V SA/Wa 1903/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA – Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; W treści skargi z dnia 29 lipca 2013 r. (data nadania) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] W. C. (dalej jako skarżący) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący zwrócił uwagę, iż aktualnie znajduje się on w bardzo złej sytuacji finansowej wynikającej z przewlekłej choroby, która spowodowała zawieszenie prowadzonej działalności gospodarczej. Wskazał, iż utrzymuje się z zasiłków. W konsekwencji uznał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji zniszczyłoby jego egzystencję, ze względu na bardzo dotkliwe skutki finansowe. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji wskazując, iż skarżący nie wykazał przesłanek uzasadniających to żądanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 tekst jednolity z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie Sąd powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też nie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np. post. NSA: z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04; z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 975/09; z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11; z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; z dnia 31 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 1651/13 dostępne na stronie internetowej www.orzecznia.nsa.gov.pl). Należy podkreślić, iż jedyną okolicznością wskazaną przez skarżącego na uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest jego trudna sytuacja finansowa. Zdaniem Sądu, okoliczność powyższa nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach podmiotu zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. post. NSA z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/11 dostępne na stronie internetowej www.orzecznia.nsa.gov.pl). Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04 (dostępne na stronie internetowej www.orzecznia.nsa.gov.pl), w którym definiując przesłanki wyrządzenia znacznej szkody stwierdzono, iż chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Słuszne jest również stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 13 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 182/10 (niepubl.) wyjaśniające istotę drugiej z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem NSA trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie W. C. nie wykazał żadnej z ww. przesłanek. Argumentacja jego wniosku jest ogólnikowa. Podkreślenia wymaga fakt, iż skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów źródłowych, które potwierdzałyby zaistnienie którejś z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W aktach sprawy znajduje się jedynie decyzja ZUS z dnia [...] czerwca 2013 r. o przyznaniu skarżącemu świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 1 maja 2013 r. do 28 sierpnia 2013 r. oraz decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2013 r. o uznaniu E. C. za osobę bezrobotną i przyznaniu jej prawa do zasiłku od dnia 27 lutego 2013 r., złożone w sprawie celem wykazania przesłanek do przyznania skarżącemu prawa pomocy. Należy jednak zauważyć, iż przesłanki udzielenia prawa pomocy oraz wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie są tożsame. Reasumując powyższe stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał w sposób wystarczający, dlaczego wykonanie zaskarżonej decyzji miałoby spowodować powstanie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym skarżący nie wykazał istnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.