V SA/Wa 1778/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Beata Blankiewicz-Wóltańska po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia ... listopada 2015 r. o numerze ... w sprawie ze skargi M. P. na postanowienie Ministra Rozwoju z dnia ... maja 2016 r. Nr ... w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić wniosek. M.P. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skarga na postanowienie Ministra Rozwoju z dnia [...] maja 2016 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia [...] listopada 2015 r., zobowiązującej do zwrotu części dofinansowania przyznanego na realizację projektu. W skardze zwarła wniosek o wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji w całości. Wniosek nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; zwanej dalej: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Na wstępie wskazać należy, iż przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Rozwoju z dnia [...] maja 2016 r., odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, natomiast wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia [...] listopada 2015 r., tj. decyzji organu I instancji, od której wniesiono odwołanie z dnia [...] marca 2016 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Wobec tego, iż wniosek o wstrzymanie wykonania nie dotyczy zaskarżonego postanowienia, wyjaśnić należy, iż sąd administracyjny może orzekać o wstrzymywaniu nie tylko tych aktów, które zostały zaskarżone, ale również i tych, które zostały wydane we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a. in fine). Mając na uwadze powyższe, w pierwszej kolejności zbadać należy czy decyzja, której wstrzymania żąda skarżąca (decyzja z dnia [...] listopada 2015 r.), została wydana w granicach tej samej sprawy, w której toczy się niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne, tj. postępowanie ze skargi na postanowienie Ministra Rozwoju o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W orzecznictwie przyjmuje się, iż użyte w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. sformułowanie "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 p.p.s.a., który wskazuje przedmiot sądowej kontroli, a także art. 134 i art. 135 p.p.s.a, regulujących zakres sądowej kontroli. Ostatni z powołanych przepisów stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach sprawy, której dotyczy skarga. W związku z powyższym, treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. objęte będą zarówno akty wydane w pierwszej instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów, który w uchwale z dnia 27 czerwca 2000 r. o sygn. akt FPS 12/99 – podjętej wprawdzie na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy o NSA, jednakże zachowującej aktualność w ramach omawianej kwestii – stwierdził, że zwrot normatywny "w granicach danej sprawy" dotyczy sprawy w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będą sprawy wykazujące tożsamość podmiotową i przedmiotową. Sytuacja taka wystąpi wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej. W niniejszej sprawie skarżąca wnioskiem o wstrzymanie wykonania próbuje objąć akt administracyjny, który – w ocenie Sądu – znajduje się poza granicami tej sprawy, rozumianej w sensie materialnym. O odrębności powyżej wskazanych aktów świadczy ich odmienność przedmiotowa. Co prawda sprawy te pozostają ze sobą w związku chronologicznym i podmiotowym, jednakże ze względu na odrębność zakresów przedmiotowych nie można uznać, że tworzą one tą samą sprawę w znaczeniu materialnym. Reasumując wskazać należy, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym odmowy przywrócenia terminu do wniesienia środka odwoławczego, nie jest możliwe wnioskowanie o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego, od którego strona skarżąca nie wniosła odwołania w ustawowo przewidzianym terminie (por. postanowienia NSA: z dnia 14 września 2010 r. o sygn. akt II GZ 246/10, z dnia 12 czerwca 2012 r. o sygn. akt II FZ 441/12, z dnia 12 grudnia 2013 r. o sygn. akt I GZ 545/13; orzeczenia dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Niezależnie od powyższego, niejako na marginesie wskazać wypada, iż gdyby strona skarżąca objęła swoim wnioskiem zaskarżone postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, to wniosek taki również podlegałby oddaleniu jako bezprzedmiotowy. Przypomnieć bowiem trzeba, iż przesłanką niezbędną przyznania ochrony tymczasowej jest możliwość wykonania aktu, którego dotyczy wniosek. Wstrzymanie wykonania jest bezprzedmiotowe, gdy akt administracyjny nie podlega w ogóle wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami ' administracyjnymi, komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122). Należy zatem podkreślić, że zaskarżone postanowienie nie nakłada na stronę skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Brak jej zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwiałoby wstrzymanie jego wykonania. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji postanowienia.