V SA/Wa 1841/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant st. specjalista - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2019 r. sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (poprzednio [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K.) na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] lipca 2017 r.; 2. zasądza od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz W.sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej przez W. Sp. [...] z siedzibą w K. (poprzednio Przedsiębiorstwo Wielobranżowe P. [...] Sp. [...] z siedzibą w K.) jest decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] odmawiającą wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za luty i marzec 2014 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Wnioskami złożonymi w dniu [...] marca 2014 r. i [...] kwietnia 2014 r. Skarżąca wystąpiła do Prezesa Zarządu PFRON o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych odpowiednio za luty i marzec 2014 r. Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] organ I instancji odmówił wypłaty wnioskowanego dofinansowania wskazując, że Spółka utraciła ponad połowę kapitału zarejestrowanego, a w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień złożenia ww. wniosków ponad jedną czwartą wysokości tego kapitału. Tym samym wobec Strony ma zastosowanie przesłanka "przedsiębiorstwa zagrożonego", o której mowa w art. 1 ust. 7 lit. a i c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. Urz. UE L 214 z 6 sierpnia 2008 r.) – dalej jako: "rozporządzenie Komisji (WE) Nr 800/2008". Poza tym organ I instancji wskazał, że składki ubezpieczeniowe za okres sprawozdawczy: luty i marzec 2014 r. nie zostały opłacone przez Stronę w terminie. Powyższa decyzja organu I instancji została uchylona decyzją Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...]. Następnie organ I instancji Prezes PFRON decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] ponownie odmówił Spółce wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za luty i marzec 2014 r. powołując się w uzasadnieniu tej decyzji na art. 1 ust. 7 lit. a i c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008. Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] organ odwoławczy uchylił powyższe rozstrzygnięcie Prezesa Zarządu PFRON. W uzasadnieniu tej decyzji Minister wskazał w szczególności, że organ I instancji przy ustaleniu wystąpienia przesłanki z art. 1 ust. 7 lit. a rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008, przyjął odmienną wykładnię tego przepisu i tym samym odmienną metodologię wyliczania wartości utraty zarejestrowanego kapitału od dotychczas przez ten organ stosowanej w innych sprawach dotyczących Strony. Minister uznał, że przy ponownym rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy Prezes Zarządu PFRON powinien ponownie przeanalizować całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym odnieść się do zarzutów Strony przedstawionych w odwołaniu m.in. dotyczących sposobu wyliczenia wartości utraconego kapitału zarejestrowanego, jak również w przypadku przyjęcia innego niż w pozostałych dotychczas wydanych decyzjach sposobu wyliczenia utraty kapitału zarejestrowanego powinien uzasadnić co jest podstawą zastosowania takiej zmiany. Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. Prezes Zarządu PFRON po raz trzeci odmówił przyznania Stronie wnioskowanego dofinansowania. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że Spółka utraciła ponad połowę zarejestrowanego kapitału, w tym ponad jedną czwartą w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień złożenia przez Stronę wniosków Wn-D za luty i marzec 2014 r. Zatem wystąpiła przesłanka z art. 1 ust. 7 lit. a rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 w sprawie wyłączeń blokowych, która uniemożliwia wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za ww. miesiące. Po rozpoznaniu odwołania Strony, Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] września 2018 r. utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie o takiej treści Minister wskazał w pierwszej kolejności, że Prezes Zarządu PFRON wypełnił wskazania zawarte w decyzji z dnia [...] lutego 2017 r. Organ odwoławczy zauważył następnie, że zgodnie z art. 48a ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 511, ze zm.) – dalej jako: "ustawa o rehabilitacji", środki Funduszu, przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a (dofinansowanie do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych), art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu obowiązującego do dnia 31 grudnia 2014 r. rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008. Pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą i znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Kryteriów niezbędnych dla ustalenia, czy pracodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej należy więc szukać w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 800/2008. Odnosząc się do motywu 15 preambuły tego rozporządzenia Minister wyjaśnił, iż pomoc przyznawana przedsiębiorstwom zagrożonym w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw powinna być oceniana na podstawie tych wytycznych, aby uniknąć ich obchodzenia. Pomoc na rzecz tych przedsiębiorstw należy zatem, wyłączyć z zakresu obowiązywania rozporządzenia. Aby ograniczyć swoje obciążenie administracyjne, państwa członkowskie przyznając pomoc dla małych i średnich przedsiębiorstw, do której stosuje się rozporządzenie, powinny zastosować uproszczoną w porównaniu z wytycznymi, definicję zagrożonego przedsiębiorstwa. Z załączonej do sprawy dokumentacji wynika, że Strona jest średnim przedsiębiorstwem, gdyż spełnia przesłanki z definicji zawartej w art. 2 ust. 1 załącznika I do ww. rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008. Wobec tego, przy ocenie jej sytuacji finansowej zastosowanie będzie miała definicja przedsiębiorstwa zagrożonego określona w ww. rozporządzeniu. Minister podkreślił następnie, iż zasadnicze znaczenie w przedmiotowej sprawie ma fakt badania, przez organ rozpatrujący sprawę, sytuacji ekonomicznej strony na dzień złożenia przez nią wniosku o udzielenie pomocy, co wynika z treści art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 362). Wszelkie zatem informacje dotyczące sytuacji ekonomicznej strony są więc składane w dniu złożenia wniosku o udzielenie pomocy, i na podstawie tych dokumentów dokonywana jest ocena, czy podmiot jest pracodawcą znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Powyższe stanowisko Minister poparł orzecznictwem sądów administracyjnych. Dalej Minister podkreślił, że jak wynika ze sprawozdania finansowego z rok 2013 Spółka wygenerowała stratę w wysokości [...] zł. Na dzień [...] lutego i [...] marca 2014 r. zarejestrowany kapitał Spółki wynosił [...] zł (suma kapitałów: podstawowego, zapasowego, rezerwowego i kapitału z aktualizacji wyceny). Z przedstawionych przez Stronę danych finansowych (bilans na dzień [...] lutego 2014 r.) wynika, że Spółka na ww. dzień wykazała stratę w wysokości [...] zł, niepokryte straty na ww. dzień wynosiły [...] zł (strata za rok 2013 r. + strata za okres od stycznia do lutego 2014 r.), co stanowi 71,86% wartości zarejestrowanego kapitału Spółki. Ponadto, z analizy rachunków zysków i strat sporządzonych za okresy 1 stycznia 2013 r. – 28 lutego 2013 r. i 1 stycznia 2014 r.- 28 kwietnia 2014 r. wynika, że w okresie 12 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku Wn-D za luty 2014 r., tj. w okresie 1 marca 2013 r. – 28 lutego 2014 r. Spółka poniosła stratę w wysokości [...] zł, co stanowi 53% wysokości kapitału zarejestrowanego. Natomiast, z przedstawionych przez Stronę danych finansowych (bilans na dzień [...] marca 2014 r.) wynika, że Spółka na ww. dzień wykazała stratę w wysokości [...] zł, niepokryte straty na ww. dzień wynosiły [...] zł (strata za rok 2013 r. + strata za okres od stycznia do marca 2014 r.), co stanowi [...]% wartości zarejestrowanego kapitału Spółki. Ponadto, z analizy rachunków zysków i strat sporządzonych za okresy [...] stycznia 2013 r. – [...] marca 2013 r. i [...] stycznia 2014 r. - [...] marca 2014 r. wynika, że w okresie 12 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku Wn-D za marzec 2014 r., tj. w okresie [...] kwietnia 2013 r. – [...] marca 2014 r. Spółka poniosła stratę w wysokości [...] zł, co stanowi [...] % wysokości kapitału zarejestrowanego. W związku z powyższym Minister stwierdził, że organ I instancji prawidłowo wskazał, że na dzień złożenia wniosków Wn-D za luty i marzec 2014 r. Strona znajdowała się w trudnej sytuacji finansowej uniemożliwiającego wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za ww. miesiące. Wystąpiły bowiem przesłanki z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 1 ust. 7 lit a rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008, tj. ponad połowa zarejestrowanego kapitału Spółki została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosków Wn-D. W ocenie Ministra nie doszło zatem do naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 1 ust. 7 lit. a rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008, jak również przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a., gdyż zebrano i rozpatrzono całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ustalając prawidłowo stan faktyczny i prawny sprawy. W skardze na powyższą decyzję Spółka wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji podnosząc zarzuty: naruszenia prawa materialnego polegające na: nieprawidłowym zastosowaniu przepisu art. 26a ust. 9a pkt 1 ustawy o rehabilitacji poprzez wydanie decyzji w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za luty i marzec 2014 r., w sytuacji gdy z okoliczności sprawy ustalonych przy prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dowodowym w zakresie ustalenia stanu faktycznego, przesłanka odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za ww. miesiące wskazana w przepisie art. 26a ust. 9a pkt 1 ustawy o rehabilitacji nie zaistniała; wadliwej wykładni przepisu art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji poprzez przyjęcie, że Skarżąca w dacie złożenia wniosków o wypłatę dofinansowania znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielenia pomocy publicznej, a to przepisu art. 1 ust. 7 lit. a rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008; wadliwość formalnoprawną polegającą na: naruszeniu podstawowych zasad postępowania administracyjnego obligujących Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, do działania w sposób budzący zaufanie oraz na zasadzie przekonywania, wskutek wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisu art. 26a ust. 9a pkt 1 ustawy o rehabilitacji; naruszeniu przepisu art. 77 § 1 k.p.a. poprzez odstąpienie od zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, co skutkowało wydaniem wadliwej decyzji w oparciu o przepis art. 26a ust. 9a pkt 1 ustawy o rehabilitacji. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oceniając skargę według wskazanych wyżej reguł Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo materialne. Z treści art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji wynika, że pomoc ze środków PFRON nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą, jeżeli znajduje się on w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Na podstawie rozporządzenia 800/2006, pomoc przyznawana przedsiębiorstwom zagrożonym w rozumieniu wytycznych wspólnotowych ma być oceniana na podstawie tych wytycznych, celem uniknięcia zachowań zmierzających do ich obejścia. Na podstawie art. 1 ust. 6 lit. c) rozporządzenia 800/2006 pomoc świadczona na podstawie jego przepisów nie ma zastosowania do przedsiębiorstw zagrożonych, a na podstawie art. 1 ust. 7 pkt a) tego aktu, przedsiębiorstwem zagrożonym jest m.in. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, jeżeli ponad połowa jej zarejestrowanego kapitału zostanie utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzającym 12 miesięcy. Wytyczne wspólnotowe dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw w pkt 10 lit. a) wskazują, że przedsiębiorstwo jest uznane za zagrożone, jeżeli w odniesieniu do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością ponad połowa jej zarejestrowanego kapitału została utracona, w tym ponad jedna czwarta tego kapitału w okresie poprzedzających 12 miesięcy. Przepisy unijne nie definiują określonej w art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji trudnej sytuacji ekonomicznej. Przepis ten odsyła do prawa Unii Europejskiej. Zatem poprawna wykładnia art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji musi nawiązywać do sposobu rozumienia utraty kapitału o jakiej stanowią przepisy unijne, bo stwierdzenie utraty kapitału w ich rozumieniu daje podstawę do przyjęcia, że przedsiębiorstwo jest zagrożone, a ten stan wyklucza możliwość udzielenia pomocy o jaką wnioskowała spółka. Należy zauważyć, że przepisy rozporządzenia 800/2006 wprost odnoszą się do kapitału zarejestrowanego, a więc w ujęciu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, kapitału zakładowego. Pomniejszenie tego kapitału w sposób określony w przepisie art. 1 ust. 7 pkt a) rozporządzenia 800/2006 może być traktowane jako jego utrata, a w konsekwencji uznanie, że pracodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej w rozumieniu art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji. Taki pogląd znajduje potwierdzenie w art. 19 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/30/UE w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 54 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w celu uzyskania ich równoważności, dla ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich w zakresie tworzenia spółki akcyjnej, jak również utrzymania i zmian jej kapitału (Dz. Urz. UE. L.2014.173.193), przepisie, który w zakresie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wskazuje na kapitał subskrybowany. Zatem przepisy prawa odnoszą się do kapitału zakładowego spółki. Należy także wskazać, że zgodnie z art. 163 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1577; dalej: "k.s.h.") wymogiem powstania spółki z o.o. jest zawarcie umowy spółki, wniesienie przez wspólników wkładów na pokrycie całego kapitału zakładowego, a w razie objęcia udziału za cenę wyższą od wartości nominalnej, także wniesienia nadwyżki, z uwzględnieniem art. 158 § 11, powołanie zarządu, ustanowienie rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej, jeżeli wymaga tego ustawa lub umowa spółki oraz wpis do rejestru. Przepisy k.s.h. określają wymogi związane ze zgłoszeniem spółki z o.o. do sądu rejestrowego. Wśród nich znajduje się wymóg określenia wysokości kapitału zakładowego oraz wniesienia przez wszystkich wspólników pełnych wkładów na poczet kapitału zakładowego – a więc objęcia udziałów, co podlega rejestracji (art. 166 i 167). Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, jak uczyniły to organy obu instancji, że przez kapitał zarejestrowany należy rozumieć sumę kapitałów zakładowego, rezerwowego, zapasowego i z aktualizacji wyceny. Taki pogląd został zaprezentowany także przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z dnia 8.11.2017r. sygn. II GSK 1276/16, II GSK 4830/16, II GSK 1199/16, a także z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 1034/15 oraz z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 1080/15. Także za trafny należy uznać pogląd Skarżącej dotyczącej braku podstaw do nieuwzględnienia w wyniku finansowym Spółki zysku z lat ubiegłych , który znajdował się w bilansie Spółki sporządzonym na dzień [...].12.2013 r. Organy nie uwzględniły tej pozycji wskazując, iż Skarżąca nie przedstawiła uchwały wspólników o przeznaczeniu wypracowanego zysku na podwyższenie kapitałów spółki, więc nie można przy ocenie sytuacji ekonomicznej spółki uwzględnić tej pozycji. Jest to pogląd błędny. Należy zwrócić uwagę, że te środki znajdują się w spółce, stanowią jej pozycję bilansową, więc należy ją uwzględnić przy ocenie sytuacji ekonomicznej strony. Nie ma też prawnego obowiązku podejmowania uchwał dot. podziału zysku – taki obowiązek nie wynika ani z ustawy o rachunkowości ani z kodeksu spółek handlowych. Zgodnie z art. 53 ust. 4 ustawy o rachunkowości podział lub pokrycie wyniku finansowego netto jednostek niezobowiązanych do poddania badaniu rocznego sprawozdania finansowego może nastąpić po zatwierdzeniu sprawozdania finansowego przez organ zatwierdzający. Zgodnie zaś z art. 233 § 1 ksh jeżeli bilans sporządzony przez zarząd wykaże stratę przewyższającą sumę kapitałów zapasowego i rezerwowych oraz połowę kapitału zakładowego, zarząd jest obowiązany niezwłocznie zwołać zgromadzenie wspólników w celu powzięcia uchwały dotyczącej dalszego istnienia spółki. W spółce z ograniczona odpowiedzialnością zysk z lat ubiegłych może , ale nie musi być przeznaczony na pokrycie straty lub podwyższenie kapitałów spółki. Może , ale nie musi być wypłacony w formie dywidendy. Dopóki jednak jest w spółce musi być uwzględniany przy ocenie sytuacji ekonomicznej. Dlatego też organy rozpoznając sprawę ocenią ponownie czy zachodzą przesłanki do odmowy przyznania Spółce miesięcznego dofinansowania określone w art. 26a ust. 9a pkt 1 w zw. z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji , odnosząc wyniki finansowe do kapitału zarejestrowanego w rozumieniu wyżej wskazanym i uwzględniając wszystkie pozycje składające się na kapitały własne Skarżącej przy ustalaniu, czy kwota jej kapitałów (funduszy) własnych była, na dzień złożenia wniosku, niższa czy wyższa niż połowa wysokości jej kapitału zarejestrowanego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.