V SA/Wa 195/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2014 r. sprawy ze skargi P. D. na postanowienie Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę. P. D. wniósł skargę na postanowienie Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w związku z tym, że skarżący zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U z 2012 r. poz. 1059 ze zm.) był zobowiązany uiścić coroczną opłatę za udzieloną koncesję na obrót paliwami ciekłymi za rok 2009 r. Wobec tego, że skarżący nie uiścił ww. opłaty Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (zwany dalej Prezesem URE) na podstawie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz 1015 ze zm.), zwana dalej upea, przesłał skarżącemu upomnienie z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...]. Następnie Prezes URE wystawił Tytuł Wykonawczy nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. Skarżący wniósł na podstawie art. 33 upea zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego, twierdząc, że egzekwowana należność nie istnieje. Pismem z dnia 1 października 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] zwrócił się do wierzyciela - Prezesa URE, o zajęcie stanowiska w sprawie zgłoszonych zarzutów wskazując jednocześnie, że zostały one złożone w terminie (na co jednak w aktach brak jest dowodu), ponieważ ze zgromadzonych w nich dokumentów, nie wynika kiedy dłużnik otrzymał tytuł wykonawczy- zgodnie z treścią art. 32 upea. Wierzyciel zajął stanowisko w sprawie zarzutów na podstawie art. 34 § 1 upea w postanowieniu z dnia [...] października 2013 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 t.j.) zwana dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Na podstawie art. 52 § 1 ww. ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Rozpatrując sprawę należy wskazać, że zgodnie z art. 17 § 1 upea o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. Natomiast § 1a ww. artykułu stanowi, że o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej, do zażaleń na postanowienia, o których mowa w art. 34 § 2, wydanych przez wierzycieli, dla których organem wyższego stopnia jest minister, stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że termin do wniesienia zażalenia wynosi 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, co znaczy, że zażalenie wnoszone jest do wierzyciela a nie Ministra. Zgodnie z art. 34 § 1 upea – w brzmieniu obowiązującym na datę wydania zaskarżonego postanowienia- " Zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca" zaś w myśl art. 34 § 2 upea "Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie". Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 21 ust. 2 Prawa energetycznego Prezes URE jest centralnym organem administracji państwowej podlegającym nadzorowi Ministra Gospodarki jakkolwiek nie dotyczy to postępowania związanego z decyzjami wydawanymi co do istoty sprawy (Minister nie sprawuje w tym wypadku nadzoru instancyjnego – bliżej na ten temat w komentarzu do ustawy Prawo energetyczne w zakresie art. 21 autorstwa Mariusza Stwory jak również w komentarzu do art. 12 tej ustawy autorstwa Marka Stefaniaka). Prezes URE należy do organów administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. i jest również ministrem w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. Prezes URE należy do grupy organów centralnych, których decyzje, choć podejmowane w trybie k.p.a., nie podlegają zaskarżeniu na zasadach określonych w art. 127 k.p.a., ale przysługuje od nich odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zaś postępowanie toczy się wg. Przepisów kodeksu postępowania cywilnego (art. 30 ust. 2 i 3 Prawa energetycznego). W myśl art. 30 ust.1 Prawa energetycznego do postępowania przed Prezesem URE stosuje się, z zastrzeżeniem ust. 2-4, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Prezes URE wydając zaskarżone postanowienie uznał i także pouczył skarżącego, że przysługuje od niego skarga do sądu administracyjnego. Zdaniem Sądu takie stanowisko organu nie jest właściwe. W przedmiotowej sprawie chodzi o egzekucję należności pieniężnych stanowiących niepodatkowe należności budżetowe, które zgodnie z art. 2 § 1 pkt 1a upea podlegają egzekucji administracyjnej. Należy wskazać, że art. 17 § 1 i 17 § 1a upea nie reguluje sytuacji dotyczącej wniesienia zażalenia od postanowienia organu takiego jak Prezes URE ponieważ Minister Gospodarki, nie jest organem wyższego stopnia nad Prezesem URE w zakresie merytorycznej oceny podejmowanych przez Prezesa rozstrzygnięć. W tej sytuacji należy uznać, że zastosowanie będzie mieć treść art. 18 upea, zgodnie z którym "Jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego". Z tego wynika, że w niniejszej sprawie będzie miał odpowiednie zastosowanie art. 127 § 3 k.p.a. który stanowi, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Ponieważ przepisy upea przewidują środek odwoławczy w postaci zażalenia, a art. 127 § 3 k.p.a. należy stosować odpowiednio, a zgodnie z art. 144 kpa "W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań", to zdaniem Sądu na zaskarżone postanowienie wydane w trybie art. 34 § 1 upea przysługuje zażalenie do tego samego organu, a więc Prezes URE orzeka w sprawie jako organ I i II instancji. Dopiero na wydane w tym trybie postanowienie będzie przysługiwać skarga do sądu administracyjnego. Na marginesie należy wskazać, że skoro zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, a Prezes URE błędnie pouczył stronę o środku zaskarżenia postanowienia, skarżący powinien rozważyć, czy zamierza złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 30 października 2013 r. (vide wyroki NSA z 19.07.2012 r. I OSK 755/12, z 14.09.2012r. I OSK 1988/12). Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a w zw. z art.52 § 1 p.p.s.a..