V SA/Wa 2146/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w G. o wstrzymanie wykonania decyzji Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia (...) maja 2017 r. nr (...) w sprawie ze skargi S. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia (...)września 2017 r. nr (...) w przedmiocie zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia (...)maja 2017 r. nr (...) W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2018 r. S. Sp. z o.o. z siedzibą w Gdyni. (dalej jako: "Skarżąca" lub "Spółka"), wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] maja 2017 r. nr [...]. Mocą tej decyzji Spółka została zobowiązana do zwrotu dofinansowania w kwocie 31.825 zł. Rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy Minister Rozwoju i Finansów decyzją z dnia [...] września 2017 r. będącą przedmiotem skargi w niniejszy postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zdaniem Skarżącej zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody zarówno jej jak i jej kontrahentom. Spółka podała, że na podstawie ww. decyzji PARP Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. wszczął wobec niej postępowanie egzekucyjne i dokonał zajęcia wszystkich jej rachunków bankowych. Tym samym została całkowicie pozbawiona możliwości prowadzenia działalności gospodarczej oraz realizacji innych zobowiązań, w tym także wobec jej pracowników (m.in. zapłata wynagrodzeń i składek). Spółka uważa, iż grozi jej likwidacja, a po tym fakcie rozpoznanie sprawy będzie bez znaczenia, przez co zostanie również pozbawiona prawa do sądu. Do wniosku dołączono kopie dwóch zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego oraz tytułu wykonawczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może - po przekazaniu mu skargi - na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wymaga zaznaczenia, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi być poprzedzone analizą umotywowania wniosku pod kątem spełnienia przesłanek z ww. art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena wniosku jest bowiem możliwa i w dużym stopniu zależy od uzasadniania przedstawionego przez wnioskodawcę. W judykaturze od dawna utrwalone jest stanowisko, że to na nim ciąży obowiązek przedstawienia argumentacji i poparcia jej dowodami pozwalającymi na dokonanie merytorycznej oceny wniosku. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu występowały w sprawie. Sąd musi mieć o nich wiedzę. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość ich weryfikacji. W ocenie Sądu lakoniczne umotywowanie rozpatrywanego wniosku nie pozwala na zastosowanie wobec Skarżącej wyjątkowej instytucji jaką jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Przede wszystkim rodzaj obowiązku nałożony na Spółkę, tj. zwrot dofinansowania w kwocie 31.825 zł nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny. Chodzi bowiem o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu Skarżącej kwoty dofinansowania orzeczonej w ww. decyzjach. Należy także podkreślić, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Oczywiste jest zatem, że w wyniku dobrowolnej zapłaty lub przymusowej egzekucji powyższej kwoty dojdzie do pomniejszenia majątku Spółki. Skarżąca winna więc wykazać, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi jej szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. wyraźnie bowiem stanowi o szkodzie znacznej, a nie o szkodzie jakiejkolwiek. Skoro grożącą Skarżącej znaczną szkodą ma być szkoda majątkowa w postaci utraty płynności finansowej wskutek niemożności regulowania swoich zobowiązań a w konsekwencji tego likwidacja Spółki, koniecznej jest odniesienie wysokości obciążającej ją kwoty zwrotu do jej aktualnej kondycji majątkowej i możliwości płatniczych (postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 718/13). Jedynie bowiem w oparciu o aktualne dane można oceniać prawdopodobieństwo zaistnienia w przyszłości zdarzeń, których obawia się Strona. Skarżąca winna więc rzetelnie i przejrzyście zobrazować swoją aktualną sytuację finansową, a twierdzenia poprzeć odpowiednimi dokumentami. Niestety z powinności tej Strona nie wywiązała się w właściwie, gdyż nie opisała całościowo swojej kondycji finansowej skupiając się jedynie na podkreślaniu, że zajecie rachunków bankowych grozi jej likwidacją. Również nadesłane dokumenty, tj. kopie dwóch zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego oraz tytułu wykonawczego, są zdecydowanie niewystarczające do odtworzenia na ich podstawie pełnej aktualnej sytuacji finansowej Spółki. Nadto wbrew twierdzeniom Skarżącej nie dowodzą one braku możliwości prowadzenia działalności gospodarczej i regulowania jej zobowiązań. Nie wiadomo bowiem jakie kwoty były zdeponowane na zajętych rachunkach bankowych (ich wysokość mogła przekraczać kwotę 31.825 zł), czy oprócz podanych Spółka posiada jeszcze jakieś inne rachunki bankowe bądź gotówkę w kasie, czy też ma jeszcze inne zbywalne składniki majątku, których upłynnienie pozwoliłoby jej na wypłatę wynagrodzeń i zapłatę składek. Sąd ma zbyt mało danych, aby móc trafnie ocenić prawdopodobieństwo ewentualnej likwidacji Spółki, gdyby decyzję PARP wykonano. Odnosząc się do podniesionej przez Spółkę okoliczności, że w przypadku konieczności zwrotu dofinansowania szkodę poniosą także jej i kontrahenci wyjaśnić należy, że rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd ocenia jedynie sytuację wnioskodawcy pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że nie jest uprawniony do badania kwestii wyrządzenia ewentualnej szkody innemu podmiotowi. Reasumując w ocenie Sądu bez pełnej, rzetelnej i właściwie udokumentowanej wiedzy o aktualnej sytuacji finansowej Skarżącej nie jest możliwe dokonanie oceny prawdopodobieństwa zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W konsekwencji należało przyjąć, że Spółka nie wykazała zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.