V SA/Wa 19/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2015 r. sprawy ze skargi M. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty należności celnych oddala skargę. Dokumentem SAD nr OGL [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. zgłoszono do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu towar w postaci "dyktafonu cyfrowego", klasyfikując go do kodu Taric 8519 81 55 00 z zerową stawką celną i stawką podatku VAT w wysokości 23%. W wyniku przeprowadzonej w firmie "E." M. Ł. kontroli dot. towarów importowanych stwierdzono nieprawidłowości w zakresie ustalenia rodzaju i klasyfikacji taryfowej m.in. dyktafonów cyfrowych, objętych pozycją 8519 WTC. Wyniki kontroli zawarte w protokole kontroli z dnia [...] kwietnia 2013 r. stanowiły podstawę do wszczęcia z urzędu postępowania celnego w celu stwierdzenia, czy nie zachodzą przesłanki wynikające z art. 220 ust. 1WKC uzasadniające retrospektywne zaksięgowanie kwoty należności w przedmiotowym zgłoszeniu celnym (postanowienie z dnia 2 grudnia 2013 r. - karta nr 40). W świetle zebranego materiału dowodowego, Naczelnik Urzędu Celnego (...) w W. decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. orzekł o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty należności celnych wynikającej z długu celnego w następstwie zmiany klasyfikacji taryfowej oraz stawki celnej dla importowanych "dyktafonów" taryfikując je do kodu Taric 8519 81 95 90, ze stawką celną 2% wartości celnej towaru. Od powyższej decyzji, pismem z dnia [...] marca 2014 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Pełnomocnik firmy "E." odwołał się wnosząc o jej uchylenie z powodu naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 122, art. 187 par. 1i par. 2, art. 191 oraz art. 210 par. 4 o.p., a w konsekwencji naruszenia prawa materialnego, tj. art. 220 ust. 2 lit. b WKC poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało "bezpodstawnym określeniem wartości długu celnego wraz z odsetkami" i wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków, tj. "agenta celnego dokonującego przedmiotowej odprawy celnej", o zobowiązanie Agencji Celnej D. do załączenia do akt przedmiotowej sprawy odpisów umów łączących skarżącego z tą agencją na okoliczność zlecenia profesjonaliście dokonywania czynności, w tym klasyfikowania importowanych towarów w imieniu skarżącego, a tym samym na okoliczność staranności i rzetelności skarżącego w prowadzeniu działalności w zakresie importu towarów, co ma bezpośredni związek zarówno z solidarną odpowiedzialnością agencji celnej, jak i brakiem jakichkolwiek podstaw do obciążenia skarżącego odsetkami od należności nieuiszczonych w terminie. Ponadto pełnomocnik wniósł "o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z dziedziny elektroniki – na okoliczność cech i funkcji dyktafonów cyfrowych importowanych przez skarżącego w celu ustalenia czy z uwagi na ustalone cechy i funkcje towar powinien być zaklasyfikowany do kodu 8519 81 55 00 czy też do kodu taryfy 8519 81 95 90". Efektem uzupełniającego postępowania dowodowego jest protokół nr [...] z dnia [...] września 2014 r. z przesłuchania agenta celnego (...) "E." (P.) Sp. z o.. zgłaszającego przedmiotowy towar do odprawy celnej oraz wyjaśnienia Agencji Celnej z dnia [...] września 2014 r. Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w Warszawie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu celnego (...) w W. Jak wynika to z motywów rozstrzygnięcia kwestią sporną była kwalifikacja taryfowa towarów zadeklarowanych jako dyktafony cyfrowe i związana z nią stawka celna oraz kwota należności celnych wynikająca z długu celnego. W zgłoszeniu celnym towar ten objęto kodem Taric 8519 81 55 00 zgodnie z deklaracją Agencji Celnej działającej jako przedstawiciel bezpośredni firmy. Organ I instancji uznał go za dyktafony nadające się do działania bez zewnętrznego źródła energii, taryfikowane do kodu 85 1981 95 90. Wskazując na podstawy swoich ustaleń (str 8 decyzji in principio) Organ II instancji doszedł do wniosku, iż "DVR-188 Bluetooth Voice Recorder" jest dyktafonem cyfrowym z intefejsem Bluetooth® dzięki czemu możliwe jest bezprzewodowe połączenie dyktafonu z telefonem komórkowym i automatyczne nagrywanie rozmów telefonicznych w pamięci dyktafonu. Dyktafon jest rozpoznawany jako zestaw słuchawkowy Bluetooth. Pozwala na wygodne sterowanie telefonem, odbieranie połączenia przychodzącego, wybieranie ostatniego numeru z listy. Po podłączeniu do specjalnego adaptera dyktafon umożliwia także rejestrację rozmów prowadzonych przez telefon stacjonarny. Może również działać samodzielnie, jak tradycyjny dyktafon, dzięki funkcji aktywacji nagrywania dźwiękiem. Urządzenie posiada wbudowany mikrofon oraz dodatkowy bardzo czuły mikrofon zewnętrzny, który umożliwia dyskretne nagrywanie rozmów. Po wykryciu dźwięku automatycznie włącza się rejestracja. Dane rejestrowane są na wbudowanej pamięci fash o pojemności 4GB. Pozwala to na zarejestrowanie od 47 do 283 godzin w zależności od ustawionej jakości nagrania (cztery tryby nagrywania). Dodatkowo pamięć można rozszerzyć przez zastosowanie karty mikro SD (obsługiwane są karty od 128 MB do 8 GB). Obsługa dyktafonu odbywa się przy pomocy ekranu LCD, na którym wyświetlane są parametry pracy urządzenia. Najważniejsze cechy dyktafonu to: 1. Praca w trybie zestawu słuchawkowego Bluetooth. 2. Nagrywanie rozmów z telefonów komórkowych (po podłączeniu jako zestaw słuchawkowy). 3. Zdalne sterowanie telefonem komórkowym. 4. Nagrywanie rozmów telefonicznych na liniach stacjonarnych (po podłączeniu przez specjalny adapter). 5. Nagrywanie i odtwarzanie za pomocą jednego przycisku. 6. Cztery tryby nagrywania: LP: nagrywanie długotrwałe, SP: nagrywanie w standardowej jakości, HP: nagrywanie w wysokiej jakości, SHQ: nagrywanie w najwyższej jakości. 7. Nagrywanie z ustalonym harmonogramem. 8. Nagrywanie aktywowane dźwiękiem. 9. Dodatkowy zewnętrzny mikrofon. 10. Obsługa 24 języków (w tym polski). 11. Slot kart microSD. 12. Ochrona dostępu do pamięci hasłem. 13. Wybór folderu zapisanych danych. 14. Ustawienie daty i czasu. 15. Wyświetlanie czasu bieżącego nagrania. 16. Automatyczne przerwanie sekcji. 17. Inteligentne zarządzanie energią (8 klasa). 18. Wbudowany głośnik. 19. Wbudowany akumulator litowo-polimerowy. W zestawie do sprzedaży detalicznej znajdują się: dyktafon DVR-188, słuchawki stereo, adapter linii telefonicznej, kabel USB, adapter ładowarki sieciowej, instrukcja użytkownika. Po podłączeniu do komputera przez port USB dyktafon jest wykrywany jako dysk wymienny,istnieje wtedy możliwość łatwego przeglądania oraz usuwania nagrań; również wtedy dyktafon ładuje swój wewnętrzny akumulator -czas ładowania 3-4 godziny. Biorąc pod uwagę stan towaru i ustalenia, że przedmiotem importu w niniejszej sprawie były dyktafony cyfrowe z interfejsem Bluetooth, stosowane jako tradycyjne dyktafony oraz rejestratory rozmów telefonicznych z telefonów komórkowych, a po podłączeniu adaptera – także rozmów z sieci stacjonarnych, przystosowane do działania bez zewnętrznego źródła energii (wbudowany akumulator), organ odwoławczy stwierdził, iż właściwą do ich zaklasyfikowania jest pozycja 8519 WTC, kod Taric 8519 81 95 90 zastosowany w zaskarżonej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego (...) w Warszawie nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. W skardze do WSA w Warszawie zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 122, art. 187 par. 1 i par. 2, art. 191 oraz art. 210 par 4 o.p. poprzez: a) zaniechanie ustalenia cech i właściwości towaru w postaci dyktafonu cyfrowego, a które powodują, iż taki towar powinien być przyporządkowany do kodu taryfy 85198195.... Pozostałe i które to cechy i właściwości wykluczają przyporządkowanie tego towaru do kodu taryfy 85198155.... Nadające się do działania bez zewnętrznego źródła energii.; b) wadliwe uzasadnienie faktyczne decyzji a polegające na nie wskazaniu w treści uzasadnienia jakie konkretne cechy i właściwości towaru importowanego przez skarżącego przesądzają o jego zaklasyfikowaniu do podpozycji taryfy 85198195.... Pozostałe; c) wadliwe uzasadnienie prawne decyzji, a polegające na nie wskazaniu w treści uzasadnienia subsumpcji treści zacytowanych norm prawnych (treść pozycji i podpozycji taryfy, treść niektórych reguł ORNIS) do ustalonych cech importowanego towaru, a co uniemożliwia ustalenie przyczyn zastosowania przez organ do importowanego towaru kodu taryfy 85198195.... Pozostałe, a co czyni zaskarżoną decyzję niezrozumiałą. d) wadliwe ustalenie, iż skarżący dostarczył agentowi celnemu nieprawdziwe dane o importowanych towarze co powinno skutkować obciążeniem go odpowiedzialnością za odsetki od długu celnego, podczas gdy dane przedłożone przez skarżącego agentowi celnemu na żądanie Agencji Celnej były prawdziwe co potwierdziły czynności postępowania celnego, w którym ustalono, że przedmiotem importu były dyktafony cyfrowe, a wyłącznie takich danych (informacji) o importowanym towarze żądała Agencja celne działająca w imieniu i na rzecz skarżącego; e) wadliwe ustalenie, iż skarżący dostarczył agentowi celnemu nieprawdziwe dane o importowanym towarze, co powinno skutkować obciążeniem go odpowiedzialnością za odsetki od długu celnego, podczas gdy organ nie wskazuje w uzasadnieniu decyzji jakie dane podane przez skarżącego były nieprawdziwe oraz nie wskazuje jakie konkretne inne dane oprócz podanych przez skarżącego umożliwiłyby agentowi celnemu zaklasyfikowanie towaru kodu taryfy 85198195.... Pozostałe, który według organów jest właściwym dla zgłoszonego towaru; f) wadliwą ocenę zachowania skarżącego w toku procedury zgłaszania importowanego towaru przez Agencję Celną działającą w imieniu i na rzecz skarżącego jako zachowania nieracjonalnego, gdyż to skarżący a nie profesjonalny agent celny dokonujący zgłoszenia powinien był wiedzieć, że kod taryfy celnej towaru podany przez agenta celnego do zgłoszenia celnego jest nieprawdziwy podczas gdy skarżący nie jest profesjonalistą w dziedzinie prawa w tym prawa celnego i dlatego musiał powierzyć dokonywanie zgłoszeń importowanych towarów profesjonaliście – Agencji Celnej, a co świadczy o jego racjonalności w prowadzeniu działalności gospodarczej, której przedmiotem jest między innymi import towarów; g) wadliwe ustalenie, że skarżący nie udowodnił, iż nie ponosi winy za powstanie długu celnego podczas gdy z zeznań agenta celnego dokonującego zgłoszenia wprost wynika, że zaniechał uzyskania od skarżącego jakichkolwiek dodatkowych lub uzupełniających informacji o zgłaszanym towarze, a skarżący wykonał żądanie skierowane do niego o przetłumaczenie opisu towaru widniejącego na fakturze dokumentującej sprzedaż, co skutkowało wadliwym przypisaniem skarżącemu odpowiedzialności za odsetki naliczone od długu celnego. Zdaniem skarżącego organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zacytował treść przepisów zawartych w Rozporządzeniu Rady (EWG) w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej i załączniku do tego Rozporządzenia, ustalił, że przedmiotem importu był towar w postaci dyktafonów cyfrowych i skonstatował, że importowany towar powinien być zaklasyfikowany do kodu taryfy 85198195.... Pozostałe. Brak wskazania przyczyn takiego rozstrzygnięcia i sposobu rozumowania organu czyni decyzję arbitralną i uniemożliwia weryfikację stanowiska organu dla skarżącego. Uzasadnienie prawne decyzji nie może polegać na wskazaniu i zacytowaniu poszczególnych przepisów danej regulacji lecz powinno wyjaśniać sposób ustalenia treści normy prawnej i jej subsumpcji do ustalonego stanu faktycznego. Okoliczność, iż treść przepisów zawartych w Rozporządzeniu Rady (EWG) w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej i załączniku do tego Rozporządzenia jest lakoniczna co powoduje, że proces odkodowania normy prawnej indywidualnej konkretnej jest skomplikowany; nie zwalnia to organu od obowiązku jasnego i zrozumiałego dla strony wyjaśnienia sposobu rozumowania organu. Tylko jasne i zrozumiałe wypowiedzi umożliwiają weryfikację stanowiska organu. W przedmiotowej sprawie brak jest uzasadnienia prawnego, które pozwoliłoby zrozumieć z jakich powodów klasyfikacja dyktafonów cyfrowych nadających się do działania bez zewnętrznego źródła energii importowanych przez skarżącego powinna odpowiadać kodowi taryfy 85198195.... Pozostałe i dlatego nie jest odpowiedni dla tego towaru kod taryfy 85198155.... Nadające się do działania bez zewnętrznego źródła energii. Zdaniem skarżącego organy w przedmiotowej sprawie nie ustaliły jakie cechy i właściwości dyktafonów cyfrowych nadających się do działania bez zewnętrznego źródła energii zdecydowały o konieczności ich zaklasyfikowania do kodu 85198195....... Pozostałe. Pomimo szczegółowego opisania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji importowanych przez skarżącego towarów w postaci dyktafonów cyfrowych nadających się do działania bez zewnętrznego źródła energii organy nie wskazały która lub które cechy przesądziły o wadliwości klasyfikacji dokonanej przez agenta celnego w zgłoszeniu celnym do kodu taryfy 85198155.... Nadające się do działania bez zewnętrznego źródła energii z uwzględnieniem treści pozycji 85198151.... Dyktafony nienadające się do działania bez zewnętrznego źródła energii. Wobec arbitralności rozstrzygnięcia zaskarżona decyzja powinna zostać wyeliminowana z obrotu. Według organu skarżący dostarczył agentowi celnemu dokonującemu zgłoszenia celnego w imieniu i na rzecz skarżącego nieprawdziwe dane o importowanym towarze. Ustalenie to pozostaje w rażącej sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Agencja celna pozostająca ze skarżącym w stosunku przedstawicielstwa bezpośredniego żądała od skarżącego przetłumaczenia opisu towaru widniejącego na fakturze sprzedawcy eksportera przesyłając w tym celu fakturę dla skarżącego. Skarżący wypełnił ten obowiązek bez opóźnień, a tłumaczenie na język polski opisu towaru pozostawało prawdziwe. Agencja Celna ani agent zgłaszający towar w postaci dyktafonów cyfrowych nie żądali od skarżącego żadnych innych informacji o towarze ani dodatkowych danych. Nie sposób w tych okolicznościach zasadnie twierdzić, że skarżący podał zgłaszającemu nieprawdziwe dane o towarze a co skutkowało nieprawidłową taryfikacją towaru. Nadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie wskazał o jakich konkretnie cechach importowanych towarów skarżący nie poinformował agenta celnego dokonującego zgłoszenia, a które były decydujące o zaklasyfikowaniu dyktafonów cyfrowych do kodu taryfy 85198195.... Pozostałe. Wadliwa pozostaje również, zdaniem skarżącego, ocena organu w zakresie racjonalności jego działania jako przedsiębiorcy importującego towary. Konkluzja tej oceny sprowadza się do twierdzenia, iż to skarżący powinien mieć większą wiedzę w zakresie prawa w szczególności stosowania prawa celnego niż profesjonalna Agencja Celna posługująca się w swej działalności wykwalifikowanymi pracownikami i posiadającymi kilku a nawet kilkudziesięcioletnie doświadczenie zawodowe. Taka ocena pozostaje rażąco sprzeczna z logiką i doświadczeniem życiowym. Po to nieprofesjonalista powierza swoje sprawy profesjonaliście aby zabezpieczyć się przed popełnieniem błędów w dziedzinie na której się nie zna. Z zeznań agenta celnego przesłuchanego w sprawie w charakterze świadka wynika, iż żądane przez jego pracodawcę Agencję Celną od skarżącego dane niezbędne do zaklasyfikowania towaru poprzez przyporządkowanie go do kodu taryfy celnej w celu ustalenia wartości długu celnego zostały przez skarżącego przekazane. Były to dane prawdziwe. Dalszych informacji Agencja Celna nie żądała, gdyż te podane przez skarżącego w postaci przetłumaczenia opisu towaru z faktury sprzedażowej pozostawały wystarczające dla dokonania klasyfikacji taryfowej. To skarżący wnioskował o dopuszczenie dowodu z przesłuchania agentów celnych w tym agenta dokonującego zgłoszenia w przedmiotowej sprawie aby ustalić staranność, racjonalność i sumienność w wykonywaniu obowiązków przez profesjonalistę ale także przez niego samego w ramach współdziałania we wskazaniu danych dotyczących importowanego towaru. Dowód ten pozwolił ustalić, że skarżący wykonał wszystkie obowiązki wobec Agencji Celnej a także, iż agent celny zgłaszający towar nie miał wątpliwości co do jego klasyfikacji do kodu taryfy 85198155.... Nadające się do działania bez zewnętrznego źródła energii, z uwzględnieniem treści pozycji 85198151.... Dyktafony nienadające się do działania bez zewnętrznego źródła energii. Wobec powyższego brak jest podstaw do przypisania skarżącemu winy za powstanie długu celnego a tym samym bezpodstawnie organ przypisał skarżącemu odpowiedzialność za należność uboczną w postaci odsetek. W odpowiedzi na skargę – żądając jej oddalenia – podniesiono argumenty zbieżne z motywami rozstrzygnięć. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż przedmiotem importu były dyktafony cyfrowe opisane na fakturze jako "DVR-188 BluetoothVoice Recorder, memory 4 GB", taryfikowane do pozycji 8519 WTC obejmującej "aparaturę do rejestrowania lub odtwarzania dźwięku". Kwestią sporną jest natomiast zaklasyfikowanie towaru do właściwego kodu Taric. Przedstawiciel strony zadeklarował kod 8519 81 55 00, natomiast organy celne orzekły o klasyfikacji spornych dyktafonów do kodu 8519 81 95 90. Zastosowanie właściwego kodu nomenklatury scalonej jest uzależnione od prawidłowo ustalonego stanu towaru a ten, w ocenie Sądu został w przedmiotowej sprawie ustalony właściwie, w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego. Informacje zawarte w Instrukcji obsługi dyktafonu (specyfikacja Nr 12 – karta nr 48-50), charakterystyka towaru dokonana przez jego dystrybutorów, w tym firmę "E.", na stronach internetowych, takie jak budowa, zasada działania, właściwości użytkowe, parametry techniczne, dodatkowe funkcje, przeznaczenie i zastosowanie, szczegółowo omówione na str 9-11 zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. (karta nr 122-123) jednocześnie wskazują, iż przedmiotem importu były dyktafony cyfrowe z interfejsem Bluetooth, stosowane jako tradycyjne dyktafony oraz rejestratory rozmów telefonicznych z telefonów komórkowych, a po podłączeniu adaptera – także rejestratory rozmów z sieci stacjonarnych, przystosowane do działania bez zewnętrznego źródła energii (wbudowany akumulator). Urządzenia posiadają wbudowany mikrofon oraz dodatkowy mikrofon zewnętrzny, który umożliwia dyskretne nagrywanie rozmów. Dane rejestrowane są na wbudowanej pamięci flash o pojemności 4GB. Pozwala to na zarejestrowanie od 47 do 283 godzin w zależności od ustawionej jakości nagrania (cztery tryby nagrywania). Dodatkowo pamięć można rozszerzyć przez zastosowanie karty micro SD (od 128 MB do 8 GB). Obsługa odbywa się przy pomocy ekranu LCD, na którym wyświetlane są parametry pracy urządzenia. W zestawie do sprzedaży detalicznej oprócz dyktafonu model DVR-188 znajdują się słuchawki stereo, adapter linii telefonicznej, kabel USB i adapter ładowarki sieciowej. Po podłączeniu do komputera przez port USB dyktafon jest wykrywany jako dysk wymienny, istnieje wtedy możliwość łatwego przeglądania oraz usuwania nagrań; również wtedy dyktafon ładuje swój wewnętrzny akumulator umożliwiający pracę bez zewnętrznego źródła zasilania. W oparciu o pełną charakterystykę towaru, treść Not Wyjaśniających do pozycji 8519 i 8523 WTC oraz zakres przedmiotowy ww. pozycji, szczegółowo omówione na str 11-16 zaskarżonej decyzji (karta nr 119-122) Dyrektor Izby Celnej w W. trafnie ustalił, iż sporne towary są dyktafonami cyfrowymi z interfejsem Bluetooth, które ze względu na funkcję jaką pełnią – przenośnego urządzenia do rejestracji dźwięków w formacie MP3 i odtwarzania dźwięków w formacie MP3 WMA, wykorzystującego wewnętrzną pamięć flash o pojemności 4 GB i pamięć wymienną w postaci kart mikro SD (co wynika wprost ze specyfikacji Nr 12) tj. nośniki półprzewodnikowe pamięci trwałej objęte pozycją 8523 WTC, do zapisywania danych dźwiękowych - winien być klasyfikowany do pozycji 8519 WTC, obejmującej "aparaturę do rejestrowania lub odtwarzania dźwięku", podpozycji 8519 81 – ujmującej aparaturę "wykorzystującą nośniki magnetyczne, optyczne lub półprzewodnikowe". Mając na uwadze strukturę pozycji 8519 WTC, zakres kodu HS 8519 81oraz kodów CN 8519 81 51, 8519 81 55 i 8519 81 95 trzeba uznać, iż kod HS 8519 81 obejmuje zgodnie z jego brzmieniem w taryfie celnej, aparaturę do rejestrowania dźwięku, odtwarzania dźwięku lub rejestrowania i odtwarzania dźwięku "wykorzystującą nośniki magnetyczne, optyczne lub półprzewodnikowe"; kod CN 8519 81 51 – aparaty do rejestracji i odtwarzania dźwięku: "dyktafony nienadające się do działania bez zewnętrznego źródła energii", CN 8519 81 55 - "pozostałe magnetofony zawierające urządzenia do odtwarzania dźwięku", "kasetowe", z "wbudowanym wzmacniaczem i z wbudowanym jednym lub więcej głośnikami", "nadające się do działania bez zewnętrznego źródła energii", natomiast kod CN 8519 81 95 – pozostałą aparaturę do rejestracji i odtwarzania dźwięku "wykorzystującą nośniki magnetyczne,optyczne lub półprzewodnikowe", obejmującą m.in. dyktafony cyfrowe wykorzystujące nośniki półprzewodnikowe nadające się do działania bez zewnętrznego źródła energii. A zatem, przedstawiciel Strony wskazując na taryfikację spornego towaru do kodu Taric 8519 8155 00 zadeklarował import magnetofonów kasetowych zawierających urządzenia do odtwarzania dźwięku, ze wzmacniaczem i głośnikami, które mogą nagrywać bez zewnętrznego źródła energii. Natomiast organ celny I instancji wskazując na kod 851981 95 90 uznał przedmiotowy towar za dyktafony cyfrowe wykorzystujące nośniki półprzewodnikowe, nadające się do działania bez zewnętrznego źródła energii, inne niż przeznaczone do stosowania w cywilnych statkach powietrznych, gdyż te są taryfikowane do kodu Taric 8519 81 95 10. Powyższe oznacza, iż w celu rozstrzygnięcia kwestii taryfikacji towaru należało wyjaśnić, czy sporne aparaty można uznać za magnetofony kasetowe zawierające urządzenia do odtwarzania dźwięku, czy też za dyktafony nie wymienione w żadnym z kodów Taric objętych pozycją 8519 WTC, czy za towary objęte kodem "Pozostałe". Kwestia działania bez zewnętrznego źródła energii była i jest w przedmiotowej sprawie niesporną, ponieważ zarówno zadeklarowany przez przedstawiciela Strony kod CN 8519 81 55, jak i zastosowany przez organy celne kod CN 8519 81 95 obejmują urządzenia posiadające wewnętrzne źródło zasilania. Rozstrzygając kwestię możliwości uznania przedmiotowych dyktafonów za magnetofony kasetowe, co warunkuje ich taryfikację do kodu 851981 55 00, Dyrektor Izby Celnej w W. trafnie posłużył się definicjami "magnetofonu", "magnetofonu kasetowego" i "dyktafonu" oraz informacjami dotyczącymi zasady działania "dyktafonu cyfrowego", tj. urządzenia będącego przedmiotem importu w niniejszej sprawie, pochodzącymi z Wikipedii, zacytowanymi na str. 16 zaskarżonej decyzji. W oparciu o ustalony stan towaru organ odwoławczy trafnie przyjął, iż przedmiotowe urządzenia są dyktafonami cyfrowymi, a nie magnetofonami kasetowymi, co wyklucza zastosowanie wnioskowanego kodu Taric 8519 81 55 00. Zważywszy, że Skarżący kwestionuje stanowisko organu celnego zarzucając "zaniechanie ustalenia cech i właściwości dyktafonu cyfrowego, które wykluczają możliwość zataryfikowania towaru do deklarowanego kodu Taric" i "nie wskazanie w uzasadnieniu decyzji jakie konkretne cechy i właściwości towaru przesądzają o jego zaklasyfikowaniu do kodu CN 8519 81 95 – Pozostałe", zasadne jest przytoczenie powołanych w zaskarżonej decyzji definicji omawianych towarów i wynikających z nich konkluzji, co czyni powyższe zarzuty nietrafnymi , a mianowicie: "Magnetofon jest to urządzenie do wielokrotnego zapisywania i odtwarzania dźwięku na taśmie magnetycznej (urządzenia zapisujące inne sygnały analogowe na taśmie magnetycznej nazywa się zazwyczaj rejestratorami magnetycznymi)". "Magnetofon kasetowy" jest przenośnym lub stacjonarnym, samodzielnym lub jako element zestawu Hi-Fi, magnetofonem mogącym odtwarzać i nagrywać kasety magnetofonowe (tj. kasety o standardowych wymiarach zawierające taśmę magnetyczną jako nośnik danych), często z wbudowanym mikrofonem. "Dyktafon" jest to przenośny magnetofon lub urządzenie cyfrowe z wbudowanym mikrofonem umożliwiające nagrywanie dźwięku. Nośnikiem dźwięku może być kaseta magnetofonowa o różnym czasie nagrania i wielkości, lub układ elektroniczny zapisujący w formie cyfrowej skompresowany dźwięk. Dyktafony są zazwyczaj wyposażone w system aktywujący nagrywanie w momencie pojawienia się dźwięku. Mogą posiadać wejście dla dodatkowego mikrofonu oraz funkcję przyśpieszającą lub spowalniającą odsłuchiwanie. Obecnie często zintegrowane są z innymi urządzeniami, np. telefonem komórkowym lub przenośnym odtwarzaczem mp3. Dyktafony cyfrowe zamiast kasety nagrywają dźwięk na cyfrowych nośnikach pamięci, takich jak wewnętrzna pamięć flash lub wymienna karta pamięci, np. kata mikro SD. Wyposażenie w kartę pamięci umożliwia zgranie zarejestrowanych danych na komputer za pomocą złącza USB (vide: opis dyktafonów cyfrowych – karta nr 98). Zważywszy, iż przedmiotem importu w niniejszej sprawie były urządzenia cyfrowe przeznaczone do nagrywania dźwięku z możliwością rejestracji rozmów telefonicznych (za pomocą interfejstu Bluetooth i/lub adaptera), zapisujące dane na cyfrowych nośnikach pamięci takich jak nośniki trwałej pamięci półprzewodnikowej – pamięci wewnętrznej flash 4GB i/lub wymiennej karcie pamięci mikro SD o pojemności od 128MB do 8GB, które po podłączeniu do komputera przez port USB są wykrywane jako dysk wymienny, uniemożliwiając odtwarzanie i usuwanie zapisanych nagrań, posiadające wbudowany akumulator – co wynika wprost ze specyfikacji towaru i jest niesporne - trafnie organ II instancji uznał - iż są to cyfrowe dyktafony zapisujące dane na nośnikach półprzewodnikowych, nadające się do działania bez zewnętrznego źródła energii, nie wymienione w żadnej podpozycji pozycji 8519 WTC. Takie towary zaś są klasyfikowane do kodu Taric 8519 81 95 90, zgodnie z postanowieniami reguł 1 i 6 ORINS, tj. brzmieniem pozycji 8519 WTC i kodu Taric. Urządzeń tych nie można natomiast uznać za towary objęte deklarowanym kodem Taric 8519 81 55 00, ponieważ nie nagrywają i nie odtwarzają kaset magnetofonowych i nie wykorzystują taśmy magnetycznej jako nośnika danych dźwiękowych. Nie spełniają zatem definicji magnetofonu kasetowego, co wyklucza zastosowanie wnioskowanej taryfikacji. Należy bowiem wyraźnie podkreślić, tak, jak to uczynił Dyrektor Izby Celnej w zaskarżonej decyzji, że zadeklarowany kod 8519 81 55 00, zgodnie z jego brzmieniem w taryfie celnej, obejmuje wyłącznie grupę magnetofonów kasetowych, tj. takich urządzeń, które nagrywają dźwięk na nośnikach magnetycznych (taśmach magnetycznych kasety magnetofonowej), nie wykorzystują natomiast żadnych innych nośników. W tych okolicznościach, podkreślany przez skarżącego, fakt objęcia deklarowanym kodem 8519 81 95 00 urządzeń pracujących bez zewnętrznego źródła zasilania, co jest niesporne, nie ma znaczenia dla taryfikacji przedmiotowych dyktafonów cyfrowych, ponieważ te nie mieszczą się w kategorii magnetofonów kasetowych. Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, należy stwierdzić, iż Dyrektor Izby Celnej w W. wyraźnie wskazał, które cechy i właściwości towaru wykluczają zastosowanie deklarowanej taryfikacji i jednocześnie przesądzają o zastosowaniu kodu Taric 8519 81 95 90. Cechą to jest nagrywanie na nośnikach trwałej pamięci półprzewodnikowej – pamięci wewnętrznej flash i/lub wymiennej karcie pamięci mikro SD zamiast na nośnikach magnetycznych, tj. taśmie magnetycznej kasety magnetofonowej. Cecha ta w połączeniu z faktem, iż przedmiotowe dyktafony posiadają wbudowany akumulator, co oznacza, iż mogą pracować bez zewnętrznego źródła energii, przesądza o taryfikacji do kodu Taric 8519 95 90 obejmującego pozostałą aparaturę do rejestracji i odtwarzania dźwięku obejmującą m.in. dyktafony cyfrowe wykorzystujące nośniki półprzewodnikowe nadające się do działania bez zewnętrznego źródła energii. Powyższa taryfikacja wynika wprost z zastosowania reguł 1 i 6 ORINS, tzn. jest zgodna z brzmieniem pozycji 8519 WTC i szeroko omówionym w zaskarżonej decyzji zakresem przedmiotowym kodu Taric 8519 81 95 90.Tym samym równie niezasadny jest zarzut skargi dotyczący "wadliwego uzasadnienia prawnego przedmiotowej decyzji, polegającego na nie wskazaniu w treści uzasadnienia subsumpcji treści zacytowanych norm prawnych (treść pozycji i podpozycji, taryfy, treść niektórych reguł ORINS) do ustalonych cech importowanego towaru". Reasumując, w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nr [...] z dnia [...] października 2014 .(karta nr 109-127) zawiera prawidłowo sformułowane uzasadnienie faktyczne i prawne prezentowanego stanowiska oparte na właściwie ustalonym stanie importowanego towaru, który jest niesporny. To, że przedmiotem importu jest dyktafon cyfrowy, a nie magnetofon kasetowy, wskazał zarówno zgłaszający towar (vide: poz.1 dok. SAD, pole 31 – "dyktafony cyfrowe"), jak i sam importer (vide: tłumaczenie faktury nr HN2011112801 - "dyktafony przeznaczone do nagrywania rozmów przez Bluetooth"). Z kolei cechy spornego urządzenia,tj. Dyktafonu Blootooh Voice Recorder model DVR -188 zostały ujęte wprost w "Instrukcji obsługi dyktafonu 4GB nagrywającego również jako Bluetooth telefonu" (tj. specyfikacji nr 12) oraz charakterystyce przedmiotowego modelu umieszczonej na stronach internetowych dystrybutorów towaru, w tym także przez firmę "E.".Opis urządzenia obejmuje zasadę działania, tryby pracy, specyfikację techniczną, funkcje związane z nagrywaniem i odtwarzaniem dźwięków, a także funkcje dodatkowe, co pozwala na jednoznaczne ustalenie jego klasyfikacji taryfowej. Decyzja będąca przedmiotem zaskarżenia jest czytelna i przejrzysta, wnikliwie i wyczerpująco rozpatruje zebrany materiał dowodowy dotyczący stanu towaru pod kątem przepisów taryfy celnej. W tych okolicznościach zarzut skargi dotyczący braku wskazania przyczyn takiego a nie innego rozstrzygnięcia i sposobu rozumowania organu, co czyni decyzję arbitralną i uniemożliwia skarżącemu weryfikację stanowiska organu w kwestii prawidłowości zastosowanej taryfikacji – jest bezpodstawny. Zaskarżona decyzja, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie jest lakoniczna i nieczytelna. Zawiera klarowne stanowisko w kwestii ustalonego stanu towaru i jego taryfikacji. Umożliwia zatem weryfikacje tego stanowiska przez Stronę skarżącą. Pomiędzy elementami decyzji takimi jak: podstawa prawna, rozstrzygnięcie oraz jej uzasadnienie istnieje wewnętrzna spójność. Ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz wyjaśnienie dokonanego rozstrzygnięcia znajdują odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym decyzji. Uzasadnienie faktyczne i prawne tworzy logiczną i wyczerpującą całość. Klasyfikację taryfową dyktafonów cyfrowych do kodu CN 8519 81 95 wskazanego przez organy celne potwierdzają pośrednio wiążące informacje taryfowe, m.in. wydane dla: 1)dyktafonu cyfrowego ze złączem USB model: ICD-PX720 – przenośnego urządzenia do rejestracji i odtwarzania dźwięków, działającego bez zasilania zewnętrznego, wyposażonego w wewnętrzną pamięć masową"flash" o pojemności od 512 MB do 2 GB(zależnie od wersji) mozaikowy wyświetlacz LCD z podświetleniem, głośnik o mocy 300 mW, wbudowany mikrofon, złącze USB. Nagrywanie i odtwarzanie dźwięków w formacie MP3.Oprogramowanie Digital Voice Editor. Podłączenie z komputerem za pomocą złącza USB. Urządzenie nie posiada funkcji radia i nie ma możliwości rejestrowania i odtwarzania obrazów. Dodatkowe funkcje i wyposażenie: automatyczne wyłączenie, zabezpieczenie hasłem, wskaźnik zapełnienia pamięci, blokada klawiszy, możliwość zapisu i przenoszenia plików cyfrowych. Zasilanie: 2 x bateria alkaliczna AAA. Wymiary 111 x 21,2 x 37 m. Masa 71g. Dodatkowo w zestawie: kabel USB, instrukcja obsługi, płyta CD z oprogramowaniem. Towar zataryfikowano w myśl postanowień reguł 1, 3 (b) i 6. Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, zgodnie z brzmieniem pozycji 8519, obejmującej aparaturę do rejestrowania i odtwarzania dźwięku oraz podpozycji 8519 81 95 90, właściwej dla pozostałej aparatury tego rodzaju wykorzystującej nośniki półprzewodnikowe , innej niż stosowana w cywilnych statkach powietrznych [WIT (...) z dnia (...) maja 2010 r.]. 2) dyktafonu cyfrowego bez złącza USB model: ICD-BX700 – przenośnego urządzenia do rejestracji i odtwarzania dźwięków, działającego bez zasilania zewnętrznego, wyposażonego w wewnętrzną pamięć masową "flash" o pojemności od 512 MB do 2 GB (zależnie od wersji), mozaikowy wyświetlacz LCD z podświetleniem, głośnik o mocy 300 mW, wbudowany mikrofon. Nagrywanie i odtwarzanie dźwięków w formacie MP3. Brak możliwości podłączenia z komputerem. Urządzenie nie posiada funkcji radia i nie ma możliwości rejestrowania i odtwarzania obrazów. Dodatkowe funkcje i wyposażenie: automatyczne wyłączenie, zabezpieczenie hasłem, wskaźnik zapełnienia pamięci, blokada klawiszy. Zasilanie: 2 x bateria alkaliczna AAA. Gniazdo słuchawkowe. Wymiary 111 x 21,2 x 37 mm. Masa 71 g. Dodatkowo w zestawie instrukcja obsługi. Towar zataryfikowano w myśl postanowień reguł 1., 3 (b) i 6. Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, zgodnie z brzmieniem pozycji 8519, obejmującej aparaturę do rejestrowania lub odtwarzania dźwięku oraz podpozycji 8519 81 95 90, właściwej do pozostałej aparatury tego rodzaju wykorzystującej nośniki półprzewodnikowe, innej niż stosowana w cywilnych statkach powietrznych [...] z dnia [...] maja 2010 r.]. W tych okolicznościach zaklasyfikowanie dyktafonów cyfrowych, o parametrach określonych w specyfikacji importowanego towaru, do deklarowanego w zgłoszeniu celnym kodu Taric 8519 81 55 00 byłoby sprzeczne ze stanem towaru z daty zgłoszenia celnego oraz postanowieniami reguł interpretacyjnych nomenklatury scalonej, tj. 1 i 6 ORINS, zakresem towarowym kodów CN 8519 81 55 00 i 8519 81 19 95 oraz treścią Not wyjaśniających do pozycji 8519 i 8523 WTC. Tym samym zarzut zaniechania ustalenia cech przesądzających o zastosowaniu konkretnego kodu Taric dla przedmiotowego towaru, a co się z tym wiąże zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego, które miały istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 122, art. 187 par. 1 i par. 2, art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, są niezasadne. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skargi dotyczących wadliwego ustalenia, iż skarżący dostarczył agentowi celnemu nieprawdziwe dane o importowanym towarze, dokonał wadliwej oceny zachowania skarżącego, który działał racjonalnie korzystając z usług profesjonalisty jakim jest Agencja celna, jak również dokonał wadliwego ustalenia, że skarżący nie udowodnił, iż nie ponosi winy za powstanie długu celnego, co skutkowało błędnym przypisaniem skarżącemu odpowiedzialności za odsetki od tego długu, a także poglądu skarżącego, że Strona w toku procedury zgłaszania importowanego towaru do procedury dopuszczenia do obrotu wywiązała się w pełni ze swoich obowiązków, ponieważ dostarczyła agentowi celnemu zgłaszającemu towar wszystkie żądane przez niego dokumenty, co wynika wprost z Protokołu przesłuchania świadka z dnia [...] września 2014 r. (karta nr 81-84), co oznacza, że Agent celny w oparciu o te dokumenty dokonał taryfikacji towaru i były one wystarczające do określenia prawidłowego kodu Taric i ustalenia właściwej stawki celnej dla importowanego towaru (w przeciwnym razie, winę za zaistniałą sytuację, zdaniem Skarżącego, ponosi wyłącznie działająca w imieniu i na rzecz strony, Agencja celna, co zwalnia Stronę z obowiązku uiszczenia długu celnego i odsetek), wskazać należy, że organ odwoławczy, wbrew stanowisku Skarżącego, nie podważył prawdziwości danych o importowanym towarze przekazanych przez Stronę agentowi celnemu zgłaszającemu towar; konstatuje jedynie iż dane te ograniczają się wyłącznie do tłumaczenia faktury tj. podania nazwy towaru i materiału z którego został wykonany. Są to dane cząstkowe, niewystarczające do ustalenia stanu towaru i umożliwiające określenie jednoznacznej taryfikacji. Dokument zatytułowany "Tłumaczenie faktury No: [...]" (karta nr 69) zawiera jedynie informacje, że przedmiotem importu były "dyktafony cyfrowe DVR-188 wykonane z plastiku, miedzi i stali, nie zawierające azbestu (--) przeznaczone do nagrywania rozmów przez Bluetooth". Informacje te są w świetle brzmienia pozycji 8519 WTC i Not wyjaśniających do pozycji 8519 i 8523,nieprzydatne do ustalenia taryfikacji towaru, ponieważ ta nie zależy od rodzaju surowca użytego do jego budowy. Natomiast sam opis towaru – dyktafony cyfrowe przeznaczone do nagrywania rozmów przez Bluetooth jest lakoniczny i nie zawiera żadnych danych identyfikujących towar, takich jak zasada działania, tryby pracy, parametry techniczne, funkcje związane z nagrywaniem i odtwarzaniem dźwięków, funkcje dodatkowe, elementy wyposażenia, itp. umożliwiające ustalenie zasady działania, rodzaju użytego nośnika dźwięku i źródła zasilania, niezbędne do określenia kodu Taric. Samo wskazanie Agentowi celnemu, że przedmiotem importu były "dyktafony cyfrowe", bez podania bliższych danych o towarze znajdujących się w posiadaniu Strony, które to informacje mogły przyczynić się do identyfikacji towaru i powinny zostać udostępniane agentowi celnemu niezależnie od tego, czy ich zażądał, czy też nie, świadczy o zaniedbaniu ze Strony importera i potwierdza brak właściwej współpracy między Skarżącym a reprezentującą go Agencją Celną. W zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Celnej w Warszawie dowiódł, iż Strona jako profesjonalny podmiot działający w międzynarodowym obrocie towarowym, posiadająca doświadczenie w transakcjach dotyczących danego rodzaju towaru oraz wiedzę odnośnie budowy, funkcji i parametrów technicznych spornych urządzeń, miała możliwość wykrycia błędu w taryfikacji towaru, jednak nie dochowała należytej staranności w przestrzeganiu przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. Nie zmienia tego fakt, iż Strona nie działała sama tylko przez upoważnioną Agencję celną. To firma bowiem znała importowany towar, dysponowała ulotkami informacyjnymi i specyfikacjami technicznymi określającymi jego obiektywne cechy i właściwości oraz funkcje i przeznaczenie. Powinna zatem, co było w jej interesie, udostępnić swojemu przedstawicielowi wszystkie posiadane dokumenty dotyczące towaru, aby możliwe było, przy zastosowaniu przepisów klasyfikacyjnych, określenie przez niego prawidłowego kodu CN. Mogły to być specyfikacje techniczne, instrukcje obsługi i użytkowania, karty katalogowe ze zdjęciami i opisem towaru uwzględniającym parametry techniczne, sposób działania i wbudowane funkcje. Tymczasem z akt sprawy wynika, iż jedynym dokumentem przedłożonym agentowi celnemu do odprawy, w oparciu o który dokonał klasyfikacji taryfowej spornego towaru było omówione powyżej tłumaczenie faktury. W świetle powyższych wyjaśnień, zarzut skargi, dotyczący nie wskazania w uzasadnieniu decyzji, jakie dane podane przez Stronę były nieprawdziwe jest nietrafny, natomiast zarzut niewskazania dokumentów umożliwiających agentowi celnemu zaklasyfikowanie towaru do właściwego kodu Taric 8519 81 95 jest niezasadny, co potwierdza uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia i zgromadzony materiał dowodowy, Dyrektor Izby Celnej w Warszawie trafnie prezentuje stanowisko, iż dokonał właściwej oceny zachowania Strony w toku procedury zgłaszania towaru do odprawy celnej. Agencja Celna "(...) E. (P.)" Sp. z o.o. dokonała zgłoszeń celnych dla firmy "E." M. Ł. wyłącznie na podstawie udzielonego upoważnienia do działania w formie przedstawicielstwa bezpośredniego. Przygotowywanie zgłoszeń celnych odbywało się w porozumieniu i za wiedzą importera, w oparciu o otrzymane od niego dokumenty i informacje dot. stanu zgłaszanego towaru. Sama Agencja potwierdziła, iż działała w dobrej wierze, w oparciu o dane od importera, który posiada wiedzę odnośnie funkcji i parametrów importowanego towaru i który w czasie całej współpracy nie zanegował prawidłowości dokonywanych zgłoszeń (vide: pismo Agencji z dnia [...] września 2014 r. - karta nr 79-80). Powyższe stanowisko potwierdził Agent celny przesłuchany w przedmiotowej sprawie w charakterze świadka na wniosek i w obecności pełnomocnika Strony, na okoliczność dokonywania klasyfikacji taryfowej spornych towarów w imieniu skarżącego (karta nr 81-84). W ocenie świadka załączone dokumenty nie były wystarczające do poprawnej taryfikacji towaru, gdyż nie zawierały informacji odnośnie możliwości pracy bez zewnętrznego źródła zasilania, jednakże agent nie pamiętał, czy wyjaśniał tę kwestię ze Stroną czy też nie. Nie wskazał również żadnego innego, poza fakturą i jej tłumaczeniem, dokumentu charakteryzującego przedmiotowy towar, który umożliwiałby jego prawidłową identyfikację i dokonanie właściwej taryfikacji. Oceniając zgromadzony materiał dowodowy w kontekście naruszenia art. 220 ust. 2 lit. B WKC, co w ocenie pełnomocnika Strony skutkowało bezpodstawnym określeniem wartości długu celnego wraz z odsetkami, Dyrektor Izby Celnej w W. trafnie wskazał, że w przedmiotowej sprawie organ celny nie popełnił błędu i nie wystąpiły przesłanki do odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania kwoty należności wynikających z długu celnego, co zostało obszernie wyjaśnione na str, 21-23 zaskarżonej decyzji. Błąd organu celnego występuje jedynie w sytuacji, gdy organ istotnie go popełnia, a nie w sytuacji, gdy mu jedynie zostanie podany. W praktyce błąd nie wystąpi w sytuacji, gdy dane zawarte w zgłoszeniu celnym zostały jedynie przyjęte, tzn. zostały bez kwestionowania wzięte za podstawę dla określenia należności celnych (por. Europejski Trybunał Sprawiedliwości, wyroki z 27 czerwca 1991, Rs C-348, orzecznictwo ETS 1991, s. 3277, 3299 oraz z dnia 1 kwietnia 1993 r., orzecznictwo ETS 1993, s. 1819, 1846). Przy takim rozumieniu omawianego pojęcia, uznać należy, że przyjęcie zgłoszenia celnego bez skorzystania z możliwości jego pełnej weryfikacji przed zwolnieniem towaru, nie stanowi błędu organu, który wyłącza możliwość retrospektywnego zaksięgowania długu celnego (vide wyroki NSA z dnia 22.06.2011 r. - sygn. akt I GKS 335/10, z dnia 08.04.2011 r.- sygn. akt I GSK 392/10, z dnia 22.03.2011 r. - sygn. akt I GSK 145/10, z dnia 14.10.2009 r., sygn. akt I GSK 875/08, z dnia 27.05.2009 r., sygn. akt I GSK 449/08; WSA w Gliwicach z dnia 11.05.2010 r., sygn. akt III SA/GI 1667/09). Zgłoszenie celne stanowi deklarację wiedzy zgłaszającego odnośnie zgłaszanego towaru. Obejmuje ono rodzaj zgłaszanego towaru, jego ilość, wartość, pochodzenie oraz klasyfikację taryfową. Na tej podstawie zgłaszający oblicza kwotę należności celnych i podatkowych. Zgłoszenie celne, złożone na wymaganym formularzu, które zawiera wszystkie niezbędne dane oraz do którego dołączone wszystkie wymagane dokumenty jest niezwłocznie przyjmowane przez organy celne, pod warunkiem, że towary zostały przedstawione organom celnym (art. 62 i art. 63 WKC). Organy celne nie są zasadniczo zobowiązane do weryfikacji zgłoszenia celnego, co oznacza, że obowiązkiem jest jedynie stwierdzenie, czy towar może zostać objęty wnioskowaną procedurą. Natomiast obowiązkiem zgłaszającego jest prawidłowe wypełnienie formularza SAD, poprzez m.in. wpisanie właściwego kodu Taric i stawki celnej dla importowanego towaru. Z uprawnienia weryfikacji zgłoszenia celnego organy celne mogą skorzystać zarówno po przyjęciu zgłoszenia celnego. Lecz przed zwolnieniem towaru (art. 68 WKC), jak i po zwolnieniu towaru (art. 78 WKC). W celu weryfikacji zgłoszeń celnych przyjętych przez organy celne mogą one przeprowadzić kontrolę zgłoszenia celnego i dołączonych do niego dokumentów oraz rewizję celną. Nie oznacza to jednak, że obowiązkiem organu celnego jest weryfikacja zgłoszenia celnego pod względem prawidłowości zadeklarowanego kodu Taric i stawki celnej (art. 68 WKC). Organ celny może bowiem na mocy art. 78 WKC, z urzędu lub na wniosek zgłaszającego, dokonać kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości podejmować niezbędne działania w celu zastosowania przepisów prawa celnego biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponuje. Jeżeli w wyniku kontroli zgłoszenia celnego a posteriori organ celny stwierdzi niedobór należności celnych, wydaje decyzję o retrospektywnym zaksięgowaniu długu celnego. W tej sytuacji okoliczność, że zadeklarowany przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym kod TARIC nie został zakwestionowany w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego przez organ celny, nie daje podstaw do przerzucania na organ odpowiedzialności za wskazanie w nim wadliwego kodu (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2007 r., sygn. akt I GSK 1608/06). Wprowadzenie możliwości dokonania kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów jest wynikiem ogólnoeuropejskiej tendencji do ograniczenia kontroli w chwili przedstawiania towaru organowi celnemu i umożliwienie jak najszybszego zwolnienia i podjęcia towaru przez zgłaszającego. WKC nie nakłada na organy celne obowiązku systematycznego dokonywania weryfikacji zgłoszeń celnych. W związku z tym, zgodnie z art. 71 ust. 2 WKC, w przypadku nie dokonania takiej weryfikacji przepisy regulujące procedurę celną, którą objęte są towary stosuje się na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu. Artykuł 199 ust. 1 tiret pierwsze Rozporządzenia Wykonawczego przewiduje, że złożenie w urzędzie celnym zgłoszenia podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela czyni go odpowiedzialnym, zgodnie z obowiązującymi przepisami, za prawdziwość informacji podanych w zgłoszeniu. Gdy organy celne przyjmują zgłoszenie celne podpisane przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela, art. 63 Kodeksu zobowiązuje je do zawężenia kontroli do poszanowania warunków przewidzianych w art. 62 Kodeksu. W konsekwencji, przy akceptacji zgłoszenia celnego organy te nie orzekają w przedmiocie prawidłowości informacji przedstawionych przez zgłaszającego, natomiast on sam ponosi za nie odpowiedzialność. Z brzmienia art. 68 Kodeksu wynika, że przyjęcie zgłoszenia nie pozbawia wskazanych organów możliwości dokonania następczej weryfikacji prawidłowości tych informacji, nawet po zwolnieniu towarów. Tym samym przyjęcie zgłoszenia celnego nie wiąże się z jakimkolwiek wykonywaniem uprawnień dyskrecjonalnych z wyjątkiem uprawnienia do sprawdzania, czy została przedłożona niezbędna dokumentacja. Odnośnie do klasyfikacji taryfowej przyjęcie zgłoszenia nie tylko nie stanowi decyzji obejmującej samą czynność klasyfikacji, lecz również nadaje organom celnym, natychmiast lub w późniejszym terminie możliwość żądania prawidłowego stosowania nom, weryfikacji owego stosowania, a także sposobu, w którym to stosowanie jest wykonywane. Innymi słowy, przyjęcie zgłoszenia celnego nie ma charakteru decyzji w przedmiocie klasyfikacji taryfowej, lecz stanowi jedynie czynność która umożliwia wszczęcie postępowania. Należy podkreślić, że sposób działania przyjęty przez organ celny pierwszej instancji w toku weryfikacji zgłoszenia celnego jest prawidłowy, a wskazana podstawa prawna podjętych działań kontrolnych jest zasadna. Priorytet w działaniu służb celnych stanowi bowiem możliwość sprawnego i szybkiego zwolnienia towarów, tak by czynności tych służb nie zaburzały przepływu towarów, co nie może jednocześnie implikować braku kontroli prawidłowości zgłoszeń celnych i możliwości ich korygowania w trybie wydania decyzji określających klasyfikację taryfową, stawkę celną i kwotę należności celnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, iż przyjęcie zgłoszenia celnego przez organ celny nie oznacza automatycznie, iż organ zaakceptował deklarowaną przez zgłaszającego klasyfikację taryfową i stawkę celną. Przyjęcie zgłoszenia celnego nie pozbawia organu możliwości kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów zgodnie z treścią art. 78 ust. 2 WKC, a w konsekwencji weryfikacji danych podanych przez zgłaszającego i wydania decyzji w przedmiocie długu celnego (por. wyrok WSA z dnia 30.07.2012 r. - sygn. III SA/GI 333/12, z dnia 28.03.2013 r. - sygn. III SA/Gd 34/13). Z takim postępowaniem organu celnego pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie należało się zgodzić, można zatem stwierdzić, iż nie doszło do naruszenia art. 68 i 78 WKC. W ramach kontroli postimportowej zgłoszenia celnego oraz załączonych do niego dokumentów przeprowadzonej na podstawie art. 78 WKC organowi celnemu przysługuje uprawnienie do badania wiarygodności dokumentów przedkładanych przez Stronę nie tylko pod względem formalnym, ale i materialnym. Stąd też wiarygodność dokumentów służących do określenia klasyfikacji taryfowej towaru obejmuje nie tylko ich autentyczność, ale także wiarygodność danych służących do określenia stanu faktycznego towaru. W przedmiotowej sprawie w wyniku kontroli zgłoszenia celnego przeprowadzonej w trybie art. 78 WKC stwierdzono, że zadeklarowana klasyfikacja taryfowa(kod TARIC 8519 81 55 00) w odniesieniu do "dyktafonów cyfrowych" (Blootooth Voice Recorder model DVR – 1880 poz. 1 dok. SAD) nie była prawidłowa. Do zakwestionowania deklarowanej taryfikacji ww. towarów organ I i II instancji wykorzystały materiał dowodowy uzyskany w wyniku kontroli przeprowadzonej w siedzibie firmy przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego (...) w Ł. (vide: Protokół kontroli z dnia [...] kwietnia 2013 r. - karta nr 28-30, do którego Strona nie wniosła zastrzeżeń). W oparciu o te dane, zawierające informacje o spornym towarze, powzięto wątpliwość odnośnie jego klasyfikacji, co skutkowało wszczęciem postępowania celnego i wydaniem rozstrzygnięć w tym zakresie. W świetle powyższych wyjaśnień oraz całokształtu zebranego materiału dowodowego, Dyrektor Izby Celnej w Warszawie słusznie stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki warunkujące odstąpienie od retrospektywnego zaksięgowania należności celnych. Brak zaksięgowania prawidłowej kwoty długu celnego w zgłoszeniu celnym nie był następstwem błędu organu celnego, który nie miał podstaw prawnych do odmowy przyjęcia zgłoszenia celnego w formie i na warunkach zadeklarowanych przez Stronę, gdyż zgłoszenie odpowiadało wymogom formalnym, a do zgłoszenia celnego załączono wymagane dokumenty. W związku z tym, przedmiotowe zgłoszenie celne jako odpowiadające wymogom formalnym zostało przyjęte i towar został dopuszczony do swobodnego obrotu na podstawie danych (w tym kodu Taric i stawki celnej) zadeklarowanych przez zgłaszającego. Dopiero w trakcie kontroli postimportowej przeprowadzonej zgodnie z art. 78 ust. 2 WKC, stwierdzono nieprawidłowości w zakresie taryfikacji towaru, które miały wpływ na zaniżenie prawnie należnej kwoty długu celnego. Ustalenia poczynione w trakcie kontroli postimportowej dały więc podstawę do zakwestionowania zadeklarowanej przez Stronę w zgłoszeniu celnym taryfikacji i stawki celnej towaru oraz obliczenia i zaksięgowania należności celnych wynikających ze zgłoszenia, w kwocie prawnie należnej. Skoro w niniejszej sprawie zgłoszenie celne nie było poddane weryfikacji, a dane w nim zawarte przyjęto jako wiarygodne, to w takim przypadku nie można organom celnym przypisać błędu. "Formalne wypełnienie właściwych pozycji dokumentu SAD, bez względu na ich poprawność, obliguje organ celny do przyjęcia takiego dokumentu, jeżeli wraz z nim następuje przedstawienie towaru. Podkreślić należy, że weryfikacja zgłoszenia celnego jest uprawnieniem organu, a nie jego obowiązkiem i nie można wykazywać błędu po stronie organu faktem, gdy organ nie skorzystał ze swoich uprawnień i nie dokonał weryfikacji danych zadeklarowanych w zgłoszeniu, chociaż mógł to uczynić. Błąd organu wystąpiłby wówczas, gdy dane zawarte w zgłoszeniu celnym byłyby weryfikowane przez organ, a wynik tej weryfikacji stanowiłby podstawę określenia należności celnych, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie (vide wyrok WSA o sygn. akt III SA/Kr 217/11 z dnia 21 marca 2012 r.). Zgłaszający opisywał importowane towary jako "dyktafony cyfrowe" i nie zamieszczał w dokumencie SAD, ani na fakturze, dokładnej ich charakterystyki, która wystarczałaby do prostego porównania towaru z zadeklarowanym kodem CN. W polu 31 dokumentu SAD widniał zapis wskazujący na import urządzeń z podpozycji 8519 81 i nie był on sprzeczny – przy prostym porównaniu – z zadeklarowanym kodem Taric 8519 81 55 00, obejmującym aparaturę do nagrywania i odtwarzania dźwięku. Weryfikacji celnej zgłoszenia ani rewizji celnej towaru nie przeprowadzono, a dane zawarte w zgłoszeniu i przyległych dokumentach nie wskazywały na rodzaj i zasadę działania importowanych "dyktafonów". "Taki opis towaru w zestawieniu z zadeklarownym kodem CN nie pozwalał organom celnym na stwierdzenie błędnej klasyfikacji taryfowej przy prostym zestawieniu tych zapisów, bez dokonywania głębszej jej analizy. Tym samym argumentacja odwołania w omawianym zakresie nie mogła odnieść zamierzonego skutku", gdyż organ celny nie popełnił błędu (vide wyrok WSA o sygn. akt III SA/Kr217/11 z dnia 21 marca 2012 r.). W art. 220 ust. 2 lit.b WKC ustawodawca nałożył na płatnika większe obowiązki w zakresie przestrzegania przepisów, nie wystarczy brak zaniedbania, czy świadome celowe działanie polegające na podaniu nieprawidłowych lub niekompletnych danych w zgłoszeniu celnym, ale dobra wiara związana z odpowiednią starannością w działaniu. Nawet ogólna znajomość przepisów celnych w zakresie taryfikacji towarów powinna uświadomić Stronie skalę trudności w stosowaniu Taryfy celnej, co powinno skutkować szczególną starannością, wnikliwością i dbałością w ustaleniu prawidłowej taryfikacji towarów objętych zakwestionowanym zgłoszeniem. Podkreślenia wymaga okoliczność, że nie chodziło o jednorazowe zgłoszenie, lecz o profesjonalną działalność w zakresie importu spornych towarów i ich sprzedaż, gdzie kwota długu celnego jest jednym z elementów ceny towaru. To prawda, że ustawodawca nie różnicuje kryteriów oceny staranności podmiotów, które są przedsiębiorcami i które nimi nie są. Jednak ocena okoliczności faktycznych niniejszej sprawy musi uwzględniać profesjonalny charakter działalności firmy, która była w posiadaniu wiedzy na temat sprowadzanych towarów w zakresie budowy, funkcji, właściwości, przeznaczenia, cech, materiału z którego był wykonany i ta wiedza bez wątpienia ułatwia prawidłową klasyfikacje taryfową przy dołożeniu staranności wymaganej w tych okolicznościach. Podkreślić należy, że Strona nie zachowała obowiązujących reguł i zasad klasyfikacji taryfowej, a zadeklarowany kod CN Taryfy celnej w doniesieniu do importowanych towarów był oparty na jej przekonaniu, a nie świadomym stosowaniu przepisów. Podnieść należy, że nie chodziło tu o nowy przepis, który dopiero zaczął obowiązywać, czy nową procedurę. Jeśli importer ma wątpliwości co do klasyfikacji taryfowej towaru, to powinien zasięgać informacji i poszukiwać wszelkich wyjaśnień, które pozwoliłyby mu zweryfikować swoje stanowisko. Nie jest natomiast obowiązkiem, a jedynie uprawnieniem uzyskanie wiążącej informacji taryfowej. Z akt niniejszej sprawy nie wynika, żeby Strona miała wątpliwości dotyczące klasyfikacji importowanych "dyktafonów cyfrowych" lub nie rozumiała obowiązujących w tym zakresie przepisów taryfikacyjnych, tak, jak to imputuje się w skardze. Nie podejmowała bowiem żadnych działań mających na celu wyjaśnienie tych wątpliwości. Na tę okoliczność nie przedłożono żadnych dokumentów potwierdzających zasadność podnoszonych zarzutów. W związku z tym nie można przyjąć, że Strona działała w dobrej wierze. W ocenie pełnomocnika Skarżącej ewentualna winę za nieprawidłowe zgłoszenie towaru do procedury dopuszczenia do obrotu ponosi reprezentująca Stronę agencja celna "(...) E.)" Sp. z o.o. oraz zgłaszający przedmiotowy towar T. G., co uzasadnia odstąpienie od obciążenia Skarżącego odsetkami od kwot należności nie uiszczonych w terminie. Na tę okoliczność pełnomocnik Strony wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów w postaci umów łączących skarżącego z ww Agencją celną oraz z przesłuchania agenta celnego T. G., czego efektem jest Protokół z przesłuchania świadka z dnia [...] września 2014 r. (karta nr 81-84) oraz wyjaśnienia Agencji Celnej z dnia [...] września 2014 r. (karta nr 69-80). Oceniając zgromadzony materiał dowodowy w kontekście braku podstaw do obciążenia skarżącego rzeczonymi odsetkami trafnie Dyrektor Izby Celnej w W. nie podzielił stanowiska Strony w tej materii, czemu dał wyraz na str. 28-35 zaskarżonej decyzji, wskazując, że w myśl art. 4 ust. 18 WKC, "zgłaszającym" jest osoba, która dokonuje zgłoszenia celnego we własnym imieniu, albo osoba, w której imieniu dokonywane jest zgłoszenie celne. Do dokonania zgłoszenia celnego Strona upoważniła Agencje Celną "(...) E. (P.)" Sp. z o.o., która reprezentowała firmę w formie przedstawicielstwa bezpośredniego. W przypadku przedstawicielstwa bezpośredniego, zgodnie z art. 5 ust. 2 WKC, przedstawiciel działa w imieniu i na rzecz innej osoby (mocodawcy). Wobec tego, w przypadku przedmiotowego zgłoszenia celnego zgłaszającym była firma "E." M. Ł. Czynności dokonane przez przedstawiciela w granicach upoważnienia, zgodnie z art. 76 Prawa celnego, pociągają za sobą skutki bezpośrednio dla osoby, która go ustanowiła. Skutki dotyczą też konsekwencji, które wynikają z nienależytego wykonywania zawartej umowy przez agencję. Nienależyte wykonywanie czynności przez agencje celną może wynikać z zaniedbań, braku rzetelności, braku należytej staranności, nieznajomości przepisów, itp., ale w przypadku przedstawicielstwa bezpośredniego nie stanowi to przesłanki wyłączającej, czy uwalniającej Stronę od negatywnych skutków tych czynności. Udzielając Agencji celnej upoważnienia do działania jako przedstawiciel bezpośredni, Strona powinna wziąć pod uwagę konsekwencje prawne jakie wiążą się z taką formą przedstawicielstwa. Zgodnie z art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne, organ celny powinien odsetki w przypadku, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, z wyjątkiem gdy dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było okolicznościami nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Odsetki pobiera się według zasad i wysokości określonej w odrębnych przepisach, dotyczących pobierania odsetek za zwłokę od należności podatkowych (art. 65 ust. 6 ustawy Prawo celne). W świetle powołanych przepisów należy wskazać, że pobór lub odstąpienie od poboru odsetek wymaga od organów celnych ustalenia w trakcie postępowania, czy podanie nieprawdziwych danych odnośnie do klasyfikacji importowanych towarów było spowodowane świadomym działaniem lub zaniedbaniem dłużnika. Kwestia istnienia, czy też braku winy po stronie zgłaszającego w tym zakresie ma charakter ocenny, a więc jej rozstrzygnięcie wymaga od organu celnego szczególnej wnikliwości i obiektywizmu. W prawdzie z postanowień powyższego przepisu wynika, iż ciężar udowodnienia braku świadomego działania lub zaniedbania spoczywa na dłużniku, jednak nie zwalnia tego organu celnego do obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, z uwzględnieniem całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym wyjaśnień Strony. W przedmiotowej sprawie nieprawidłowe dane – kod CN towaru oraz stawka celna zadeklarowane w zgłoszeniu celnym przez zgłaszającego – doprowadziły do zaksięgowania kwoty długu celnego w wysokości niższej od prawnie należnej. Art. 65 ust. 5 Prawa celnego zawiera wyjątek od ogólnej zasady poboru odsetek, określając jednoczenie przesłanki, w których zasada ta znajduje zastosowanie. Obowiązek ich wykazania spoczywa na dłużniku. Zatem to na Stronie spoczywa ciężar, że w sprawie zaistniały "szczególne okoliczności, niewynikające z jego zaniedbania lub świadomego działania" w wyniku których doszło do podania nieprawdziwych lub niekompletnych danych w zgłoszeniu celnym. Przywołany przepis nie określa jakie okoliczności należy uznać za "szczególne" dając podstawę do uznania, iż taki wyjątek zaistniał. Wskazuje jedynie, iż okoliczności te nie mogą wynikać z zaniedbania, czy świadomego działania. Obowiązek dołączenia wszelkich dokumentów, których przedstawienie jest wymagane do objęcia towaru procedurą celną ciąży na podmiocie dokonującym zgłoszenia celnego (art. 62 ust.2 WKC). Zgłaszający odpowiada także za prawidłowość danych zawartych w zgłoszeniu oraz prawidłowość dołączonych do niego do niego dokumentów. W przedmiotowym zgłoszeniu celnym zostały podane nieprawidłowe dane odnośnie kodu CN towaru i stawki celnej. Analizując zgromadzony materiał dowodowy Dyrektor Izby Celnej w W. trafnie stwierdził, iż okoliczności podania nieprawidłowych danych były wynikiem zaniedbania ze strony Skarżącej, pomimo iż była reprezentowana przez Agencję Celną. Firma "E." M. Ł., jako profesjonalny podmiot działający w międzynarodowym obrocie towarowym, posiadająca doświadczenie w transakcjach dotyczących danego rodzaju towaru oraz wiedzę odnośnie budowy, funkcji i parametrów technicznych spornych urządzeń, miała możliwość dochowania należytej staranności w przestrzeganiu przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. Nie zmienia tego faktu, iż Strona działa przez upoważnioną agencję celną. To firma bowiem znała importowany towar, dysponowała ulotkami informacyjnymi i specyfikacjami technicznymi określającymi jego obiektywne cechy i właściwości oraz funkcje i przeznaczenie. Powinna zatem udostępnić swojemu przedstawicielowi wszystkie posiadane dokumenty dotyczące towaru, aby możliwe było, przy zastosowaniu przepisów klasyfikacyjnych, określenie przez niego prawidłowego kodu CN. Tymczasem jedyny dostarczony przez nią dokument w postaci "tłumaczenia faktury" sugerował możliwość taryfikacji towaru do podpozycji 8519 81 WTC. Nie umożliwiał natomiast ustalenia właściwego kodu Taric. Należy bowiem mieć na względzie, iż dyktafony mogą pracować z adapterem lub bez, nagrywać dźwięk na różnych nośnikach i być zasilane z wewnętrznego lub zewnętrznego źródła energii, co znajduje odzwierciedlenie w różnej taryfikacji. Wybór właściwego kodu jest uzależniony zatem od zasady działania i wbudowanych funkcji, jak również źródła zasilania. Dokument zatytułowany "tłumaczenie faktury" takich informacji nie zawiera. Instrukcja obsługi towaru (tzw. specyfikacja) nie była załączona do zgłoszenia celnego, ale ujawniona dopiero w toku postępowania kontrolnego (vide załączniki do Protokołu kontroli). Tym samym, opierając się wyłącznie na danych zawartych w zgłoszeniu celnym, nie można było ani prawidłowo zataryfikować, ani łatwo wykryć błędu polegającego na wskazaniu nieprawidłowej klasyfikacji towaru. Zeznania złożone przez agenta celnego T. G. w trakcie przesłuchania do protokołu, wskazujące na to, iż nie uznał on za konieczne wystąpienie do Strony o dodatkowe dokumenty opisujące importowany towar świadczy o braku właściwej współpracy Agencji Celnej z firmą "E.". Nie zmienia to jednak faktu, iż obowiązek dokonania prawidłowego zgłoszenia towaru nie został wypełniony, a odpowiedzialność za prawidłowość danych ponosi zgłaszający, czyli w przedmiotowej sprawie firma "E". Czynności dokonane przez agenta celnego w granicach upoważnienia do działania w formie przedstawiciela bezpośredniego pociągają za sobą skutki bezpośrednio dla osoby, która go ustanowiła. Powyższe oznacza, iż skutkami nieprawidłowości w funkcjonowaniu agencji celnej obarczona jest Strona udzielająca upoważnienia. W opisanych okolicznościach Dyrektor Izby Celnej w W. trafnie stwierdził, iż w jego ocenie nie zaistniała żadna z sytuacji wyłączających powstanie obowiązku uiszczenia odsetek od należności nie uiszczonych w terminie, ponieważ Strona nie wykazała, że podanie w zgłoszeniu celnym nieprawidłowych danych spowodowane było okolicznościami nie wynikającymi z jej zaniedbania lub świadomego działania. W ocenie Sądu Strona nie dochowała należytej staranności w dokonywanych operacjach handlowych odnośnie klasyfikacji towarów, co stanowiło podstawę do jej obciążenia odsetkami wynikającymi z art. 65 ust. 5 Prawa celnego. Wydając przedmiotowe rozstrzygnięcie Dyrektor Izby Celnej w W. działał zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 122 Ordynacji podatkowej, uprawniającą do swobodnej oceny zgromadzonych dowodów. Powyższa zasada uprawnia organ do ustalenia prawdy obiektywnej według swej wiedzy, doświadczenia oraz przekonania o wartości dowodowej poszczególnych środków dowodowych. Zasada swobodnej oceny dowodów nie oznacza, rzecz jasna, nieograniczonej dowolności w wartościowaniu dowodów i ich selekcji. Jednakże organ uprawniony jest do wyboru faktów, które uznał za udowodnione. Przy wydaniu decyzji w przedmiotowej sprawie, organy uniemożliwiły Stronie zapoznanie się z aktami sprawy i uzupełnienie materiału dowodowego, z czego Strona nie skorzystała. Nie można zatem mówić o naruszeniu zasad ogólnych postępowania, które miałyby wpływ na prawa Strony lub prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Zasada swobodnej oceny dowodów zawarta w art.191 Ordynacji podatkowej oznacza, że organ ustala stan faktyczny według własnego przekonania, z uwzględnieniem wiedzy i doświadczenia. Tym samym, organ przy ocenie wiarygodności i mocy dowodów, nie jest skrępowany żadnymi regułami ustalającymi wartość poszczególnych dowodów, lecz dokonuje ich oceny w sposób swobodny na podstawie własnego przekonania, opartego na wszechstronnym rozważeniu zebranego materiału dowodowego. Zasada swobodnej oceny nie uprawnia jednak organu podatkowego (celnego) do oceny dowodów w sposób dowolny. Organ ma obowiązek opierać się na całym zebranym materiale dowodowym, oceniając czy dana okoliczność została udowodniona. Powinien wziąć pod uwagę wszystkie zebrane w sprawie materiały w ich wzajemnej łączności, bez pomijania żadnego z nich (por. wyrok NSA z dnia 20.06.1995r. - sygn. SA/Wr 6/95 i z dnia 20.07.1999 r. - sygn. akt I SA/Kr 2210/97). W ocenie WSA w Warszawie , przed podjęciem decyzji w przedmiotowej sprawie wzięto pod uwagę wszystkie zgromadzone dowody (art. 187 §1 Ordynacji podatkowej). Nie przekroczono przy tym granic dowolności w ocenie zebranego materiału dowodowego, wyjaśniając wyczerpująco przesłanki rozstrzygnięcia oraz prawidłowo oceniając zebrany materiał dowodowy w kontekście uregulowań Wspólnej Taryfy Celnej. Fakt, iż analiza materiału dowodowego, nie przyniosła oczekiwanych przez Skarżącą rezultatów, nie może być powodem kwestionowania rzetelności poczynań organów celnych lub zasadności zajmowanego przez te organy stanowiska. Mając na uwadze treść art 151 ustawy z dnia 30.08.2012r. Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.