V SA/Wa 2092/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 14 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C. P. C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia (...) czerwca 2016 r. nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. C. Sp. z o.o. (dalej jako: "skarżąca" lub "Spółka") złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wymierzona w zaskarżonej decyzji kara wynosi 36.000 zł, a dodatkowo Spółka otrzymała jeszcze kilka innych decyzji wymierzających kary pieniężne na łączną kwotę około 150.000,00 zł. Suma ta w sposób znaczący przekracza możliwości finansowe Spółki. Majątek skarżącej, jak zaznaczyła, nie starczyłby nawet na pokrycie części powyższej kwoty, natomiast konieczność zapłaty kar, czy też ewentualna egzekucja z ruchomości bądź nieruchomości spowoduje całkowitą likwidację Spółki i może spowodować nieodwracalne skutki, co ma istotne znaczenie z punktu widzenia możliwości uchylenia zaskarżonej decyzji przez tut. Sąd. Do wniosku skarżąca załączyła dokumenty finansowe za okres od 1 stycznia do 31 maja 2016 roku, tj.: bilans, rachunek zysków i strat oraz zestawienie obrotów i sald wybranych kont., a ponadto zaświadczenie Banku [...] z dnia [...] maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wskazana instytucja ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w razie stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Tym samym rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej co oznacza, że wnioskodawca, dążąc do wstrzymania wykonania aktu, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych. Zaznaczenia wymaga, że dla uwzględnienia wniosku nie są wystarczające samo przekonanie strony, iż wykonanie aktu wywoła szczególnie niekorzystne dla niej konsekwencje oraz uzasadniający to przekonanie wywód. Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko. W przypadku gdy zaskarżony akt nakłada na wnioskodawcę zobowiązanie pieniężne nie wystarczy jedynie wykazać, że na skutek wykonania decyzji powstanie uszczerbek w majątku strony. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. wyraźnie bowiem stanowi o "znacznej szkodzie", a nie o szkodzie jakiejkolwiek. Skoro zatem skarżący dąży do wykazania, że w jego przypadku dojdzie do wyrządzenia znacznej szkody, wskazując na jego trudną sytuację finansową, to dla oceny, czy w stanie faktycznym sprawy rzeczywiście może dojść do takiej szkody, konieczne jest odniesienie kwoty zobowiązania do stanu majątkowego wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 718/13). Uzasadnienie wniosku winno się zatem odnosić do konkretnych okoliczności związanych z wykonaniem zaskarżonego aktu mogącymi wywołać znaczną szkodę majątkową, a zawarte w uzasadnieniu twierdzenia powinny znajdować odzwierciedlenie w odpowiednich dokumentach źródłowych. Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku i nie poparcie go odpowiednimi do tego dowodami uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku należy zauważyć, że zapłata nałożonej na Spółkę kary pieniężnej w kwocie 36.000 zł nie wywoła stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu Spółce kwoty objętej zaskarżoną decyzją, która została zapłacona. Analizując wniosek Spółki pod kątem spełnienia drugiej przesłanki wstrzymania wykonania aktu Sąd zauważa, że przesłane dokumenty nie obrazują całościowej sytuacji majątkowej Spółki, a jedynie jej elementy. Z przedstawionego rachunku zysków i strat wynika jednak, że Spółka cały czas prowadzi działalność gospodarczą uzyskując przychody netto ze sprzedaży produktów, towarów i materiałów w kwocie 1.442.895,50 zł (za okres [...].01-[...].05.2016 r.). Wprawdzie równocześnie Spółka wykazuje stratę z prowadzonej działalności w tym okresie w kwocie 54.649,55 zł, ale wynika ona z nadwyżki kosztów działalności nad uzyskanym przychodem. Skutkuje to brakiem obowiązku zapłaty podatku dochodowego, lecz nie jest równoznaczne z brakiem środków finansowych, więc nie oznacza utraty płynności finansowej. Należy zauważyć, że kary pieniężne nałożone przez organy administracji publicznej w związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą należą do kosztów tej działalności podobne jak inne koszty, m.in. z tytułu podatków i opłat. Nie ma więc powodu, aby traktować te kary w sposób szczególny, jako specyficzną kategorię kosztów. Zgodnie z oświadczeniem skarżącej suma wszystkich nałożonych na nią kar pieniężnych wynosi ok. 150.000 zł. Kwota ta jest niemal dziesięciokrotnie niższa od kwoty przychodów uzyskanych przez stronę tylko w okresie styczeń-maj 2016 roku. Trudno zatem uznać, że zapłacenie powyższej sumy mogłoby doprowadzić do całkowitej likwidacji Spółki. Nie znajduje też potwierdzenia oświadczenie skarżącej, że jej majątek szacowany jest na znacznie mniejszą kwotę niż łączny wymiar nałożonych kar. Z przedłożonej dokumentacji finansowej nie wynika jakie są składniki majątku strony, np. jakie posiada środki trwałe i jaka jest ich wartość oraz czy posiada rezerwy finansowe i w jakiej wysokości. Ze znajdującej się w aktach sądowych informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z KRS wynika jedynie, że wysokość kapitału zakładowego Spółki wynosi 50.000 zł. Reasumując, w ocenie Sądu, Spółka nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., zatem Sąd nie ma do czynienia z sytuacją, która uzasadniałaby zastosowanie wobec Skarżącej wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.