V SA/Wa 2032/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant st. specjalista - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w B. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych; oddala skargę Wnioskiem Wn-D z 17 września 2010 r. skarżąca spółka P. w B. zwróciła się do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc sierpień 2010 r. Wniosek skarżąca uzupełniła w dniu 11 października 2010 r. poprzez złożenie dokumentów w postaci sprawozdania finansowego za pierwsze półrocze 2010r. (bilans, rachunek zysków i strat wraz z informacją dodatkową, prognozę sprawozdania finansowego na rok 2010, opis sytuacji gospodarczo-finansowej w okresie 2007-2010, plan techniczno-ekonomiczny w okresie 2010-2013). Decyzją z dnia [...] grudnia 2010r. nr [...] Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych odmówił wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc sierpień 2010 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. z 2010r. Nr 53, poz.312, ze zm., dalej: rozporządzenie z dnia 29 marca 2010 r.) wnioskodawca zobowiązany jest przedstawić podmiotowi udzielającemu pomocy informacje dotyczące sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy, w tym sprawozdania finansowe za okres 3 ostatnich lat obrotowych, sporządzone zgodnie z przepisami o rachunkowości. Ze złożonych przez stronę dokumentów finansowych oraz formularzy informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie wynika, iż wartość niepokrytych strat spółki przekracza 50% wysokości kapitału zarejestrowanego, w tym wysokość straty w ciągu ostatnich 12 miesięcy przewyższa 25% wysokości tego kapitału. Zdaniem organu I instancji, analiza przesłanych przez stronę sprawozdań finansowych wykazała, że zgodnie z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, pomoc ze środków Funduszu (w formie dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych) nie może zostać stronie udzielona ze względu na jej trudną sytuację ekonomiczną. Od powyższej decyzji P. w B. wniosła odwołanie do Ministra Pracy i Polityki Społecznej wnosząc o uchylenie decyzji i zarzucając naruszenie przepisów art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm. – dalej: k.p.a.). Organ II instancji decyzją z dnia [...] marca 2011r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu Minister Pracy i Polityki Społecznej wyjaśnił, iż podstawą prawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie są przepisy art. 48a ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, które stanowią, że środki Funduszu, przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26. art. 26a (dofinansowanie do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych), art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) - Dz. Urz. WE L 214 z 09.08.2008. str. 3, dalej: rozporządzenie 800/2008). Zdaniem organu odwoławczego pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą i znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, iż ze złożonych przez stronę dokumentów finansowych oraz formularza informacyjnego wynika, iż wartość niepokrytych strat Spółki przekracza 50% wysokości kapitału zarejestrowanego, w tym wysokość straty w ciągu ostatniego roku obrotowego przewyższa 25% wysokości tego kapitału. Ponadto wnioskodawca odnotowuje zmniejszenie obrotów, zmniejszenie przepływu środków finansowych, zwiększenie sumy zadłużenia, zwiększenie kwoty odsetek posiadanych zobowiązań oraz inne trudności w zakresie płynności finansowej. Zagregowany wskaźnik wartości bilansu i rachunku zysków i strat Spółki wskazuje, iż wnioskodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Wobec powyższego, zdaniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej, organ I instancji zasadnie odmówił stronie dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych, skoro dofinansowanie to zgodnie z przepisami rozporządzenia 800/2008 nie mogło być uznane za pomoc zgodną ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu. Organ odwoławczy wskazał ponadto, iż przy rozpoznawaniu sprawy badana jest sytuacja ekonomiczna strony na dzień złożenia przez nią wniosku o udzielenie pomocy (art.37 ust.5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej), a ewentualna poprawa sytuacji ekonomicznej strony po dniu złożenia przez nią wniosku nie ma wpływu na dokonane rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 października 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 947/11, po rozpatrzeniu skargi spółki, uchylił decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] marca 2011 r. oraz zasądził od organu na rzecz Spółki zwrot kosztów postępowania sądowego. Sąd wskazał, że stosownie do przepisu art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. z 2011 r., Nr 127, poz. 721 ze zm., dalej: ustawa o rehabilitacji zawodowej) pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą, znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Wyjaśnił, że wypłacanie podmiotom gospodarczym dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych stanowi niewątpliwie pomoc publiczną. Pomoc publiczna co do zasady jest niedozwolona. Niektóre rodzaje pomocy publicznej zostały uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem i jako takie dozwolone. Są to rodzaje pomocy, do których zastosowanie ma rozporządzenie 800/2008. Kategorie dozwolonej pomocy publicznej zostały określone w art. 1 rozporządzenia 800/2008, gdzie w ust.1 lit. i) wskazano, że rozporządzenie ma zastosowanie do pomocy dla pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji lub niepełnosprawnych. W rozporządzeniu 800/2008 określone zostały sytuacje, w których nie ma ono zastosowania, pomimo że dana kategoria pomocy została nim objęta. W przypadku zaistnienia takiej sytuacji pomoc jako pomoc publiczna niezgodna ze wspólnym rynkiem nie może być udzielona. Sąd wyjaśnił, że pomoc ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych stanowiąca dofinansowanie dla pracodawców do wynagrodzeń zatrudnianych przez nich osób niepełnosprawnych stanowi pomoc na zatrudnianie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia 800/2008 i dofinansowanie to powinno być zgodne z postanowieniami tego rozporządzenia. Do uznania, że przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej należy więc stosować kryteria określone w rozporządzeniu 800/2008. Rozporządzenie 800/2008 nie zawiera definicji przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji ekonomicznej, określa natomiast kryteria uznania przedsiębiorstwa za przedsiębiorstwo zagrożone, stanowiąc w art. 1 ust. 6 lit c, że rozporządzenie nie ma zastosowania do pomocy dla zagrożonych przedsiębiorstw, co oznacza, że pomoc dla zagrożonych przedsiębiorstw jest pomocą publiczną niezgodną ze wspólnym rynkiem i nie może być udzielona. Definicja zagrożonego MŚP (Małego, Średniego Przedsiębiorstwa) została sformułowana w art. 1 ust. 7 rozporządzenie 800/2008, który stanowi, że "dla celów ust. 6 lit. c, MŚP uważa się za zagrożone przedsiębiorstwo, jeżeli spełnia następujące warunki: a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - jeżeli ponad połowa jej zarejestrowanego kapitału została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub b) w przypadku spółki, której przynajmniej niektórzy członkowie są w sposób nieograniczony odpowiedzialni za długi spółki - jeżeli ponad połowa jej kapitału według sprawozdania finansowego została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub c) bez względu na rodzaj spółki, jeżeli zgodnie z prawodawstwem krajowym podlega zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności." Sąd stwierdził, że przepis art. 1 ust. 7 lit. a nie ma zastosowania do spółek akcyjnych. Przepis ten odnosi się wyłącznie do spółek z ograniczoną odpowiedzialnością i nie może stanowić podstawy do ustalenia, że wnioskodawca będący spółką akcyjną może być uznany za przedsiębiorstwo zagrożone. Również przesłanka z art. 1 ust. 7 lit. b rozporządzenia w sposób oczywisty nie ma zastosowania do spółek akcyjnych, ponieważ członkowie zarządu spółek akcyjnych nie odpowiadają w sposób nieograniczony za długi spółki. Zdaniem Sądu do oceny czy małe lub średnie przedsiębiorstwo prowadzone w formie spółki akcyjnej może być uznane za zagrożone według kryteriów rozporządzenia 800/2008 zastosowanie ma wyłącznie kryterium sformułowane w art. 1 ust. 7 pkt c. jednakże kryterium to nie zostało przez organy orzekające rozważone. Zdaniem Sądu niesłuszne jest stanowisko Ministra Pracy i Polityki Społecznej, iż organ rozpoznający sprawę przyznania pomocy bada sytuację ekonomiczną strony na dzień złożenia wniosku o udzielenie pomocy oraz, że ewentualna poprawa sytuacji ekonomicznej strony po złożeniu wniosku nie ma wpływu na dokonane rozstrzygnięcie. Z faktu dokonywania oceny sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy na podstawie dokumentów i informacji złożonych w dacie składania wniosku nie wynika obowiązek oceny tej sytuacji wyłącznie na datę złożenia wniosku, ale obowiązek dokonania oceny na podstawie złożonych dokumentów. Złożone dokumenty stanowią niewątpliwie podstawę do oceny sytuacji ekonomicznej przedsiębiorstwa według stanu na datę złożenia wniosku oraz za okres dotyczący lat ubiegłych, nie wyłączając równocześnie możliwości i obowiązku dokonania oceny sytuacji ekonomicznej strony - na podstawie złożonych dokumentów - w przyszłości. Sąd stwierdził, ze zakres informacji, które musi przedstawić podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Wzór formularza informacji został określony w załączniku do rozporządzenia. Wskazał, że w części C punkt 6 Formularza wnioskodawca zobowiązany jest odpowiedzieć na pytania: " Czy pomimo wystąpienia okoliczności wymienionych w pkt 5 , wnioskodawca jest w stanie odzyskać płynność finansową? Jeśli tak, to w jaki sposób?". Umieszczenie tego punktu w formularzu stanowiącym załącznik do wniosku o przyznanie pomocy wskazuje na to, że organ dokonujący oceny sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy jest zobowiązany ocenić sytuację według stanu na dzień złożenia wniosku, ale również ocenić, na podstawie dokumentów i informacji przedstawionych przez wnioskodawcę możliwość poprawy sytuacji finansowej wnioskodawcy i dopiero na tej podstawie ustalić czy przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej, wyrokiem z 24 kwietnia 2013 r. sygn. akt II GSK 194/12 oddalił skargę kasacyjną. W ocenie NSA zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego został sformułowany wadliwie w związku z czym nie mógł doprowadzić do uwzględnienia żądań sformułowanych przez organ. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] grudnia 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że strona jest średnim przedsiębiorstwem w związku z czym przy ocenianiu sytuacji finansowej zastosowanie będzie miała uproszczona definicja przedsiębiorstwa zagrożonego określona w rozporządzeniu 800/2008. Minister wskazał, że w dniu 5 kwietnia 2010 r. weszło w życie rozporządzenie z dnia 29 marca 2010 r., które stanowi wykonanie delegacji ustawowej zawartej w art. 37 ust. ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404, ze zm., dalej: ustawa o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej). Rozporządzenie określa zakres informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Informacje te przedstawiane są w formularzu zawierającym szczegółowy zakres informacji przedkładanych w formie odpowiedzi na konkretne pytania, niezbędnych do kompleksowej oceny sytuacji ekonomicznej podmiotu ubiegającego się o pomoc. Organ odwoławczy stwierdził, że ze złożonych przez stronę dokumentów finansowych oraz formularza informacyjnego wynika, iż wartość niepokrytych strat Spółki przekracza 50% wysokości kapitału zarejestrowanego, w tym wysokość straty w ciągu ostatniego roku obrotowego przewyższa 25% wysokości tego kapitału. Ponadto wnioskodawca odnotowuje zmniejszenie obrotów, zmniejszenie przepływu środków finansowych, zwiększenie sumy zadłużenia, zwiększenie kwoty odsetek posiadanych zobowiązań oraz inne trudności w zakresie płynności finansowej. Zagregowany zaś wskaźnik wartości bilansu i rachunku zysków i strat Spółki wskazuje, iż wnioskodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Wobec powyższego organ I instancji nie mógł wypłacić stronie dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych, skoro Spółka w dniu składania wniosku była "przedsiębiorstwem zagrożonym", a więc dofinansowanie to zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 800/2008 nie mogło być uznane za pomoc zgodną ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu. Definicja niewypłacalności na gruncie prawa krajowego określona została w ustawie z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1361, ze zm., dalej: prawo upadłościowe i naprawcze). Jej spełnienie oznacza automatycznie, iż przedsiębiorca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Zgodnie z art. 11 ust. 2 prawa upadłościowego i naprawczego dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Minister stwierdził, że wykonując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 947/11, wezwał Spółkę w celu zbadania, czy nastąpiła poprawa sytuacji finansowej strony, do przesłania dokumentów finansowych obrazujących jej aktualną sytuację finansową. Strona nie odpowiedziała na powyższe wezwanie. Dodał również, że strona miała możliwość skorzystania z prawa wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, z którego to prawa nie skorzystała. Organ odwoławczy oparł się więc na dokumentach zgromadzonych przez organ I instancji i uznał, że zawarte w odwołaniu argumenty strony mówiące o przystąpieniu do realizacji planu techniczno-ekonomicznego działalności P. na lata 2010-2013 nie podważają prawidłowości decyzji podjętej przez organ I instancji, w szczególności wobec nie przedłożenia dokumentów, które mogłyby potwierdzać poprawę sytuacji ekonomicznej Spółki. Organ podkreślił, że system dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych jest ważnym instrumentem wspierania zatrudniania osób niepełnosprawnych, jednakże pomoc w formie dofinansowania może być udzielona zgodnie z kryteriami określonym przepisami prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów: a) prawa materialnego a to art. 48a ust.2 i ust.3 pkt.1 ustawy o rehabilitacji zawodowej w związku z rozporządzeniem 800/2008 oraz art. 11 ust.2 ustawy prawo upadłościowe i naprawcze, poprzez błędną wykładnię przyjmując, iż strona skarżąca wg stanu na dzień 31.08.2010 r. spełniała wymogi definicji przedsiębiorstwa zagrożonego, b) naruszenia przepisów prawa procesowego, a to art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności w sprawie, w szczególności czy na dzień 31.08.2010 r. strona skarżąca była rzeczywiście przedsiębiorstwem zagrożonym. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W motywach skargi podniesiono, że skarżąca jest spółką akcyjną w związku z czym zastosowanie względem niej powinna mieć definicja przedsiębiorstwa zagrożonego określona w art. 1 ust. 7 lit. c rozporządzenia 800/2008. Nietrafnie więc strona przeciwna zastosowała kryteria przedsiębiorstwa zagrożonego z pkt a i pkt b powyższego przepisu. Skarżąca wskazała, że od stycznia do lipca 2010 r. występowała z wnioskami o wypłatę dofinansowania przedkładając stosowne materiały, które nie były przez PFRON nigdy kwestionowane. Gdyby PFRON przeanalizował materiały za okres styczeń – lipiec 2010 r. mógłby wyciągnąć słuszny wniosek, że sytuacja ekonomiczna na skutek zmian restrukturyzacyjnych nie tylko nie pogarszała się, lecz ulegała ciągłej poprawie. Skarżąca załączyła do skargi: zmiany w zatrudnieniu w latach 2006-2010, kształtowanie się wyniku ekonomicznego w latach 2006-2009 oraz wykaz wewnętrznych aktów normatywnych sankcjonujących restrukturyzację. Skarżąca zarzuciła ponadto, że organ nie przeprowadził analizy jej sytuacji majątkowej pod kątem art. 11 ust. 2 prawa upadłościowego i naprawczego, podkreśliła przy tym, że wartość aktywów na dzień 31.08.2010 r. zdecydowanie przekraczała wartość zobowiązań. Aby można było dokonać rzetelnej oceny co do stanu przedsiębiorstwa spółki i jego ewentualnego zagrożenia należało posłużyć się opinią biegłych, gdyż wymagało to wiadomości specjalnych z zakresu wiedzy ekonomicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z 20 września 2013 r. skarżąca stwierdziła, odnosząc się do stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę, że przeprowadzenie analizy finansowej w oparciu o model Altmana wzięty z ostatniego roku obrotowego jest niepełne, gdyż nie uwzględnia dynamiki zmian w okresie ostatnich trzech lat, tj. w procesie głębokiej restrukturyzacji organizacyjnej i finansowej. W ocenie skarżącej argument organu o wykonaniu zaleceń WSA w Warszawie i wezwaniu skarżącej do przedłożenia aktualnych dokumentów finansowych nie zasługuje na uwagę ponieważ wstrzymanie dofinansowań do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych pozbawiło skarżącą zasilenia finansowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 z p. zm. – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W ocenie Sądu, skarga analizowana w świetle powyższych regulacji prawnych nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy zauważyć, że Sąd orzekający w sprawie skarżącej, zgodnie z wymogami art. 153 p.p.s.a., związany jest oceną prawną i wskazaniami co do dalszego prowadzenia postępowania wyrażonymi w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 października 2011 r. o sygn. akt V SA/Wa 947/11. Kierując się powyższym należy wskazać, że zgodnie z art. 48 a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą, znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Pomoc ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych stanowiąca dofinansowanie dla pracodawców do wynagrodzeń zatrudnianych przez nich osób niepełnosprawnych stanowi pomoc na zatrudnianie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia 800/2008 i dofinansowanie to powinno być zgodne z postanowieniami tego rozporządzenia. Do uznania, że przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej należy więc stosować kryteria określone w rozporządzeniu 800/2008. Rozporządzenie 800/2008 nie zawiera definicji przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji ekonomicznej, określa natomiast kryteria uznania przedsiębiorstwa za przedsiębiorstwo zagrożone, stanowiąc w art. 1 ust. 6 lit c, że rozporządzenie nie ma zastosowania do pomocy dla zagrożonych przedsiębiorstw, co oznacza, że pomoc dla zagrożonych przedsiębiorstw jest pomocą publiczną niezgodną ze wspólnym rynkiem i nie może być udzielona. Definicja zagrożonego MŚP (Małego, Średniego Przedsiębiorstwa) została sformułowana w art. 1 ust. 7 rozporządzenie 800/2008, przy czym do oceny czy małe lub średnie przedsiębiorstwo prowadzone w formie spółki akcyjnej może być uznane za zagrożone według kryteriów rozporządzenia 800/2008 zastosowanie ma wyłącznie kryterium sformułowane w art. 1 ust. 7 pkt c, który stanowi, że dla celów ust. 6 lit. c, MŚP uważa się za zagrożone przedsiębiorstwo bez względu na rodzaj spółki, jeżeli zgodnie z prawodawstwem krajowym podlega zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności. Minister Pracy i Polityki Społecznej prawidłowo ustalił, opierając się przy tym na zebranym w sprawie (dostępnym) materiale dowodowym, że sytuacja skarżącej potwierdza wystąpienie przesłanki przewidzianej w art. 1 ust. 7 pkt c rozporządzenia 800/2008. Zasadnie zatem przyjął, uwzględniając treść art. 48 a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, że wnioskowana przez skarżącą pomoc ze środków Funduszu nie mogła zostać wypłacona. Postępowanie organu było zgodne z wymogami art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a., które obligują organy administracji publicznej do podejmowania z urzędu lub na wniosek wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Podkreślenia wymaga fakt, że organ pismem z 12 czerwca 2013 r. wystąpił do skarżącej o nadesłanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, dokumentów obrazujących aktualną sytuację finansową strony oraz wszelkich informacji mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Pomimo odebrania powyższego pisma w dniu 17 czerwca 2013 r. skarżąca do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie przedłożyła żadnych dokumentów czy informacji dotyczących jej aktualnej sytuacji finansowej. Zauważyć należy, że powyższe postępowanie organu zgodne było nie tylko z powołanymi powyżej przepisami k.p.a. lecz również uwzględniało ocenę prawną i wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z 21 października 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 947/11. W tej sytuacji skarżąca nie może skuteczne zarzucać w skardze naruszenia przepisów postępowania. Nieuzasadnione są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego. Prawidłowe zastosowanie przez organ przepisów ustawy o rehabilitacji, rozporządzenia 800/2008 oraz prawa upadłościowego i naprawczego powoduje, że podniesione przez skarżącą zarzuty są bezpodstawne. Nie sposób nie zauważyć, że skarżąca poprzez nieudostępnienie dowodów potwierdzających aktualną sytuację ekonomiczną uniemożliwiła organowi poczynienie ustaleń w tym zakresie, co nie może w rozpatrywanej sprawie, uzasadniać zarzutu nieprawidłowości rozstrzygnięcia. Minister Pracy i Polityki Społecznej prawidłowo dokonał ustaleń sytuacji skarżącej na podstawie analizy dostępnego materiału dowodowego co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, spełniającym wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Nietrafne, w kontekście wiążącej oceny prawnej oraz wskazań zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 października 2011 r., jest stanowisko skarżącej, wskazujące na możliwość badania jej sytuacji ekonomicznej wyłącznie w oparciu o dokumenty przedłożone wraz z wnioskami o wypłatę dofinansowania za wcześniejsze okresy rozliczeniowe (od stycznia do lipca 2010 r.), a także z uwzględnieniem analizy dotyczącej lat wcześniejszych. Skarżąca nie przedkładając dokumentów i informacji określających jej aktualną sytuację ekonomiczną nie może jednocześnie skutecznie zarzucać błędnej (zawężonej) oceny tej sytuacji przez organ..Z tego względu niezasadne są zarzuty skarżącej, podniesione w piśmie procesowym z 20 września 2013 r., odnoszące się do przeprowadzenia niepełnej analizy sytuacji ekonomicznej skarżącej. W ocenie Sądu, do rozpatrzenia wniosku skarżącej o dofinansowanie nie było wymaganych wiadomości specjalnych. Nie było zatem zasadne, wbrew odmiennemu stanowisku skarżącej, wystąpienie do biegłego o wydanie opinii na podstawie art. 84 § 1 k.p.a. Reasumując należy stwierdzić, że zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego. Sąd nie stwierdził też naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani okoliczności powodujących stwierdzenie nieważności objętych kontrolą aktów. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest niezasadna i na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.