V SA/Wa 1969/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Arkadiusz Tomczak po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2016 r. sygn.akt V SA/Wa 1969/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach o niskich wygranych bez zezwolenia postanawia oddalić wniosek W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca przedstawiła stan finansowy spółki, wskazała na wysokość nałożonych na nią przez organ kar pieniężnych. Do wniosku załączono liczne dokumenty potwierdzające kondycję finansową spółki za 2013 rok (m.in. sprawozdanie finansowe, rachunek zysków i strat, rachunek przepływów pieniężnych), a także liczne decyzje, którymi udzielono jej zezwoleń oraz którymi wymierzono jej kary pieniężne. Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2015 r. sygn.akt V SA/Wa 1969/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Od tego postanowienia Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wniósł zażalenie. Na skutek rozpoznania zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 października 2015 r. sygn.akt II GZ 573/15 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w aktach sądowych brak jest dokumentów obrazujących aktualną sytuację majątkową spółki, w konsekwencji czego WSA nie mógł ich przeanalizować w kontekście przesłanek wynikających z art.61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Rozpoznając ponownie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 lutego 2016 r. sygn.akt V SA/Wa 1969/15 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podkreślono, że dla uwzględnienia wniosku nie są wystarczające przekonania skarżącej, iż wykonanie aktu wywoła szczególnie niekorzystne dla niej konsekwencje oraz uzasadniający te przekonania wywód. Uzasadnienie wniosku winno odnosić do konkretnych okoliczności związanych z wykonaniem zaskarżonego aktu mogącymi wywołać znaczną szkodę majątkową, a zawarte w uzasadnieniu twierdzenia powinny znajdować odzwierciedlenie w odpowiednich dokumentach źródłowych. W ocenie Sądu spółka nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a zatem nie zaistniała sytuacja, która uzasadniałaby zastosowanie wobec skarżącej wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Pismem procesowym z dnia 4 marca 2016 r. skarżąca złożyła wniosek w trybie art.61 § 4 p.p.s.a. o zmianę postanowienia Sądu i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca powtórzyła argumentację zawartą we wcześniej rozpoznanym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Dodatkowo wskazano, że pierwszy kwartał 2015 r. spółka zakończyła ze stratą w wysokości -1.893.031,61 zł. Wskazano również, że łączna suma kar pieniężnych w sprawach, których wspólnym mianownikiem jest błędne przekonanie organu o prowadzeniu przez stronę działalności bez zezwolenia po jego pierwszoinstancyjnym nieostatecznym cofnięciu wynosi 32.911.713,00 zł. Spółka zwróciła uwagę na stale pogarszającą się jej sytuację finansową. Podkreśliła, że nawet stosunkowo "nieznaczna" kara finansowa może prowadzić do zachwiania jej kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności. Ponadto skarżąca wskazała, że o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody i trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków świadczy również fakt, że organy celne podjęły już czynności w celu wyegzekwowania wymierzonych spółce kar pieniężnych, w związku z czym zachodzi realna obawa spowodowania szkody, której skutki, z uwagi na rozmiar, będą w zasadzie niemożliwe do odwrócenia. Do wniosku skarżąca załączyła upomnienia, dokumentację dotyczącą stanu finansowego spółki obejmującą okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r., rachunek zysków i strat oraz bilans na dzień 30 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Na podstawie cytowanego przepisu sąd administracyjny może zatem zmienić postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności i wstrzymać jego wykonanie. Warunkiem niezbędnym takiego rozstrzygnięcia jest zmiana takich okoliczności, które warunkowały jego podjęcie, tj. były analizowane przy wydawaniu postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu. Podstawę zmiany będą zatem stanowić okoliczności wskazujące na wzrost lub osłabienie zagrożenia tymi zjawiskami albo tylko na potrzebę zmiany zakresu wstrzymania wykonania aktu lub czynności (por. postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2495/13). Ponadto wskazać należy, że warunki określone w art. 61 § 4 p.p.s.a. dotyczą zaistnienia nowych okoliczności albo ujawnienia dotąd nieznanych, a nie zmiany strategii argumentacyjnej autora (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 819/11, LEX nr 1104138). W związku z powyższym wnioskujący musi dokładanie i wyczerpująco określić okoliczności przemawiające za zmianą postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia wystąpienia tych okoliczności, które jednocześnie będą wypełniać dyspozycję art. 61 § 3 p.p.s.a., zależeć będzie możliwość zmiany wydanego rozstrzygnięcia. Biorąc zatem pod uwagę przesłanki wynikające z art. 61 § 4 p.p.s.a. i dokonując pod tym kątem oceny wniosku spółki o zmianę postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Podniesione w rozpoznawanym wniosku argumenty są w istocie tożsame z argumentacją skarżącej wskazaną w pierwotnym wniosku. Spółka wskazała co prawda wyższą, niż podaną we wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, kwotę nałożonych kar pieniężnych i dodała, że pierwszy kwartał 2015 r. zakończyła ze stratą w wysokości -1.893.031,61 zł, co wynika z przedłożonej dokumentacji, to jednak, w ocenie Sądu, okoliczności, na które powołuje się skarżąca, a mianowicie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może być daleko idące w skutkach trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia, począwszy od utraty płynności finansowej oraz problemów w bieżącym regulowaniu zobowiązań na niewypłacalności i ogłoszeniu upadłości kończąc, nie zostały wykazane. Sąd podkreśla, że pogorszenie sytuacji finansowej podmiotu na skutek prowadzonej egzekucji jest normalnym i zakładanym przez ustawodawcę skutkiem, stąd bez zaistnienia dodatkowych okoliczności nie może być rozpatrywane w kategorii szkody ani trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dodać przy tym należy, że wykazanie straty w prowadzonej działalności gospodarczej nie jest samodzielną okolicznością, która mogłaby przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Wykazanie straty nie przekłada się na stwierdzenie, że podatnik nie dysponuje środkami finansowymi czy też majątkiem niezbędnym do pokrycia określonej decyzją należności publicznoprawnej. Wykazanie straty nie jest również jednoznaczne z powstaniem stanu zagrożenia niewypłacalnością. Nie jest bowiem wykluczone, że strata może zostać pokryta ze środków finansowych, którymi podatnik dysponuje lub uzyskanych w drodze kredytu bądź pożyczki. Ponadto fakt poniesienia straty nie musi oznaczać, że w kolejnych latach podatkowych podatnik nie wykaże dochodu z prowadzonej działalności. Co więcej, zgodnie z art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 851) o wysokość straty ze źródła przychodów, poniesionej w roku podatkowym, można obniżyć dochód uzyskany z tego źródła w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych. Zatem poniesienie straty niekoniecznie musi oznaczać zakończenie działalności gospodarczej przedsiębiorcy Końcowo wymaga również zaakcentowania, że brak jest podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pod kątem zasadności wniesionej skargi i w oparciu o przekonanie strony o wadliwości zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 61 § 4 p.p.s.a. a contrario, orzekł jak w sentencji postanowienia.