V SA/Wa 2132/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha (spr.), Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2018 r. sprawy ze skargi [...] w [...] na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu państwa; oddala skargę. (...) września 2008 r. Ł. Stowarzyszenie Edukacji Obywatelskiej w Ł. (dalej "Stowarzyszenie", "skarżąca") zawarło z Ministrem Pracy i Polityki Społecznej (dalej "Minister") umowę na realizację zadania pt. "Młodzieżowa szkoła demokracji i samorządności". Po przeanalizowaniu sprawozdania złożonego przez Stowarzyszenie Minister stwierdził, że przy wydatkowaniu dotacji doszło do następujących nieprawidłowości: 1. w tabeli "Zestawienie faktur i rachunków" uwzględniono dokumenty księgowe wystawione przed dniem realizacji zadania, tj. przed 1 sierpnia 2008 r.; 2. podczas realizacji umowy Stowarzyszenie naruszyło § 12 ust. 4 umowy, poprzez zwiększenie kosztu finansowania z dotacji o ponad 5%. Minister pismem z (...) stycznia 2012 r. wezwał Stowarzyszenie do zapłaty kwoty 1.209,94 zł wraz z odsetkami. Pomimo tego Stowarzyszenie nie dokonało należnej wpłaty na rachunek bankowy Ministerstwa. W związku z tym organ poinformował skarżącą o wszczęciu postępowania w sprawie (pismo z 23 października 2012 r.). Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją z (...) lutego 2013 r. nr (...) Minister zobowiązał Stowarzyszenie do zwrotu części dotacji wykorzystywanej niezgodnie z przeznaczeniem oraz części dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w kwocie 1209,94 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. W wyniku rozpoznania odwołania decyzją z (...) maja 2013 r. nr (...) Minister uchylił zaskarżoną decyzję w części zobowiązującej Stowarzyszenie do zwrotu kwoty 42,50 zł z tytułu wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem oraz odsetek od tej kwoty oraz utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w pozostałej części – tj. w zakresie zobowiązania do zwrotu kwoty 1.167,44 zł. z tytułu pobrania dotacji w nadmiernej wysokości. Minister uznał, że Stowarzyszenie wykazało, że nie doszło do wykorzystania dotacji przed terminem, więc uchylił decyzję w części wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. W zakresie dotacji uznanej za pobraną w nadmiernej wysokości organ uznał, że stan faktyczny został ustalony prawidłowo, a spór między Stowarzyszeniem a organem sprowadza się do oceny prawnej zaistniałej sytuacji. Skarżąca uważa, że miała prawo jednostronnie zmienić kosztorys w zależności od swoich potrzeb wynikłych podczas realizacji projektu. Jednakże dokument "Zasady Przyznawania i Rozliczania Dotacji w Ramach Funduszu Inicjatyw Obywatelskich w Roku 2008", na którego naruszenie powołuje się Stowarzyszenie, pisząc o "regulaminie FIO", stanowi, że zmiana umowy może nastąpić jedynie w drodze aneksu. Organ, przywołując § 17 umowy, uznał, że to, że w umowie przewidziana została pisemna forma składania oświadczeń woli, nie oznacza, że każde oświadczenie złożone w tej formie, także to jednostronne, może skutecznie zmienić treść umowy. Zmiana treści umowy może bowiem zapaść wyłącznie poprzez czynność prawną dwustronną – dokonaną przez obie strony umowy. Decyzja z (...) maja 2013 r. została doręczona stronie zastępczo, zgodnie z art. 44 k.p.a., w dniu (...) czerwca 2013 r. (...) marca 2014 r. strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu na wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, podnosząc że decyzja z (...) maja 2013 r. zawierała błędne pouczenie o możliwości odwołania się od tej decyzji, skorygowane dopiero pismem Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej z (...) lutego 2014 r. Jednocześnie strona wniosła skargę na decyzję z (...) maja 2013 r. w części utrzymującej w mocy decyzję wydaną w I instancji. Strona zarzuciła w skardze, że stan faktyczny zdarzenia nie został przedstawiony prawidłowo, pominięto zaniedbania i naruszenia umowy, których dopuściło się Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej. Postanowieniem z 15 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywrócił stronie termin do wniesienia skargi. Wyrokiem z 9 kwietnia 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 1095/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Stowarzyszenia na powyższą decyzję. Sąd stwierdził, że istotą sporu pomiędzy stronami jest kwestia wykładni § 12 oraz 17 umowy. WSA wskazał, że z załącznika nr 4 do umowy (z kosztorysu) wynika, że w kategorii kosztów związanych z bezpośrednim uczestnictwem adresatów (kategoria nr III) na wydatki określone w pkt 5 przewidziano finansowanie z dotacji w wysokości 3.840 zł. W związku z treścią § 12 ust. 4 umowy wzrost wydatku w tym zakresie mógł być dokonany o nie więcej niż 5% tej kwoty, czyli o 192,00 zł. Oznacza to, że kwota dotacji, jaka mogła być wykorzystana na ten wydatek nie powinna przekroczyć 4.032 zł (3.840,00 zł +192,00 zł). Jednakże z przedłożonego sprawozdania wynikało, że na ten cel przeznaczono 5.199,44 zł., co oznacza, że doszło do przekroczenia limitu określonego w § 12 ust 4 umowy o 1.167,44 zł. Korekta budżetu dokonana przez Stowarzyszenie miała charakter jednostronny i nie zyskała akceptacji organu. Minister nie wyraził bowiem zgody na zmiany w kosztorysie, a jego zgoda nie mogła mieć charakteru dorozumianego, ze względu na § 17 umowy. Od tego wyroku Stowarzyszenie złożyło skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o jego uchylenie i umorzenie postępowania. Wyrokiem z 19 września 2017 r. sygn. akt II GSK 3577/15 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. W uzasadnieniu orzeczenia NSA stwierdził, iż sąd I instancji kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, zobowiązany był z urzędu, bez względu na zarzuty Stowarzyszenia odnieść się do przepisów dotyczących przedawnienia dotacji. Minister nie rozstrzygnął tej kwestii, co uzasadnia stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 146 ust. 3 u.f.p. Akceptowanie takiego rozstrzygnięcia przez sąd I instancji, wadliwego ze względu na pominięcie tego problemu, musi być uznane za działanie niezgodne z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., bo oznacza wadliwie przeprowadzoną kontrolę skarżonego rozstrzygnięcia. Organy, ani sąd I instancji, nie ustaliły istotnych dla zagadnienia przedawnienia dotacji kwestii, m.in. nie wskazały, kiedy została doręczona stronie decyzja o zwrocie dotacji. Dla rozstrzygnięcia sprawy ta kwestia ma istotne znaczenie, gdyż nie wiadomo, czy decyzja została doręczona przed upływem terminu przedawnienia. Ponadto według NSA, uzasadnienie kontrolowanego wyroku sądu I instancji, gdy chodzi zarówno o ustalenia faktyczne, jak również o analizę stanu prawnego, w szczególności jeśli chodzi o zagadnienia przedawnienia udzielonej skarżącej kasacyjnie dotacji, uniemożliwia przeprowadzenie kontroli prawidłowości tego orzeczenia, co prowadzi do wniosku, że sąd I instancji nie uczynił zadość obowiązkowi sporządzenia uzasadnienia w sposób uwzględniający konsekwencje wynikające z towarzyszącej uzasadnieniu każdego orzeczenia sądowego funkcji kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia. Z uwagi na to, że kwestia ewentualnego przedawnienia zobowiązania z tytułu zwrotu dotacji nie była w ogóle, ani przez Ministra, ani przez WSA rozważana, NSA uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania wskazując, iż WSA ponownie badając sprawę odniesie się do podniesionych kwestii, rozważając, czy sporna dotacja uległa przedawnieniu w myśl przepisów Ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oceniając zaskarżoną decyzję według powyższych kryteriów sąd uznał, że nie narusza ona prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd uznał za prawidłowo ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny zaistniały w sprawie i opisany we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia, w związku z czym sąd przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Podstawę prawną orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104, z późn. zm.), dalej: "u.f.p.". Zgodnie bowiem z art. 113 ust. 1 z dnia 27 sierpnia 2009 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. poz. 1241, z późn. zm.), dotacje udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240), tj. przed 1 stycznia 2010 r., podlegają zwrotowi na podstawie dotychczasowych przepisów. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z obowiązkiem zwrotu części dotacji celowej pochodzącej z budżetu państwa. Oznacza to, że podstawę materialnoprawną zwrotu części dotacji stanowi art. 146 ust. 1 u.f.p. w zw. z art. 145 ust. 1 i 4 u.f.p. Stosownie do treści art. 106 ust. 2 pkt 1 lit. d u.f.p. dotacje celowe są to podlegające szczególnym zasadom rozliczania, wydatki budżetu państwa przeznaczone m.in. na finansowanie lub dofinansowanie. zadań zleconych do realizacji organizacjom pozarządowym oraz podmiotom wymienionym w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. Nr 96, poz. 873 z późn. zm.). Szczególny charakter środków finansowych przekazywanych w ramach dotacji polega na tym, że środki te mogą być wykorzystane wyłącznie na realizację konkretnego zadania, w tym przypadku na realizację zadana publicznego wskazanego w umowie zawartej przez Stowarzyszenie z Ministrem Pracy i Polityki Społecznej. Środki z dotacji przekazane beneficjentom na podstawie umowy nie tracą publicznego charakteru, bowiem beneficjent nie staje się ich właścicielem, a jedynie dysponentem środków publicznych przyznanych z budżetu państwa na realizację ściśle określonego zadania (celu). Uzyskanie dofinansowania ze środków budżetowych, dysponowanie nimi oraz ich rozliczenie dokonywane jest zgodnie ze sformalizowanymi procedurami i wymaga rygorystycznego przestrzegania przepisów. Z treści art. 146 ust. 1 u.f.p. wynika, że znajduje on zastosowanie do zwrotu dotacji celowej udzielonej z budżetu państwa – m.in. w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości - o których mowa w treści art. 145 ust. 1 u.f.p. Regulacja prawna zawarta w art. 145 ust. 1 i 4 u.f.p. wskazuje, że część dotacji udzielonej z budżetu państwa, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, pobrana nienależnie lub w nadmiernej wysokości, podlega zwrotowi do budżetu państwa, wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowej, w terminie do dnia 28 lutego roku następującego po roku, w którym udzielono dotacji. Wskazane przepisy prawa regulują tryb postępowania w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości związanych z dotacjami udzielonymi z budżetu państwa, a także tryb postępowania w przypadku, gdy podmiot dotowany nie dokonuje w wyznaczonym terminie zwrotu niewykorzystanej dotacji lub zwrotu dotacji w sytuacji, gdy taki obowiązek jest rezultatem stwierdzonych nieprawidłowości określonych w art. 145 ust. 1 u.f.p. Decyzja w przedmiocie zwrotu dotacji ma charakter deklaratoryjny, bowiem zobowiązanie do zwrotu decyzji powstaje z mocy prawa (wyrok NSA z 3 września 2014 r., sygn. akt II GSK 916/13, baza orzeczeń NSA). Decyzja określająca wysokość dotacji przypadającej do zwrotu potwierdza tylko stan, który powstał w momencie, w którym minął termin do zwrotu dotacji. Dokonując wykładni art. 145 u.f.p. pod kątem ustalenia definicji dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, na gruncie rozpoznanej sprawy, należy odwołać się do treści art. 131 u.f.p., który stanowi, że dysponent części budżetowej może zlecić organizacji pozarządowej realizację swoich zadań na podstawie zawartej z tą organizacją umowy, przyznając jednocześnie dotację celową na realizację tych zadań. Umowa powinna określać: szczegółowy opis zadania, w tym cel, na jaki dotacja została przyznana, i termin jego wykonania; wysokość dotacji celowej udzielanej organizacji wykonującej zadanie i tryb płatności; termin wykorzystania dotacji, nie dłuższy niż do dnia 31 grudnia danego roku budżetowego; tryb kontroli wykonywania zadania; termin i sposób rozliczenia udzielonej dotacji celowej; termin zwrotu niewykorzystanej części dotacji celowej, nie dłuższy niż 15 dni od określonego w umowie dnia wykonania zadania, a w przypadku zadania realizowanego za granicą - 30 dni od określonego w umowie dnia jego wykonania. Jeżeli podstawą udzielenia dotacji jest umowa, to przez wykorzystanie dotacji zgodnie z przeznaczeniem należy rozumieć wykorzystanie dotacji na realizację określonego w umowie celu i zgodnie z warunkami określonymi w umowie. Stowarzyszenie nie wywiązało się ze wszystkich postanowień umowy, zawartej z Ministrem Pracy i Polityki Społecznej, dokonując wydatkowania części przyznanych środków w sposób niezgodny z kosztorysem stanowiącym załącznik do umowy. Uchybienie to na gruncie art. 145 ust. 1 u.f.p. należy zakwalifikować jako wykorzystanie części dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, że przed zakończeniem realizacji zadania zgłosił organowi udzielającemu dotacji przesunięcie środków z dotacji pomiędzy poszczególnymi kategoriami wydatków w ramach realizacji zadań zleconych umową, nie konwaliduje nieprawidłowości w wydatkowaniu tych środków w sytuacji, gdy organ nie wyraził zgody na takie przesunięcie. Stowarzyszenie miało więc obowiązek ścisłego rozliczenia kosztów wykonania zadania zgodnie z kosztorysem zatwierdzonym przez organ, który udzielił dotacji. Organ ten nie miał też obowiązku wyrażania zgody na dokonywanie przez beneficjenta zmian w kosztorysie po zawarciu umowy. Zawierając umowę na realizację zadania publicznego, zleconego w trybie art. 131 u.f.p., Stowarzyszenie powinno mieć świadomość konieczności poddania się ścisłemu reżimowi rozliczenia finansowanych z dotacji kosztów zadania. Zakres wykorzystania dofinansowania został wyraźnie określony w umowie będącej podstawą udzielenia tej pomocy, do której załącznik stanowił kosztorys, zatem dofinansowanie mogło być wykorzystane tylko na finansowanie tych konkretnych wydatków. Przekroczenie zakresu przedmiotowego finansowanych wydatków musi być traktowane jako wykorzystanie dofinansowania niezgodnie z przeznaczeniem. Kwestia przedawnienia dla ewentualnego domagania się przez organ zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem nie została uregulowana w u.f.p. Stosownie do art. 146 ust. 3 u.f.p. w zakresie nieuregulowanym w ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy - Ordynacja podatkowa (dalej: "o.p."), z wyjątkiem art. 57 tej ustawy. Odpowiednie stosowanie przepisów prawa polega na uwzględnianiu indywidualnych odmienności, specyfiki i charakterystyki rozwiązań prawnych, do których, albo wespół z którymi, przepisy te z woli prawodawcy mają być stosowane. Prawo nie stanowi wówczas w regulacjach określonych instytucji pewnych przepisów, ale odsyła do innych, już obowiązujących zapisów prawnych, uznając, że te drugie, w obszarze pierwszych, mogą być odpowiednio stosowane. Inaczej rzecz ujmując – odpowiednie stosowanie przepisów oznacza, że unormowań stosowanych odpowiednio nie można przenosić w sposób "mechaniczny", bez uwzględnienia specyfiki i charakteru określonego obszaru prawnego, w jakim działa organ stosujący prawo (por. wyrok NSA z dnia 16 października 2013 r. o sygn. akt II FSK 2877/11). Zgodnie z art. 70 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W myśl art. 70 § 4 o.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 2 o.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. W niniejszej sprawie termin zwrotu części dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, stosownie art. 145 ust. 1 u.f.p., upływał 28 lutego 2009 r. (zgodnie z § 2 ust. 1 umowy termin wykonania zadania ustalono na okres 1 lipca 2008 r. – 31 grudnia 2008 r.). Pięcioletni okres przedawnienia upływał więc 28 lutego 2014 r. Decyzja ostateczna, zobowiązująca do zwrotu części dotacji, została doręczona Stowarzyszeniu (...) czerwca 2013 r., a następnie upomnieniem (...) lipca 2013 r. wezwano skarżącego do wykonania obowiązku. Doręczenie decyzji nastąpiło zgodnie z art. 44 k.p.a. – rozstrzygnięcie wysłano na adres strony wskazany w odwołaniu, przesyłka z decyzją była dwukrotnie awizowana przez pocztę (20 i 28 maja 2013 r.) i jej zwrot do organu nastąpił 4 czerwca 2013 r., a więc po upływie 14 dni od daty pierwszego awiza. Zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Skutek doręczenia Stowarzyszeniu decyzji ostatecznej określającej wysokość zobowiązań nastąpił więc (...) czerwca 2013 r. Strona w pismach złożonych (...) sierpnia 2013 r. i (...) października 2013 r. wnosiła o przywrócenie jej terminu do wniesienia odwołania od decyzji, a po prawidłowym pouczeniu jej przez organ o prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, w dniu (...) marca 2014 r. strona złożyła skargę do WSA w Warszawie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia i termin ten został jej przez sąd przywrócony. Przywrócenie stronie terminu do wniesienia skargi powoduje, że skarga traktowana jest na tak jakby została złożona w terminie, czyli do (...) lipca 2013 r. Doręczenie stronie decyzji ostatecznej, a następnie wniesienie przez stronę skargi na tę decyzje do sądu administracyjnego, nastąpiło więc przed upływem pięcioletniego okresu przedawnienia, co spowodowało jego zawieszenie. Pomimo braku odniesienia się przez organ do kwestii przedawnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, sąd mógł dokonać kontroli legalności zaskarżonego aktu pod tym kątem na podstawie akt sprawy, rozpatrując ją na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza oparcie rozstrzygnięcia na istotnych w sprawie faktach udokumentowanych w aktach sprawy stanowiących przedmiot analizy sądu administracyjnego pierwszej instancji (por. wyrok NSA z 21 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 22/09). Reasumując, należy podkreślić szczególny charakter środków finansowych jako środków publicznych przekazywanych w ramach dotacji, które mogą być wykorzystane wyłącznie na określony cel, na realizację konkretnego zadania. Sposób ich wykorzystania jest ściśle uregulowany w umowie z beneficjentem, a także podlega regulacjom u.f.p. W ocenie sądu, zaskarżona decyzja wydana została na podstawie przepisów prawa i zawiera - zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a. prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne, oparte na podstawie zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekającego w sprawie organu. Minister zbadał wyczerpująco wszystkie okoliczności faktyczne i dokonał obiektywnej oraz wnikliwej ich oceny, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z przedstawionych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.