V SA/Wa 1874/09

Referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 394/08 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] grudnia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich p o s t a n a w i a : oddalić wniosek. Postanowieniem z 21 lutego 2008 r. przyznane zostało A. K. prawo pomocy w zakresie całkowitym, w tym poprzez ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Wyrokiem z 15 lipca 2008 r. o sygn. akt V SA/Wa 394/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę oraz zasądził wynagrodzenie dla wyznaczonego z urzędu pełnomocnika – adwokat M. L. Pełnomocnik wystąpił w dniu 22 września ze skargą kasacyjną, w której zawarł wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, w tym 17 zł uiszczonych tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (vide: punkt 2 wniosków skargi kasacyjnej z 21.09.2008 r., k. 71 akt sądowych). Po przeprowadzeniu rozprawy z udziałem adwokata S. L. z substytucji ustanowionego pełnomocnika z urzędu, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 28 października 2009 r. o sygn. akt II OSK 1646/08, uchylił zaskarżony wyrok oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. W końcowej części uzasadnienia podniósł, iż wynagrodzenie dla pełnomocnika z urzędu przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny. Rozpoznając wniosek należało zauważyć, co następuje: Stosownie do treści przepisu § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Wniosek wyznaczonego w niniejszej sprawie adwokata – zawarty w skardze kasacyjnej z 21 września 2008 r. – takiego oświadczenia nie zawiera. W tym miejscu podnieść należy, iż oświadczenie o którym mowa winno być wyraźne. Za takim stanowiskiem przemawia nie tylko literalna wykładnia przywołanego przepisu ale również umieszczenie go w ramach aktu prawnego, w którego tytule wskazano, że normuje kwestie dotyczące kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Przyjąć zatem należy, iż ustawodawca wprowadzając omawiany zapis nałożył obowiązek nie tyle oświadczenia, czy koszty pomocy prawnej udzielonej z urzędu są "nieopłacone" (bo takie są ze swej natury, tj. nieopłacone w sądzie przed którym sprawa się toczy) lecz czy nie zostały one "zapłacone" – a co więcej – w całości lub w części. Wymagane prawem oświadczenie nie zostało również złożone do protokołu rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (vide: protokół rozprawy z dnia 28.10.2009 r., k. 84 akt sądowych). Zauważyć ponadto wypada, iż Naczelny Sąd Administracyjny w sporządzonym przez siebie uzasadnieniu do wyroku z 28 października 2009 r. przypomniał pełnomocnikowi o konieczności złożenia oświadczenia, o którym mowa w § 20 rozporządzenia (vide: uzasadnienie do wyroku NSA z 28.10.2009 r., sygn. akt II OSK 1646/08 in fine, k. 95 kat sądowych), mimo tego pełnomocnik nie złożył takiego oświadczenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W tym stanie sprawy, wniosku ustanowionego pełnomocnika nie można było uwzględnić. Dodać należy, iż powyższe stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny wskazując, iż brak oświadczenia o jakim mowa § 20 ww. rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia i nie stosuje się do niego trybu uzupełniania jego braków, opisanego w art. 49 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.); vide: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006 r. sygn. akt II FSK 862/05, Lex nr 242945. Z wyłożonych względów, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.