V SA/Wa 1807/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Dorota Mydłowska po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi J. F. na postanowienie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia ... maja 2016 r. nr ... w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] lipca 2016 r. [...]. (dalej: Skarżący, Strona) został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została doręczona skutecznie (doręczenie zastępcze) dnia [...] sierpnia 2016 r. (koperta – k. 33 akt sądowych). Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął zatem w dniu [...] sierpnia 2016 r. W dniu [...] sierpnia 2016 r. Oddział Finansowo–Budżetowy Sądu poinformował, że do dnia [...] sierpnia 2016 r. w dokumentach księgowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy. Postanowieniem z 26 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę [...] z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi w zakresie nie uiszczenia należnego wpisu od skargi w zakreślonym terminie. Postanowienie zostało doręczone Skarżącemu [...] listopada 2016 roku (z.p.o. k. 42). [...] listopada 2016 r. (data na prezentacie k. 44) Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi uiszczając jednocześnie kwotę 100 zł tytułem wpisu od skargi (potwierdzenie wpłaty z rejestru opłat sądowych k. 49) W uzasadnieniu powyższego wniosku wskazał, że w okresie lipiec – sierpień 2016 roku był na urlopie, zaś w jego miejscu zamieszkania nie pozostawiono awiza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Zgodnie z treścią art. 87 § 2 p.p.s.a. we wniosku o przywrócenie uchybionego terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, zaś zgodnie z art. 87 § 4 p.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przy ocenie wniosku Sąd powinien brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można zatem mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/02). W warunkach niniejszej sprawy nie można mówić, że strona składająca wniosek o przywrócenie terminu, uprawdopodobniła brak zawinienia w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sadowego od skargi. Fakty podane we wniosku, w żadnym wypadku, nie mogą świadczyć o braku winy Strony, gdyż nie są to okoliczności, którym można przypisać charakter przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. W uzasadnieniu wniosku Skarżący stwierdził, że z uwagi na urlop nie przebywał w swoim miejscu zamieszkania i nie miał możliwości odbioru korespondencji. Zdaniem Sądu powyższe nie przesądza o braku możliwości uzyskania informacji o treści kierowanej do Skarżącego korespondencji i podjęcia adekwatnych czynności. W toku toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego Skarżący planując wyjazd i zdając sobie sprawę z mogących zaistnieć trudności, przede wszystkim powinien zapewnić możliwość odbioru korespondencji w swoim miejscu zamieszkania przez osobę uprawnioną np. dorosłego domownika lub dozorcę domu, które to osoby poinformowałyby Skarżącego o treści kierowanej do niego korespondencji. Skarżący mógł również ustanowić w sprawie pełnomocnika w osobie adwokata lub radcy prawnego, bądź też w placówce pocztowej ustanowić inną osobę swoim pełnomocnikiem pocztowym. Nie korzystając z żadnego ze wskazanych wyżej rozwiązań Skarżący sam pozbawił się możliwości uzyskania informacji o kierowanej do niego korespondencji, w tym korespondencji, której nadawcą był tut. Sąd. Należy podkreślić, iż uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu jest wyjątkowo lakoniczne. Skarżący nie wskazał konkretnie, w których dniach przebywał na urlopie, gdzie w tym czasie przebywał i co uniemożliwiło mu odbiór przedmiotowej korespondencji z Sądu. Odnosząc się do zawartego w treści wniosku stwierdzenia Skarżącego, iż nie otrzymał on awiza należy podkreślić, że fakt, czy wymogi awizowania zostały spełnione, podlega ocenie na podstawie treści zawartych przede wszystkim na kopercie i formularzu potwierdzenia odbioru, na których dokonywane są przez doręczyciela i pracowników poczty stosowne adnotacje obrazujące przebieg działań związanych z doręczaniem pisma. Sąd, badając, czy spełnione zostały przesłanki doręczenia z art. 73 p.p.s.a., musi być w stanie – na podstawie posiadanych od poczty informacji – stwierdzić, czy adresat był zawiadomiony o miejscu przechowywania przesyłki i terminie, w którym można ją odebrać, a także to gdzie, kiedy i z jakiej przyczyny doręczyciel zostawił awizo, oraz czy doszło do powtórnego (i w odpowiednim odstępie czasowym) awizowania tejże przesyłki. W rozpoznawanej sprawie przesyłka pocztowa zawierająca wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi w postaci nieuiszczenia wpisu sądowego, pomimo przesłania jej na adres Skarżącego, nie została odebrana (koperta – k. 33 akt sądowych). Przesyłkę zwrócono do Sądu z adnotacją na kopercie o podwójnym awizowaniu ([...] lipca oraz [...] sierpnia 2016 r.), o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata oraz o zwrocie do nadawcy z powodu niepodjęcia w terminie. Przesyłkę uznano za skutecznie doręczoną w dniu [...] sierpnia 2016 r. z uwagi na treść art. 73 p.p.s.a. W związku z powyższym Sąd nie miał podstaw, aby zakwestionować prawidłowość awizowania przesyłki zarówno co do miejsca pozostawienia powiadomień o możliwości jej odbioru, jak i co do samego faktu pozostawienia tych powiadomień. Podkreślenia wymaga to, że obalenie fikcji doręczenia tylko na podstawie twierdzenia, że Skarżący "nie otrzymał awizo" prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 73 p.p.s.a. W każdej bowiem sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej lub zaginęło (por. postanowienie NSA z dnia 9 marca 2011 r. o sygn. akt II OSK 368/11; postanowienie NSA z dnia 29 kwietnia 2015 r. o sygn. akt II OSK 971/15). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, uznając, że strona Skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w postaci nieuiszczenia wpisu sądowego Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.