V SA/Wa 1790/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant st. specjalista - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2019 r. sprawy ze skargi W. sp. z o.o. (poprzednio P. sp. z o.o.) z siedzibą w K. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) września 2018 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia (...) lipca 2017 r.; 2. zasądza od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz W. sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (poprzednio Przedsiębiorstwo Wielobranżowe [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]) jest decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] L.dz. [...] odmawiającą wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za kwiecień i maj 2014 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Wnioskami złożonymi w dniu 20 maja 2014 r. i 13 czerwca 2014 r. Skarżąca wystąpiła do Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych odpowiednio za kwiecień i maj 2014 r. Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] organ I instancji odmówił wypłaty wnioskowanego dofinansowania wskazując, że Spółka utraciła ponad połowę kapitału zarejestrowanego, a w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień złożenia ww. wniosków ponad jedną czwartą wysokości tego kapitału. Tym samym wobec Strony ma zastosowanie przesłanka "przedsiębiorstwa zagrożonego", o której mowa w art. 1 ust. 7 lit. a i c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. Urz. UE L 214 z 6 sierpnia 2008 r.) – dalej jako: "rozporządzenie Komisji (WE) Nr 800/2008". Poza tym organ I instancji wskazał, że składki ubezpieczeniowe za okres sprawozdawczy: maj 2014 r. nie zostały opłacone przez Stronę w terminie. Powyższa decyzja organu I instancji została uchylona decyzją Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...]. Następnie organ I instancji Prezes PFRON decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] L.dz. [...] ponownie odmówił Spółce wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za kwiecień maj 2014 r. powołując się w uzasadnieniu tej decyzji na art. 1 ust. 7 lit. a i c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008. Decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] organ odwoławczy uchylił powyższe rozstrzygnięcie Prezesa Zarządu PFRON. W uzasadnieniu tej decyzji Minister wskazał w szczególności, że organ I instancji przy ustaleniu wystąpienia przesłanki z art. 1 ust. 7 lit. a rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008, przyjął odmienną wykładnię tego przepisu i tym samym odmienną metodologię wyliczania wartości utraty zarejestrowanego kapitału od dotychczas przez ten organ stosowanej w innych sprawach dotyczących Strony. Minister uznał, że przy ponownym rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy Prezes Zarządu PFRON powinien ponownie przeanalizować całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym odnieść się do zarzutów Strony przedstawionych w odwołaniu m.in. dotyczących sposobu wyliczenia wartości utraconego kapitału zarejestrowanego, jak również w przypadku przyjęcia innego niż w pozostałych dotychczas wydanych decyzjach sposobu wyliczenia utraty kapitału zarejestrowanego powinien uzasadnić co jest podstawą zastosowania takiej zmiany. Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. Prezes Zarządu PFRON po raz trzeci odmówił przyznania Stronie wnioskowanego dofinansowania. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że Spółka utraciła ponad połowę zarejestrowanego kapitału, w tym ponad jedną czwartą w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień złożenia przez Stronę wniosków Wn-D za luty i marzec 2014 r. Zatem wystąpiła przesłanka z art. 1 ust. 7 lit. a rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 w sprawie wyłączeń blokowych, która uniemożliwia wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za ww. miesiące. Po rozpoznaniu odwołania Strony, Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] września 2018 r. utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie o takiej treści Minister wskazał w pierwszej kolejności, że Prezes Zarządu PFRON wypełnił wskazania zawarte w decyzji z dnia [...] marca 2017 r. Organ odwoławczy zauważył następnie, że zgodnie z art. 48a ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 511, ze zm.) – dalej jako: "ustawa o rehabilitacji", środki Funduszu, przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a (dofinansowanie do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych), art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu obowiązującego do dnia 31 grudnia 2014 r. rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008. Pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą i znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Kryteriów niezbędnych dla ustalenia, czy pracodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej należy więc szukać w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 800/2008. Odnosząc się do motywu 15 preambuły tego rozporządzenia Minister wyjaśnił, iż pomoc przyznawana przedsiębiorstwom zagrożonym w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw powinna być oceniana na podstawie tych wytycznych, aby uniknąć ich obchodzenia. Pomoc na rzecz tych przedsiębiorstw należy zatem, wyłączyć z zakresu obowiązywania rozporządzenia. Aby ograniczyć swoje obciążenie administracyjne, państwa członkowskie przyznając pomoc dla małych i średnich przedsiębiorstw, do której stosuje się rozporządzenie, powinny zastosować uproszczoną w porównaniu z wytycznymi, definicję zagrożonego przedsiębiorstwa. Z załączonej do sprawy dokumentacji wynika, że Strona jest średnim przedsiębiorstwem, gdyż spełnia przesłanki z definicji zawartej w art. 2 ust. 1 załącznika I do ww. rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008. Wobec tego, przy ocenie jej sytuacji finansowej zastosowanie będzie miała definicja przedsiębiorstwa zagrożonego określona w ww. rozporządzeniu. Minister podkreślił następnie, iż zasadnicze znaczenie w przedmiotowej sprawie ma fakt badania, przez organ rozpatrujący sprawę, sytuacji ekonomicznej strony na dzień złożenia przez nią wniosku o udzielenie pomocy, co wynika z treści art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 362). Wszelkie zatem informacje dotyczące sytuacji ekonomicznej strony są więc składane w dniu złożenia wniosku o udzielenie pomocy, i na podstawie tych dokumentów dokonywana jest ocena, czy podmiot jest pracodawcą znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Powyższe stanowisko Minister poparł orzecznictwem sądów administracyjnych. Dalej Minister podkreślił, że jak wynika ze sprawozdania finansowego z rok 2013 Spółka wygenerowała stratę w wysokości 643.474,94 zł. Na dzień 30 kwietnia i 31 maja 2014 r. zarejestrowany kapitał spółki wynosił 1.013.920,22 zł (suma kapitałów: podstawowego, zapasowego, rezerwowego i kapitału z aktualizacji wyceny). Z przedstawionych przez stronę danych finansowych (bilans na dzień 30 kwietnia 2014 r.) wynika, że Spółka na ww. dzień wykazała stratę w wysokości 154.686,63 zł, niepokryte straty na ww. dzień wynosiły 798.161,57 zł (strata za rok 2013 r. + strata za okres od stycznia do kwietnia 2014 r.), co stanowi 78,72% wartości zarejestrowanego kapitału Spółki. Ponadto, z analizy rachunków zysków i strat sporządzonych za okresy 1 stycznia 2013 r. – 30 kwietnia 2013 r. i 1 stycznia 2014 r.- 30 kwietnia 2014 r. wynika, że w okresie 12 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku Wn-D za kwiecień 2014 r., tj. w okresie 1 maja 2013 r. - 30.04.2014 r. Spółka poniosła stratę w wysokości 517.162,98 zł, co stanowi 51,01% wysokości kapitału zarejestrowanego. Natomiast, z przedstawionych przez stronę danych finansowych (bilans na dzień 31 maja 2014 r.) wynika, że Spółka na ww. dzień wykazała stratę w wysokości 150.190,85 zł, niepokryte straty na ww. dzień wynosiły 793.665,79 zł (strata za rok 2013 r. + strata za okres od stycznia do maja 2014 r.), co stanowi 78,28% wartości zarejestrowanego kapitału Spółki. Ponadto, z analizy rachunków zysków i strat sporządzonych za okresy 1 stycznia 2013 r. – 30 maja 2013 r. i 1 stycznia 2014 r. – 31 maja 2014 r. wynika, że w okresie 12 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku Wn-D za maj 2014 r., tj. w okresie 1 czerwca 2013r. – 31 maja 2014 r. Spółka poniosła stratę w wysokości 545.291,80 zł, co stanowi 53,78% wysokości kapitału zarejestrowanego. W związku z powyższym Minister stwierdził, że organ I instancji prawidłowo wskazał, że na dzień złożenia wniosków Wn-D za kwiecień i maj 2014 r. Strona znajdowała się w trudnej sytuacji finansowej uniemożliwiającego wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za ww. miesiące. Wystąpiły bowiem przesłanki z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 1 ust. 7 lit a rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008, tj. ponad połowa zarejestrowanego kapitału Spółki została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosków Wn-D. W ocenie Ministra nie doszło zatem do naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 1 ust. 7 lit. a rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008, jak również przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a., gdyż zebrano i rozpatrzono całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ustalając prawidłowo stan faktyczny i prawny sprawy. W skardze na powyższą decyzję Spółka wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji podnosząc zarzuty: naruszenia prawa materialnego polegające na: nieprawidłowym zastosowaniu przepisu art. 26a ust. 9a pkt 1 ustawy o rehabilitacji poprzez wydanie decyzji w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za luty i marzec 2014 r., w sytuacji gdy z okoliczności sprawy ustalonych przy prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dowodowym w zakresie ustalenia stanu faktycznego, przesłanka odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za ww. miesiące wskazana w przepisie art. 26a ust. 9a pkt 1 ustawy o rehabilitacji nie zaistniała; wadliwej wykładni przepisu art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji poprzez przyjęcie, że Skarżąca w dacie złożenia wniosków o wypłatę dofinansowania znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielenia pomocy publicznej, a to przepisu art. 1 ust. 7 lit. a rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008; wadliwość formalnoprawną polegającą na: naruszeniu podstawowych zasad postępowania administracyjnego obligujących Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, do działania w sposób budzący zaufanie oraz na zasadzie przekonywania, wskutek wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisu art. 26a ust. 9a pkt 1 ustawy o rehabilitacji; naruszeniu przepisu art. 77 § 1 k.p.a. poprzez odstąpienie od zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, co skutkowało wydaniem wadliwej decyzji w oparciu o przepis art. 26a ust. 9a pkt 1 ustawy o rehabilitacji. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oceniając skargę we według wskazanych wyżej reguł Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo materialne. Z treści art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji wynika, że pomoc ze środków PFRON nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą, jeżeli znajduje się on w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Na podstawie rozporządzenia 800/2006, pomoc przyznawana przedsiębiorstwom zagrożonym w rozumieniu wytycznych wspólnotowych ma być oceniana na podstawie tych wytycznych, celem uniknięcia zachowań zmierzających do ich obejścia. Na podstawie art. 1 ust. 6 lit. c) rozporządzenia 800/2006 pomoc świadczona na podstawie jego przepisów nie ma zastosowania do przedsiębiorstw zagrożonych, a na podstawie art. 1 ust. 7 pkt a) tego aktu, przedsiębiorstwem zagrożonym jest m.in. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, jeżeli ponad połowa jej zarejestrowanego kapitału zostanie utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzającym 12 miesięcy. Wytyczne wspólnotowe dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw w pkt 10 lit. a) wskazują, że przedsiębiorstwo jest uznane za zagrożone, jeżeli w odniesieniu do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością ponad połowa jej zarejestrowanego kapitału została utracona, w tym ponad jedna czwarta tego kapitału w okresie poprzedzających 12 miesięcy. Przepisy unijne nie definiują określonej w art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji trudnej sytuacji ekonomicznej. Przepis ten odsyła do prawa Unii Europejskiej, co oznacza, że zrównuje te pojęcia. Zatem poprawna wykładnia art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji musi nawiązywać do sposobu rozumienia utraty kapitału o jakiej stanowią przepisy unijne, bo stwierdzenie utraty kapitału w ich rozumieniu daje podstawę do przyjęcia, że przedsiębiorstwo jest zagrożone, a ten stan wyklucza możliwość udzielenia pomocy o jaką wnioskowała spółka. Należy zauważyć, że przepisy rozporządzenia 800/2006 wprost odnoszą się do kapitału zarejestrowanego, a więc w ujęciu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, kapitału zakładowego. Pomniejszenie tego kapitału w sposób określony w przepisie art. 1 ust. 7 pkt a) rozporządzenia 800/2006 może być traktowane jako jego utrata, a w konsekwencji uznanie, że pracodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej w rozumieniu art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji. Taki pogląd znajduje potwierdzenie w art. 19 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/30/UE w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 54 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w celu uzyskania ich równoważności, dla ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich w zakresie tworzenia spółki akcyjnej, jak również utrzymania i zmian jej kapitału (Dz. Urz. UE. L.2014.173.193), przepisie, który w zakresie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wskazuje na kapitał subskrybowany. Zatem przepisy prawa odnoszą się do kapitału zakładowego spółki. Należy także wskazać, że zgodnie z art. 163 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1577; dalej: "k.s.h.") wymogiem powstania spółki z o.o. jest zawarcie umowy spółki, wniesienie przez wspólników wkładów na pokrycie całego kapitału zakładowego, a w razie objęcia udziału za cenę wyższą od wartości nominalnej, także wniesienia nadwyżki, z uwzględnieniem art. 158 § 11, powołanie zarządu, ustanowienie rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej, jeżeli wymaga tego ustawa lub umowa spółki oraz wpis do rejestru. Przepisy k.s.h. określają wymogi związane ze zgłoszeniem spółki z o.o. do sądu rejestrowego. Wśród nich znajduje się wymóg określenia wysokości kapitału zakładowego oraz wniesienia przez wszystkich wspólników pełnych wkładów na poczet kapitału zakładowego – a więc objęcia udziałów, co podlega rejestracji (art. 166 i 167). Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, jak uczyniły to organy obu instancji, że przez kapitał zarejestrowany należy rozumieć sumę kapitałów zakładowego, rezerwowego, zapasowego i z aktualizacji wyceny. Takie pogląd został zaprezentowany także przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z dnia 8.11.2017r. sygn. II GSK 1276/16, II GSK 4830/16, II GSK 1199/16, a także z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 1034/15 oraz z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 1080/15. Także za trafny należy uznać pogląd Skarżącej dotyczącej braku podstaw do nieuwzględnienia w wyniku finansowym Spółki zysku z lat ubiegłych , który znajdował się w bilansie Spółki sporządzonym na dzień 31.12.2013 r. Organy nie uwzględniły tej pozycji wskazując, iż Skarżąca nie przedstawiła uchwały wspólników o przeznaczeniu wypracowanego zysku na podwyższenie kapitałów spółki, więc nie można przy ocenie sytuacji ekonomicznej spółki uwzględnić tej pozycji. Jest to pogląd błędny. Należy zwrócić uwagę, że te środki znajdują się w spółce, stanowią jej pozycję bilansową, więc należy ją uwzględnić przy ocenie sytuacji ekonomicznej strony. Nie ma też prawnego obowiązku podejmowania uchwał dot. podziału zysku – taki obowiązek nie wynika ani z ustawy o rachunkowości ani z kodeksu spółek handlowych. Zgodnie z art. 53 ust. 4 ustawy o rachunkowości podział lub pokrycie wyniku finansowego netto jednostek niezobowiązanych do poddania badaniu rocznego sprawozdania finansowego może nastąpić po zatwierdzeniu sprawozdania finansowego przez organ zatwierdzający. Zgodnie zaś z art. 233 § 1 ksh jeżeli bilans sporządzony przez zarząd wykaże stratę przewyższającą sumę kapitałów zapasowego i rezerwowych oraz połowę kapitału zakładowego, zarząd jest obowiązany niezwłocznie zwołać zgromadzenie wspólników w celu powzięcia uchwały dotyczącej dalszego istnienia spółki. W Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością zysk z lat ubiegłych może , ale nie musi, być przeznaczony na pokrycie straty lub podwyższenie kapitałów spółki. Może , ale nie musi, być wypłacony w formie dywidendy. Dopóki jednak jest w spółce musi być uwzględniany przy ocenie sytuacji ekonomicznej. Dlatego też organy rozpoznając sprawę ocenią ponownie czy zachodzą przesłanki do odmowy przyznania Spółce miesięcznego dofinansowania określone w art. 26a ust. 9a pkt 1 w zw. z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji , odnosząc wyniki finansowe do kapitału zarejestrowanego w rozumieniu wyżej wskazanym i uwzględniając W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.