V SA/Wa 2112/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Cezary Kosterna, Protokolant specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2011 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. na rzecz M. W. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi rozpatrywanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest skarga M. W. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...] maja 2008 r. Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. z siedzibą w W. nr [...] w sprawie odmowy przyznania płatności ONW i nałożeniu sankcji na producenta rolnego. M. W. (zwany dalej Skarżącym) [...] maja 2007 r. wystąpił o przyznanie płatności do gruntów rolnych oraz pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007. Decyzją z [...] maja 2008 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej: Kierownik Biura) odmówił przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok 2007 i nałożył sankcję w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż stwierdzono różnicę tj. zawyżenie o 155,75% pomiędzy zadeklarowaną sumą powierzchni ([...] ha) działek rolnych a powierzchnią stwierdzoną w ramach kontroli na miejscu ([...] ha). Działki [...] i [...] zadeklarowano na powierzchnię większą o [...] ha, natomiast na działce [...] w granicach działki ewidencyjnej [...] nie jest prowadzona działalność rolnicza. W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej: Dyrektor Oddziału) decyzją z [...] listopada 2008 r. o nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 29 kwietnia 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 55/09 uchylił decyzję z [...] listopada 2008 r. Przyczynami uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji było jej nieprawidłowe uzasadnienie nie spełniające wymogów, o których mowa w art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z p. zm. - dalej k.p.a.) oraz naruszenie art. 21 ust. 2 pkt 1, pkt 2 i 3 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427). Sąd wskazał, że Dyrektor Oddziału obowiązany był rozpatrzyć sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Tymczasem z decyzji tej nie wynika, aby organ odwoławczy przeprowadził ponowne postępowanie wyjaśniające, do czego na podstawie art. 15 k.p.a. i przepisów regulujących postępowanie dowodowe był obowiązany. Uzasadnienie decyzji utrzymującej w mocy decyzję I instancji o odmowie przyznania płatności ONW nie obrazowało całego problemu niniejszej sprawy, gdyż nie przedstawiało w sposób pełny stanu prawnego i faktycznego. Ponadto Dyrektor Oddziału pozostawił bez właściwej analizy zarzuty wnioskodawcy zawarte w odwołaniu, gdyż w uzasadnieniu decyzji ogólnikowo wskazał na okoliczności, wyjaśnienia i argumenty strony wynikające z rozpatrywanego środka zaskarżenia. W toku całego postępowania administracyjnego, tak na etapie zastrzeżeń do raportu z kontroli jak również w odwołaniu, Skarżący podnosił, iż drzewa i krzewy znajdujące się na jego działkach nie mogą być usunięte bez zgody konserwatora przyrody. Wskazywał, że jego gospodarstwo znajduje się m.in. na obszarze Natura 2000. Powoływał się przy tym na rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2007 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. Nr 46, poz. 306) i zaznaczał, że przepisy tego rozporządzenia dopuszczają w niektórych sytuacjach, aby grunty rolne były porośnięte drzewami lub krzewami. Powyższe argumenty Skarżącego nie zostały w należyty sposób rozważone w sprawie, albowiem organ odwoławczy stwierdził, iż część cytowanego przez wnioskodawcę rozporządzenia nie znajduje w sprawie zastosowania, albowiem dotyczy gruntów rolnych, a nie łąk i pastwisk (które to zadeklarował Skarżący). Sąd podkreślił, iż z takim stanowiskiem i pobieżną oceną sprawy nie sposób się zgodzić. Rozporządzenie w sprawie minimalnych norm dotyczy gruntów rolnych, do których zalicza grunty orne, łąki i pastwiska (§ 1 ust. 1). Przepis § 4 tego rozporządzenia (do którego odwoływał się wnioskodawca w toku postępowania administracyjnego i do którego nawiązał również w skardze) dotyczy ww. gruntów rolnych, w tym więc nie tylko gruntów ornych, ale także łąk i pastwisk – w tym określonych w § 1 ust. 1 pkt 4. Ponadto Sąd wskazał, iż zgodnie z § 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia, grunty rolne, o których mowa w § 1, nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami, z wyjątkiem drzew i krzewów niepodlegających wycięciu zgodnie z przepisami o ochronie przyrody. Dyrektor Oddziału nie tylko nie wyjaśnił, czy gospodarstwo Skarżącego znajduje się na terenie chronionym, m.in. na terenie obszaru Natura 2000, ale także nie zbadał, czy wobec tego w sprawie znajdują zastosowanie przepisy § 4 rozporządzenia, a jeśli tak, to czy kontrola na miejscu w gospodarstwie wnioskodawcy uwzględniała wskazane regulacje prawne dopuszczające w niektórych przypadkach drzewa i krzewy na gruntach rolnych. Dyrektor Oddziału po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzje Kierownika Biura z dnia [...] maja 2008 r. nr [...]. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż dokonał ponownie analizy stanu faktycznego sprawy, uwzględniając treść odwołania, obowiązujące przepisy oraz uwagi poczynione przez Sąd i uznał, iż jedynie część z zadeklarowanych gruntów rolnych (tj. [...] ha) można uznać za działki, na których prowadzona była działalność rolnicza. W myśl § 4 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2007 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. Nr 46, poz. 306) grunty rolne, o których mowa w § 1, nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami, z wyjątkiem: 1) drzew i krzewów: a) niepodlegających wycięciu zgodnie z przepisami o ochronie przyrody, b) mających znaczenie dla ochrony wód i gleb, c) niewpływających na prowadzoną na tych gruntach produkcję rolną 2) gruntów, na których są prowadzone plantacje wierzby (Salix sp. ) wykorzystywanej do wyplatania; 3) gruntów, o których mowa w §1 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 2, które mogą być porośnięte pojedynczymi drzewami i krzewami, o ile nie wpływają one na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną, a ich liczba nie przekracza 50 sztuk na hektar; 4) plantacji zagajników o krótkiej rotacji wykorzystywanych na cele energetyczne. Kontrola wykazała, że działki zadeklarowane przez Skarżącego we wniosku porośnięte były gęstymi krzewami, drzewami bądź lasem. Stwierdzono ponadto, że drzewa porastające działki rolne wpływałyby na prowadzoną na tych gruntach produkcję rolną, a także miejscami całkowicie ją uniemożliwiały. Ustalono, że liczba drzew przekraczała 50 sztuk na hektar. Dokumentacja fotograficzna z dokonanych kontroli potwierdza – zdaniem organu - ustalenia inspektorów terenowych. Wskazano, że dopiero po usunięciu samosiejek z polanek oraz krzewów i pojedynczych drzew spomiędzy nich powstały obszary o powierzchniach kwalifikujących się do przyznania płatności. Ponadto organ stwierdził, iż fakt, iż gospodarstwo Skarżącego znajduje się - jak twierdzi rolnik - w strefie źródliskowej dorzecza K., na chronionych przyrodniczo terenach: obszarze Natura 2000 [...] oraz w [...]nie ma wpływu na przyznanie płatności ONW, gdyż rolnik winien ubiegać się o objęcie tych terenów programem rolnośrodowiskowym. Decyzja ta została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2010 r. sygn. akt V SA/Wa 1743/09. W uzasadnieniu Sąd przypomniał, że postępowanie w sprawie odmowy przyznania Skarżącemu płatności z tytułu wpierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007 było już przedmiotem kontroli tutejszego Sądu i że wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie oznaczonej sygnaturą akt V SA/Wa 55/09 uchylił decyzję Dyrektora Oddziału z [...] listopada 2008 r. Uchylając przedmiotową decyzję organu drugiej instancji Sąd zawarł w uzasadnieniu powyższego wyroku wskazania dla organu administracji, który miał ponownie prowadzić postępowanie administracyjne w sprawie. Stosownie do przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z p. zm., dalej p.p.s.a.) ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie pozostaje związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 kwietnia 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 55/09. W przedmiotowej sprawie – po wydaniu ww. wyroku nie nastąpiła zmiana prawa, ani zmiana stanu faktycznego, dlatego wytyczne zawarte w powyższym wyroku pozostają aktualne i obowiązujące. Z treści przywołanego przepisu art. 153 ustawy p.p.s.a. wywiedziono, iż kontrola będącej przedmiotem skargi decyzji miała na celu sprawdzenie czy organy administracji wypełniły wskazania Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 kwietnia 2009 r. w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 55/09. Sąd stwierdził, że Dyrektor Oddziału nie uwzględnił wskazań zawartych w powołanym orzeczeniu, stanowiącym punkt wyjścia do wydania obecnie zaskarżonej decyzji. Niezastosowanie się do nich, zarówno w zakresie oceny prawnej jak i wskazań co do dalszego postępowania, stanowiło naruszenie przepisu art. 153 ustawy p.p.s.a. i wobec tego Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Dyrektor Oddziału ma obowiązek odnieść się do wszystkich wskazanych wytycznych w wyroku z 29 kwietnia 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 55/09, jak również mieć na względzie uwagi zawarte w wyroku z dnia 25 stycznia 2010 r. oraz treść obowiązujących przepisów prawa, w szczególności art. 18 a ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2007 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. Nr 46, poz. 306). Dyrektor Oddziału po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. ponownie utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura z dnia [...] maja 2008 r. nr [...]. Organ odwoławczy ponownie podniósł, że dokonał ponownie analizy stanu faktycznego sprawy, uwzględniając treść odwołania, obowiązujące przepisy oraz uwagi poczynione przez Sąd w obydwu wyrokach i uznał, iż jedynie część z zadeklarowanych gruntów rolnych (tj. [...] ha) można uznać za działki, na których prowadzona była działalność rolnicza. W myśl §4 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2007 r. w sprawie minimalnych norm grunty rolne, o których mowa w § 1, nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami, z wyjątkami przewidzianymi w tym przepisie. Działki zadeklarowane porośnięte były gęstymi krzewami, drzewami bądź lasem. Drzewa porastające działki rolne wpływałyby na prowadzoną na tych gruntach produkcję rolną, a także miejscami całkowicie ją uniemożliwiały. Liczba drzew przekraczała 50 sztuk na hektar. Dokumentacja fotograficzna z dokonanych kontroli potwierdza ustalenia inspektorów terenowych. Dopiero po usunięciu samosiejek z polanek oraz krzewów i pojedynczych drzew spomiędzy nich powstały obszary o powierzchniach kwalifikujących się do przyznania płatności. Ponownie organ wskazał, iż sam fakt, iż gospodarstwo Skarżącego znajduje się w strefie źródliskowej dorzecza K., na chronionych przyrodniczo terenach: obszarze Natura 2000 [...] oraz w [...] nie ma wpływu na przyznanie płatności ONW, bowiem Skarżący winien ubiegać się o objęcie tych terenów programem rolnośrodowiskowym, a nie występować o dopłaty z tytułu ONW. M. W. na to rozstrzygnięcie złożył skargę w dniu 29 sierpnia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł m.in. o unieważnienie decyzji Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] i przyznanie płatności za 2007 r. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż rozpatrując po raz kolejny sprawę Dyrektor Oddziału nie uwzględnił wskazań Sądu zawartych w wyrokach. W szczególności nie odniósł się do zarzutów skarżącego dotyczących wyników kontroli, które nie uwzględniły obszarów porośniętych luźno rosnącymi drzewami pomiędzy którymi była prowadzona działalność rolnicza. Zapisy raportu z kontroli jak też notatka służbowa z [...].04.2008 r. jednoznacznie stwierdzają, że zmierzono tylko powierzchnie, na których nie występowały pniaki wyciętych drzew. Tym samym nie zmierzono powierzchni, na których występowały aktualnie lub w przeszłości drzewa. Nie ustalono stanu upraw pomiędzy drzewami przyjmując, że występowanie drzew lub krzewów w ilości większej niż 50 szt. na hektar wyklucza obszar z dopłat bezpośrednich. Taki sposób przeprowadzenia kontroli był wynikiem błędnego zastosowania § 4 pkt 3 rozporządzenia zamiast wskazanego w wyroku Sądu § 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2007 r. Skarżący podkreślił, że drzewa na jego działce nie rosną z jego woli, tylko z powodu ustanowienia przez organy ochrony przyrody obszaru Natura 2000. Nie może zgodzić się z argumentacja organu II instancji, że to, czy grunt jest gruntem rolnym czy leśnym przesądza jego przeznaczenie, bowiem zgodnie z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych gruntami rolnymi są grunty określone w ewidencji gruntów jako użytki rolne. Wskazał, że na terenie jego gospodarstwa występuje las będący lasem w rozumieniu ustawy, występują też zwarte zadrzewienia, ale ich powierzchnie nie zostały zgłoszone do dopłat. Na części zgłoszonych działek był prowadzony wypas bydła. Ponadto zdaniem Skarżącego organ odwoławczy nie odniósł się w swojej decyzji do sposobu przeprowadzenia kontroli. W odpowiedzi na skargę Dyrektor M. Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie i uznając zarzuty skargi za bezzasadne. Ponadto organ wskazał, że skoro Skarżący podnosi, że jego gospodarstwo znajduje się na obszarze Natura 2000, winien wnioskować o objęcie jego gospodarstwa programem rolnośrodowiskowym, który zmierza do osiągnięcia zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich oraz do zachowania różnorodności biologicznej. Program rolnośrodowiskowy obejmuje 9 pakietów, ich podstawowym wymogiem jest posiadanie dokumentacji przyrodniczej. Skarżący jednakże nie ubiegał się o takie płatności, wnioskując jedynie o JPO/ONW. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 ww. ustawy). Oceniając zaskarżoną decyzję należy przede wszystkim wskazać, że sprawa była już dwukrotnie przedmiotem rozstrzygania tutejszego Sądu, który wyrokami z dnia 29 kwietnia 2009 r. sygn. akt V SA 55/09 oraz z dnia 25 stycznia 2010 r. sygn. akt V SA 1743/09 uchylał decyzje Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. W tej sytuacji ponowne rozpoznanie sprawy przez Sąd ograniczone jest postanowieniami art. 153 p.p.s.a., który stanowi, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Z tej racji ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku. Natomiast zagadnienia, które były już przedmiotem oceny Sądu, i co do których Sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji ponownie oceniane być nie mogą. Sąd kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, uznał, że skargę należy uwzględnić. We wskazanym wyroku z dnia 29 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylając zaskarżoną decyzję Dyrektora Oddziału, zawarł w uzasadnieniu wskazania dla organu administracji, który miał ponownie prowadzić postępowanie administracyjne w sprawie odmowy przyznania M. W. płatności z tytułu wpierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007. Sąd w niniejszej sprawie pozostaje ponadto związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 stycznia 2010 r. W przedmiotowej sprawie – po wydaniu ww. wyroku nie nastąpiła zmiana prawa, ani zmiana stanu faktycznego, dlatego wytyczne zawarte w powyższym wyroku pozostają aktualne i obowiązujące. Należy stwierdzić, iż Dyrektor Oddziału nie uwzględnił wskazań Sądu zawartych w powołanym orzeczeniu, stanowiącym punkt wyjścia do wydania obecnie zaskarżonej decyzji. Niezastosowanie się do nich, zarówno w zakresie oceny prawnej jak i wskazań co do dalszego postępowania, stanowiło naruszenie przepisu art. 153 ustawy p.p.s.a. i wobec tego podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie decyzji organu drugiej instancji poza obszernym opisaniem stanu faktycznego sprawy nie zawiera wszystkich elementów, które były wskazywane w wyrokach uchylających. Nadal brak w nich wskazania, czy zadeklarowane przez skarżącego do płatności działki faktycznie znajdują się na terenach, do których stosuje się przepisy o ochronie przyrody, organ nie przeprowadził również analizy przepisów, na podstawie których wydał rozstrzygnięcie w świetle ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Należy w tym miejscu szczególnie podkreślić, że odpowiedź na skargę nie może zastępować uzasadnienia decyzji, gdyż to decyzja organu administracji publicznej podlega ocenie w postępowaniu sądowo administracyjnym, a nie późniejsze działania organu, które podejmuje po wpłynięciu skargi. Sąd stwierdza, że kwestie, które organ wskazał w odpowiedzi na skargę zawierają elementy, które powinny znaleźć odniesienie w uzasadnieniu decyzji, lecz nie zostały w niej zawarte. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Dyrektor Oddziału ma obowiązek odnieść się do wszystkich wskazanych wytycznych w wyroku z 29 kwietnia 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 55/09 oraz z dnia 25 stycznia 2010 r. sygn. akt V SA 1743/09, jak również mieć na względzie powyższe uwagi oraz treść obowiązujących przepisów prawa, w szczególności art. 18a ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2007 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. Nr 46, poz. 306). Z uwagi na powyższe, nie przesądzając ostatecznego merytorycznego wyniku sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.