V SA/Wa 1970/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzenia gier na automatach o niskich wygranych bez zezwolenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca – [...]Sp. z o.o. z siedzibą w W., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W., którą nałożono na nią karę pieniężną w wysokości 108.492,00 złotych. W skardze wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podając, że mimo zamknięcia roku 2013 z zyskiem w wysokości 5.911.500,12 złotych (przy czym i tak był to zysk o 11 % niższy niż w 2012 r.), to w rzeczywistości potencjalna płatność obecnie nakładanych kar pieniężnych nastąpi ze środków uzyskanych w 2014 r., w którym zysk Spółki będzie znacznie niższy. Decydujące znaczenie dla określenia stanu finansowego Strony ma dostrzeżenie, iż w latach 2014-2015 wygasną wszystkie jej zezwolenia na prowadzenie punktów gier na automatach o niskich wygranych oraz salonów gry na automatach, co spowoduje bezsprzecznie pogorszenie kondycji finansowej Spółki. Skarżąca wyjaśniła przy tym, że 79 % jej działalności to segment gier na automatach o niskich wygranych, 18 % to salony gier, a 2,5 % to kasyna gry. Skarżąca dodała, iż w stosunku do niej organy celne wydawały wiele decyzji, błędnie uznając, że Skarżąca prowadziła działalności bez zezwolenia i decyzjami tymi organy nałożyły na Spółkę kary pieniężne stanowiące łącznie kwotę 13.684.631,00 złotych. Spółka podkreśliła, że jej obecna sytuacja finansowa jest o tyle niestabilna, że nawet "stosunkowo’’ nieznaczna kara finansowa może spowodować utrudnienia lub nawet uniemożliwi jej prowadzenie dalszej działalności gospodarczej. Wyjaśniła, że tak wysoka, łączna kwota kary (będącej tylko częścią sankcji nałożonych na spółkę) wykracza poza jej możliwości płatnicze i konieczność jej uiszczenia wyrządzi znaczną szkodę w majątku Spółki, jak również przyczyni się do powstania trudnych, wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków. Zapłata takiej kwoty spowoduje bowiem załamanie sytuacji finansowej, wykluczając tym samym jej byt jako podmiotu gospodarczego. Skarżąca wyraziła przy tym zdanie, że oceniając jej stan finansowy, nie można pominąć innych, toczących się przeciwko niej postępowań w sprawach kar finansowych, które obecnie w większości znajdują się na etapach odwoławczych. Na potwierdzenie obecnej kondycji finansowej Spółki załączyła do skargi liczne dokumenty potwierdzające kondycję finansową, a także liczne decyzje, którymi udzielono jej zezwoleń oraz którymi wymierzono jej kary pieniężne. Do skargi zostały również załączone kopie upomnień wzywających do uregulowania należności, wystawionych przez Dyrektora Izby Celnej w W., wskazując, iż brak zastosowania wobec niej ochrony tymczasowej doprowadzi do zajęcia rachunków Spółki w drodze postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł organ. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 grudnia 2015 r., sygn. akt II GZ 653/15, uchylił ww. postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że sąd I instancji nie zbadał bieżącej sytuacji finansowej spółki. Należy bowiem zauważyć, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został złożony wraz ze skargą 1 kwietnia 2015 r., a przedstawione dokumenty obrazują stan majątkowy spółki na koniec 2013 r. Oznacza to, że w aktach sądowych nie ma dokumentów obrazujących aktualną sytuację majątkową spółki, w konsekwencji czego WSA nie mógł ich przeanalizować w kontekście przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. Rozpoznając sprawę ponownie stwierdzić należy, że załączone w związku z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dokumenty nie obrazują aktualnej sytuacji finansowej spółki. Istotnie, przedstawienie wyłącznie kondycji finansowej i majątkowej spółki w 2013 roku nie obrazuje okresu poprzedzającego bezpośrednio datę wniesienia wniosku. Brak jest bowiem jakiegokolwiek dokumentu wskazującego na stan finansowy skarżącej w 2014 roku. Nie jest zatem wiadome jaki wpływ na działalność skarżącej może mieć wykonanie zarówno zaskarżonej w tej sprawie decyzji jak również innych decyzji, mocą których nałożono na nią kary pieniężne w związku z działalnością w zakresie gier na automatach, w okresie następującym po tym jaki przyjął do oceny sąd I instancji. Zauważyć również należy, że sam wniosek spółki, jaki i jego uzasadnienie nie odnoszą się do jej realnych możliwości finansowych w 2014 r. Spółka jedynie wskazała, że "przy obecnie nakładanych karach pieniężnych brany jest pod uwagę zysk wypracowany przez Spółkę w 2013 r., podczas gdy w rzeczywistości potencjalna ich spłata nastąpi ze środków uzyskanych w 2014 r., w którym zysk Spółki będzie znacznie niższy". Pomimo tego oraz okoliczności, w jakiej dacie wniesiony została wniosek (2015 r.), nie przedstawiła żadnego dokumentu wskazującego, że rzeczywiście w 2014 r. zysk spółki był niższy. Z tego względu nie była, wobec tak istotnej rozbieżności w zobrazowaniu aktualnej sytuacji finansowej wnioskodawczyni, możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji - nawet w kontekście wysokości potencjalnie grożących spółce innych kar pieniężnych - może prowadzić do wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd podkreśla, że gdy Strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd nie jest zobowiązany do poszukiwania takich okoliczności (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 lutego 2009, sygn. akt II FZ 39/09; z dnia 25 lipca 2008r., sygn. akt II OZ 766/08; (opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o sprawach na stronie internetowej www.orzecznictwo.nsa.gov.pl). Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.