwej oszacowanej na dzień dokonania takiej oceny; II. prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 48a ust. 2 oraz art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie całości materiału dowodowego zgromadzonego podczas trwania całego postępowania, a w szczególności całości dokumentów przedstawionych przez Skarżącą oraz składanych przez nią szczegółowych wyjaśnień związanych ze złożonymi wnioskami o dofinansowanie wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za lipiec i sierpień 2010 r.; 2. art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewłaściwe sporządzenie uzasadnienia decyzji przez organ odwoławczy, w szczególności przez nieodniesienie się w sposób merytoryczny do wszystkich zarzutów stawianych decyzji wydanej przez Prezesa PFRON, podczas gdy uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa; 3. art. 7 i 15 k.p.a., poprzez niedokonanie ponownego merytorycznego zbadania sprawy i oparcie decyzji wydanej w II instancji wyłącznie o analizy i kontrolę przeprowadzone przez organ I Instancji, co jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy do którego to organ II instancji był z mocy prawa zobowiązany; 4. będące konsekwencją naruszeń o którym mowa w pkt 7 skargi, naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), poprzez nie uwzględnienie wiążących organ wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartych w wydanym wyroku z dnia 26 października 2015 r., sygn. akt. V SA/Wa 2300/15, a dotyczących prowadzenia postępowania po uchyleniu decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2015 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] marca 2014 r., a polegających na konieczności poddania analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w szczególności w postaci przedstawionych w toku postępowania przez Stronę danych finansowych Spółki odnoszących się do wskazywanego przez nią kapitału własnego, a także zysku finansowego netto na dzień 31 października 2010 r. z uwzględnieniem ostatnich 12 miesięcy bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku oraz innych przedstawionych w trakcie postępowania dowodów pod kątem wystąpienia niewypłacalności Spółki, podczas gdy wskazania Sądu były bezwzględnie wiążące dla organu, któremu sprawę przekazano do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Strona rozwinęła powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Przystępując do rozpoznania sprawy Sąd stwierdza, że organy administracji wydały zaskarżoną decyzji w oparciu o prawidłowo ustaloną podstawę prawną. Na podstawie art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą, znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Wypłacanie podmiotom gospodarczym dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych stanowi pomoc publiczną, która co do zasady jest niedozwolona. Niektóre rodzaje pomocy publicznej zostały jednak uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem i jako takie dozwolone. Na podstawie art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji pomoc ze środków PFRON stanowiąca dofinansowanie dla pracodawców do wynagrodzeń zatrudnianych przez nich osób niepełnosprawnych stanowi pomoc na zatrudnianie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r., a dofinansowanie to powinno być zgodne z postanowieniami tego rozporządzenia. Kategorie dozwolonej pomocy publicznej zostały określone w art. 1 rozporządzenia nr 800/2008, gdzie w ust. 1 lit. i ) wskazano, że rozporządzenie ma zastosowanie do pomocy dla pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji lub niepełnosprawnych. W powołanym akcie zostały również określone sytuacje, w których nie ma on zastosowania, pomimo że dana kategoria pomocy została nim objęta. W przypadku zaistnienia takiej sytuacji pomoc, jako pomoc publiczna niezgodna ze wspólnym rynkiem nie może być udzielona. Na podstawie art. 1 ust. 6 lit. c rozporządzenia nr 800/2006 pomoc świadczona na podstawie przepisów tego rozporządzenia nie ma zastosowania do przedsiębiorstw zagrożonych. Zgodnie z motywem 15 preambuły rozporządzenia nr 800/2008, pomoc przyznawana przedsiębiorstwom zagrożonym w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz.U.UE.C.2004.244.2) powinna być oceniana na podstawie tych Wytycznych, aby uniknąć ich obchodzenia. Pomoc na rzecz przedsiębiorstw zagrożonych należy zatem wyłączyć z zakresu obowiązywania rozporządzenia. Powołane Wytyczne zawierają definicję przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji ekonomicznej i określają kryteria uznania przedsiębiorstwa za "przedsiębiorstwo zagrożone" stanowiąc w ust. 2.1. pkt 10, że dla celów niniejszych wytycznych, z zasady i niezależnie od wielkości przedsiębiorstwa, jest ono w szczególności uznane za zagrożone w następujących okolicznościach: a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, jeżeli ponad połowa jej zarejestrowanego kapitału została utracona, w tym ponad jedna czwarta tego kapitału w okresie poprzedzających 12 miesięcy, lub b) w przypadku spółki, której przynajmniej niektórzy członkowie są w sposób nieograniczony odpowiedzialni za długi spółki, jeżeli ponad połowa jej kapitału według sprawozdania finansowego została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy, lub c) niezależnie od rodzaju spółki, jeżeli spełnia ona kryteria w prawie krajowym w zakresie podlegania zbiorowej procedurze upadłościowej. W myśl pkt 11 Wytycznych wspólnotowych, nawet gdy nie zachodzi żadna z okoliczności wymienionych w pkt 10, przedsiębiorstwo może nadal być uznane za zagrożone, w szczególności gdy występują typowe oznaki takie jak rosnące straty, malejący obrót, zwiększanie się zapasów, nadwyżki produkcji, zmniejszający się przepływ środków finansowych, rosnące zadłużenie, rosnące kwoty odsetek i zmniejszająca się lub zerowa wartość aktywów netto. W niektórych poważnych przypadkach, przedsiębiorstwo może już znajdować się w sytuacji niewypłacalności lub być przedmiotem zbiorowego postępowania upadłościowego prowadzonego zgodnie z prawem krajowym. W tej ostatniej sytuacji wytyczne stosuje się do każdej pomocy przyznanej w kontekście takiej procedury, która prowadzi do utrzymania przedsiębiorstwa na rynku. W każdym przypadku przedsiębiorstwo zagrożone kwalifikuje się do pomocy tylko wtedy, gdy ewidentnie nie może odzyskać płynności dzięki środkom własnym lub środkom uzyskanym od właścicieli/akcjonariuszy lub ze źródeł rynkowych. Zauważyć należy, że sprawa dotycząca odmowy wypłaty dofinansowania dla pracowników niepełnosprawnych za lipiec i sierpień 2010 r. dwukrotnie była już przedmiotem oceny tutejszego Sądu, który wyrokiem z 20 lipca 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 449/11 uchylił decyzję MPiPS z [...] grudnia 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] września 2010 r. w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego MPiPS wydał w dniu [...] marca 2015 r. decyzję utrzymującą w mocy decyzję Prezesa Zarządu PFRON z [...] marca 2014 r. odmawiającą Stronie wypłaty dofinansowania. Decyzja z [...] marca 2015 r. została zaskarżona do tut. Sąd, który wyrokiem z 26 października 2015 r. sygn. akt VSA/Wa 2300/15 usunął ją z obiegu prawnego. Na podstawie art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie były przedmiotem zaskarżenia. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Powyższe oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu, dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (por. wyrok NSA z 6 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2617/11, pub. LEX nr 1138187). Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd związany jest zatem wykładnią prawa zawartą w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 października 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 2300/15. Uchylając decyzję MPiPS z [...] marca 2015 r. Sąd wskazał w uzasadnieniu, że organ odwoławczy nie wykonał wytycznych zawartych w wyroku, sygn. akt V SA/Wa 449/11, w tym nie poddał własnej ocenie danych finansowych przedstawionych przez Spółkę i w konsekwencji nie ustalił, czy Strona na dzień złożenia wniosku o udzielenie pomocy spełniał kryterium przedsiębiorstwa zagrożonego określone w ust. 2.1. pkt 10 lit. a) Wytycznych wspólnotowych. Organ nie odniósł się do argumentów Skarżącej, jak również nie przeprowadził analizy i oceny przedstawionych dowodów. W rezultacie organ uchybił obowiązkowi należytego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 k.p.a. w związku z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji), wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego (art.77 §1 k.p.a.), a zaskarżona decyzja naruszała art. 107 § 3 k.p.a. Sąd rozpoznający sprawę w obecnym składzie stwierdza, że aktualnie organy wywiązały się z zaleceń Sądu wskazanych w wyroku o sygn. akt V SA/Wa 2300/15. W sposób wystarczający przeanalizowały sytuację finansową Spółki pod kątem wystąpienia jej niewypłacalności, odniosły się do twierdzeń Skarżącej i oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy. Powyższe znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, że wynikiem prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego było stwierdzenie przez organy administracji, że Strona nie spełniła warunków zawartych w ust. 2.1. pkt 10 lit. a) Wytycznych wspólnotowych, ponieważ strata w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosków nie stanowiła 25 % zarejestrowanego kapitału. W konsekwencji organy stwierdziły, że na podstawie ust. 2.1. pkt 10 lit. a) Wytycznych wspólnotowych brak podstaw, aby odmówić Stronie wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za lipiec i sierpień 2010 r. Zarzut Strony podniesiony w skardze z 9 czerwca 2016 r. dotyczący naruszenia ust. 2.1. pkt 10 lit a) Wytycznych wspólnotowych należy uznać za bezzasadny, gdyż powołany zapis Wytycznych wspólnotowych nie był podstawą odmowy wypłaty dofinansowania za lipiec i sierpień 2010 r. Tym samym nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. Wykluczając podstawę odmowy wypłaty dofinansowania w związku z niespełnieniem warunków zawartych w ust. 2.1. pkt 10 lit. a) Wytycznych wspólnotowych organy administracji nie były jednak zwolnione z obowiązku badania pozostałych kryteriów niezbędnych dla ustalenia, czy Spółka była uprawniona do uzyskania pomocy ze środków PFRON. Sąd rozpoznający skargę w obecnym składzie podziela pogląd Sądu przedstawiony w wyroku o sygn. akt V SA/Wa 2300/15, zgodnie z którym organ administracji ponownie rozpoznając sprawę nie jest ograniczony w swym działaniu jedynie do realizacji wytycznych wyroku. W realiach niniejszej sprawy oznacza to, że organ miał prawo i obowiązek badać wszystkie przesłanki uznania przedsiębiorstwa za zagrożone. Jak wynika bowiem z treści Wytycznych wspólnotowych przesłanki te nie muszą być spełnione kumulatywnie - wystarczy spełnienie jednej z przesłanek aby przedsiębiorstwo mogło zostać uznane za zagrożone. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji z [...] kwietnia 2016 r. wynika, że Minister uznał, iż na dzień wystąpienia z wnioskami o dofinansowanie Spółka spełniła kryteria w prawie krajowym w zakresie podlegania zbiorowej procedurze upadłościowej, czym wyczerpała przesłankę uznania za przedsiębiorstwo zagrożone określoną w ust. 2.1. pkt 10 lit. c Wytycznych wspólnotowych. Zasady i przesłanki podlegania zbiorowej procedurze upadłościowej zostały określone w ustawie z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 2171). Zgodnie z art. 10 tej ustawy upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Na podstawie art. 11 ust. 1 Prawa upadłościowego w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia wniosku o dofinansowanie za lipiec 2010 r. oraz w dniu złożenia wniosku o dofinansowanie za sierpień 2010 r. dłużnik był uznany za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonywał swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Stosownie do art. 11 ust. 2 Prawa upadłościowego dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Zgodnie z art. 21 Prawa upadłościowego dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Na podstawie art. 12 Prawa upadłościowego Sąd może oddalić wniosek o ogłoszenie upadłości, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań nie przekracza trzech miesięcy, a suma niewykonanych zobowiązań nie przekracza 10% wartości bilansowej przedsiębiorstwa dłużnika. Podkreślić należy, że nie jest istotny rozmiar niewykonywanych przez dłużnika zobowiązań. Dla określenia stanu niewypłacalności nie ma również znaczenia przyczyna niewykonywania zobowiązań. Niewypłacalność istnieje nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn. Niewypłacalność dłużnika istnieje zawsze, gdy nie wykonuje on swoich wymagalnych zobowiązań (patrz: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 marca 2015 sygn. akt II FSK 249/13). Sąd stwierdza, że organy administracji podjęły w sprawie konieczne czynności w celu ustalenia, czy Spółka w dniu składania wniosków była podmiotem niewypłacalnym, a tym samym, czy spełniła kryteria w prawie krajowym w zakresie podlegania zbiorowej procedurze upadłościowej, co oznacza, że była przedsiębiorstwem zagrożonym na podstawie ust. 2.1. pkt 10 lit. c) Wytycznych wspólnotowych. Wskazać należy, że w pisemnej informacji z [...] lutego 2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wskazał, że Spółka posiadała zaległości z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne zarówno w dniu 2 sierpnia 2010 r., jak również w dniu 2 września 2010 r. Z umowy nr [...] o rozłożeniu na raty należności z tytułu składek zawartej w dniu [...] marca 2010 r. pomiędzy ZUS oraz Spółką, wynika iż zaległości nie dotyczyły jednego okresu trwały bowiem od maja 2008 roku, zatem opóźnienie w wykonaniu zobowiązań przekraczało trzy miesiące. W dniu [...] marca 2011 r. ZUS oraz Spółka zawarły kolejną umowę o rozłożeniu na raty należności z tytułu składek. Zgodnie z § 2 Wierzyciel rozłożył Spółce należności z tytułu składek według stanu w dniu 23 lutego 2011 r., w tym należności za grudzień 2008 r. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że organy prawidłowo ustaliły, że Spółka w dniu złożenia wniosków o dofinansowanie za lipiec i sierpień 2010 r. na skutek nieopłacania składek na ubezpieczenie społeczne była niewypłacalna. Wobec powyższego zasadnie stwierdziły, że w dniu złożenia wniosków o dofinansowanie była przedsiębiorstwem zagrożonym w myśl przesłanki określonej w ust. 2.1. pkt 10 lit. c) Wytycznych wspólnotowych. Na Spółce ciążyły wymagalne zobowiązania z tytułu nieopłaconych składek wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i to takie, których opóźnienie w zapłacie przekraczało trzy miesiące. Odnosząc się do zarzutu Strony, iż organy administracji nie uwzględniły okoliczności rozłożenia zaległości z tytułu składek na raty na stwierdzić należy, że udzielenie ulgi w płatności wymagalnych zobowiązań nie jest tożsame ze zwolnieniem Strony z obowiązku ich uregulowania. Zawarcie umowy oznacza, że wierzyciel wyraża zgodę na zmianę terminu płatności zobowiązania dłużnika. Rozłożenie zaległości nie skutkuje wygaśnięciem zaległości. Zawieszona zostaje jedynie możliwość jej egzekwowania przed upływem terminów poszczególnych rat określonych w umowie. Wskazane zasady potwierdza art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, na podstawie którego jeżeli dłużnik nie spłaci w terminie ustalonych przez Zakład rat, pozostała kwota staje się natychmiast wymagalna wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi na zasadach określonych w ustawie ordynacja podatkowa. O ile zatem z uwagi na zawartą umowę Zakład Ubezpieczeń Społecznych był związany skutkami jej zawarcia w zakresie możliwości egzekucji zaległości, dla których w umowie przewidziano spłaty ratalne, to jednak nie można przyjąć, że będące elementami tej umowy oświadczenia woli dłużnika i wierzyciela mogą przesądzić o wygaśnięciu zaległości oraz powstaniu nowego zobowiązania, płatnego w nowych terminach. Z tego więc względu oceniając sytuację finansową Strony nie można było uznać, iż strona w terminie złożenia wniosków o dofinansowanie za lipiec 2010 r. i sierpień 2010 r. nie posiadała wymagalnych zobowiązań. Odpowiadając na podniesiony w skardze zarzut Strony, że: "pierwszy układ ratalny z ZUS został zerwany 30 czerwca 2010 r., a więc uwzględniając kwestię uprawomocnienia się tej decyzji, nie obejmował on już wniosku o przyznanie pomocy za miesiące lipiec i sierpień 2010" należy podkreślić ponownie, że podmiot uznawany jest za niewypłacalny jeśli posiada nie zapłacone w terminie należności – w rozpoznawanej sprawie niezapłacone składki na ubezpieczenie społeczne. Statusu niewypłacalności nie zmienią więc np. zmiany terminów płatności albo rozłożenie należności na raty, jak również rozwiązanie układów ratalnych, umów o rozłożeniu na raty, bez względu na przyczynę tych zdarzeń. Na podstawie art. 12 Prawa upadłościowego Sąd może oddalić wniosek o ogłoszenie upadłości, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań nie przekracza trzech miesięcy, a suma niewykonanych zobowiązań nie przekracza 10% wartości bilansowej przedsiębiorstwa dłużnika. Stwierdzić jednak należy, że adresatem tego przepisu i organem upoważnionym do jego zastosowania jest sąd prowadzący postępowanie upadłościowe. Organy administracji na podstawie wskazanej regulacji nie są uprawnione do badania wskazanych w art. 12 Prawa upadłościowego przesłanek i oceny, czy ich wystąpienie lub brak wpływa na sytuację Strony niniejszego postępowania. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznaje za niezasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia pkt 10 lit c) Wytycznych wspólnotowych w zw. z art. 48a ust. 2 i art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji oraz art. 11 ust. 1 i ust. 2 i art. 12 ust. 1 i ust. 2 Prawo upadłościowe, ponieważ organy właściwie stwierdziły, że na dzień złożenia wniosków o dofinansowanie za miesiąc lipiec i sierpień 2010 r., w stosunku do Spółki zachodziły podstawy do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, a w konsekwencji dla celów Wytycznych wspólnotowych Spółka była podmiotem zagrożonym. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 11 ust. 2 Prawa upadłościowego oraz art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 152, poz. 1223 z późn. zm.) poprzez przyjęcie na potrzeby stwierdzenia niewypłacalności Spółki wartości majątku według wysokości księgowej wykazanej w bilansie zamiast dokonania oceny tej niewypłacalności według wartości rynkowej lub godziwej oszacowanej na dzień dokonania takiej oceny. Zauważyć jedynie należy, że na podstawie art. 11 ust. 2 Prawa upadłościowego dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Powołany przepis wskazuje dodatkową – oprócz wynikającej z art. 11 ust. 1 - przesłankę uznania podmiotu za niewypłacalny. Wynika z niego bowiem, że osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną są niewypłacalne, jeżeli nie wykonują swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, ale również w sytuacji, gdy na bieżąco zobowiązania wykonują, ale zobowiązania przekroczą wartość majątku. Organy administracji odmawiając wypłaty dofinansowania zastosowały jednak ust. 2.1. pkt 10 lit. c) Wytycznych wspólnotowych, czyli przesłankę spełniania przez Spółkę kryteriów w prawie krajowym w zakresie podlegania zbiorowej procedurze upadłościowej. Organy oceniły również możliwość wystąpienia w sytuacji finansowej Spółki ust. 2.1 pkt 11 Wytycznych wspólnotowych. Zapis ust. 2.1. pkt 11 stanowi, że nawet gdy nie zachodzi żadna z okoliczności wymienionych w pkt 10, przedsiębiorstwo może nadal być uznane za zagrożone w szczególności, gdy występują typowe oznaki takie jak: rosnące straty, malejący obrót, zwiększanie się zapasów, nadwyżki produkcji, zmniejszający się przepływ środków finansowych, rosnące zadłużenie, rosnące kwoty odsetek i zmniejszająca się lub zerowa wartość aktywów netto. Sąd podziela pogląd organów orzekających, że dla uznania przedsiębiorstwa za przedsiębiorstwo zagrożone wystarczające jest spełnienie jednej z przesłanek wskazanych w pkt 10 Wytycznych wspólnotowych. O powyższym świadczy sam zapis wytycznych, który wprost wskazuje, że cyt. "dla celów niniejszych wytycznych, z zasady i niezależnie od wielkości przedsiębiorstwa, jest ono w szczególności uznane za zagrożone w następujących okolicznościach". Tym samym spełnienie przynajmniej jednej z przesłanek wskazanych w ust. 2.1. pkt 10 Wytycznych wspólnotowych musi powodować uznanie przedsiębiorstwa za zagrożone. Powołany wyżej pkt 11 Wytycznych ma zastosowanie jedynie w sytuacji, w której okazałoby się, że nie wystąpiła którakolwiek przesłanka obligatoryjna z pkt 10 Wytycznych wspólnotowych, która zobowiązuje organ administracji do uznania, iż przedsiębiorstwo jest przedsiębiorstwem zagrożonym w ich rozumieniu. Badając, czy Spółka na dzień złożenia wniosków o dofinansowanie spełniła przesłanki z pkt 11 Wytycznych wspólnotowych organy administracji zastosowały analizę płynności finansowej przedsiębiorstwa przez wyliczenie wskaźnika Z-score, który jest elementem systemu wczesnego ostrzegania E.I. Altmana służącego do przedstawienia ogólnej kondycji podmiotów gospodarczych, a zwłaszcza do prognozowania upadłości. Wskaźnik Z-score mniejszy niż 1.810 oznacza iż pod względem przesłanek wskazanych w pkt 5 części B formularza INF-o-PP badane przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Przeprowadzona przez organy administracji analiza przedstawionych przez Spółkę sprawozdań finansowych wykazała, iż w ostatnim roku obrotowym (tj. w roku 2009 r.) zagregowany wskaźnik uwzględniający wartości bilansu i rachunku zysków i strat wyniósł (0,748). Z bilansu i rachunku zysku i strat za okres od sierpnia 2009 r. do lipeca 2010 r. wynika, iż w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień wystąpienia z wnioskiem za lipiec 2010 r. zagregowany wskaźnik uwzględniający wymienione wartości bilansu i rachunku zysków i strat wyniósł (1,338) co wskazuje, iż wnioskodawca w świetle przyjętych kryteriów znajdował się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Z bilansu i rachunku zysku i strat za okres od września 2009 r. do sierpnia 2010 r. wynika, iż w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień wystąpienia z wnioskiem za sierpień 2010 r. zagregowany wskaźnik uwzględniający wymienione wartości bilansu i rachunku zysków i strat wynosi (1,317). Zauważyć należy, że Sąd Rejonowy [...] w dniu [...] lipca 2014 r. ogłosił upadłość "B." Sp. z o.o. obejmującą likwidację majątku dłużnika (sygn. akt [...]). Orzeczenie Sądu potwierdza, że organy zastosowały właściwy model badania stanu finansowego Spółki. Odnosząc się do argumentacji wskazującej, że Spółka jest w dobrej kondycji finansowej, bieżąco prowadzi działalność gospodarczą i reguluje swoje zobowiązania to trzeba zaznaczyć, że ocena sytuacji ekonomicznej podmiotu ubiegającego się o pomoc jest badana na dzień złożenia wniosku. Zatem intensyfikacja działalności i perspektywy rozwoju spółki nie odnoszą się do spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 37 ust. 5 ustawy z 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U z 2007r. nr 59, poz. 404 ze zm.), który stanowi, że podmiot ubiegający się o pomoc (...) jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o jej udzielenie, informacji dotyczących wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz informacji o otrzymanej pomocy publicznej, zawierających w szczególności wskazanie dnia i podstawy prawnej jej udzielenia, formy przeznaczenia, albo oświadczenia o nieotrzymaniu pomocy. Ewentualna poprawa sytuacji ekonomicznej po dniu złożenia wniosku nie ma znaczenia dla przyznania pomocy (por. wyrok WSA z 14 października 2011r. sygn. akt: V SA/Wa 1287/11; NSA w wyrokach z 28 listopada 2013r. II GSK 1044/12 , II GSK 1107/12 i II GSK 1170/12). Należy zauważyć, że wbrew podnoszonym zarzutom dotyczącym naruszenia art. 7 w zw. 77 k.p.a., organy obydwu instancji zebrały i rozpatrzyły całość zgromadzonego w sprawie materiału, jak również wskazały, jakie znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miały przedstawione przez Stronę dowody z dokumentów. Jeszcze raz podkreślić należy, że ocena zasadności przyznania dofinansowania następuje na podstawie danych wynikających z wniosku oraz informacji do niego załączonych, według danych (w tym danych o sytuacji ekonomicznej) z dnia jego złożenia. Skoro bowiem pomoc publiczna w formie dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych wiąże się z zatrudnieniem pracownika w określonym miesiącu, to prawo do tej pomocy jest nabywane z ostatnim dniem okresu sprawozdawczego, a pomoc jest udzielana, jeżeli od tej daty jest możliwe ustalenie, czy zostały spełnione warunki do wystąpienia o wypłatę pomocy. W ocenie Sądu organy administracji zebrały materiał dowodowy niezbędny do rozpoznania sprawy, przeprowadziły jego analizę w sposób wyczerpujący, ustaliły stan faktyczny a następnie odniosły go do obowiązujących w sprawie przepisów prawa. Zaś całość argumentacji została ujęta w ramach decyzji, której uzasadnienie spełnia wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Podsumowując wskazać należy, że w realiach sprawy niniejszej pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za lipiec i sierpień 2010 r. nie mogła być udzielona, a zatem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Mając powyższe na względzie Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.