V SA/Wa 22/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), , Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2015 r. sprawy ze skargi P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych; oddala skargę. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku F. Sp. z o.o. na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i nr [...] wystawionych przez P., a obejmujące należności z tytułu kar pieniężnych. W dniu [...] grudnia 2013 r. organ egzekucyjny, działając na podstawie art. 59 § 3 w związku z art. 59 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.: dalej: u.p.e.a.), wydał postanowienie nr [...] o umorzeniu przedmiotowego postępowania egzekucyjnego z uwagi na jego bezskuteczność. W konsekwencji Naczelnik Urzędu Skarbowego W., postanowieniem z [...] kwietnia 2014 r. nr [...], obciążył wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie [...] zł. Pismem z [...] maja 2014 r. P., działając na podstawie art. 64e § 1, 2 i 3 u.p.e.a., złożył wniosek o umorzenie kosztów postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu wniosku Wierzyciel wskazał, że jest centralnym organem administracji rządowej, realizującym cele [...]. Wszelkie swoje ustawowe działania P. podejmuje więc w interesie publicznym. Również nakładane na przedsiębiorców kary pieniężne mają za zadanie w odpowiedni sposób oddziaływać na rynek i zachowania przedsiębiorców. Takie też funkcje miały pełnić kary nałożone na prowadzącą działalność [...] F.Sp. z o.o. Ponadto P. nie ma możliwości racjonalnego oszacowania na etapie nakładania kary pieniężnej skuteczności prowadzonej w przyszłości wobec przedsiębiorcy egzekucji należności pieniężnych. Jak wskazał Wierzyciel, z punktu widzenia interesu publicznego nie jest pożądane ani możliwe, żeby P. odstępował od nakładania na przedsiębiorców naruszających przepisy [...] kar pieniężnych. Ponadto w myśl [...], środki finansowe pochodzące z kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa. Kwoty pieniężne z tytułu kar w żaden sposób nic zasilają środków finansowych przeznaczonych na funkcjonowanie [...]. Ponadto wypełnienie obowiązku nałożonego postanowieniem z [...] kwietnia 2014 r. wymagałoby podjęcie szeregu czynności jedynie w celu dokonania przesunięcia środków finansowych pomiędzy instytucjami finansowanymi z budżetu państwa. Naczelnik Urzędu Skarbowego W., postanowieniem z [...] lipca 2014 r. nr [...] odmówił umorzenia kosztów egzekucyjnych w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, że pomimo wystąpienia przesłanki do umorzenia należnych kosztów egzekucyjnych, organ egzekucyjny może, lecz nie jest obowiązany do wydania pozytywnego rozstrzygnięcia dla wnioskodawcy. Zdaniem organu egzekucyjnego, wnioskodawca kierując tytuły wykonawcze do egzekucji winien był zabezpieczyć na ten cel odpowiednie środki. W związku z tym argumentacja oparta na powierzeniu mu realizacji zadań służących interesowi państwa i dobru publicznemu nie może zwalniać wnioskodawcy z obowiązku zapłaty powstałych kosztów. Dodatkowo egzekucja administracyjna nie toczy się na koszt budżetu państwa, a organy egzekucyjne działają na podstawie przepisów prawa i każda dokonana czynność egzekucyjna generuje koszt, którym musi zostać obciążony wierzyciel lub zobowiązany. Pismem z [...] lipca 2014 r. P. wniósł o umorzenie w części kosztów postępowania egzekucyjnego, tj. [...] zł. Wierzyciel ponownie wskazał na istnienie w sprawie interesu publicznego oraz brak gospodarczego uzasadnienia obciążeniem P. całością kosztów egzekucyjnych. Ponadto wierzyciel zauważył, że opłaty egzekucyjne naliczane są ryczałtowo od poszczególnych czynności egzekucyjnych, w związku z czym nie stanowią one realnych kosztów ponoszonych przez organ egzekucyjny. W dniu [...] sierpnia 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wydał postanowienie nr [...] o odmowie umorzenia kosztów egzekucyjnych w wysokości [...] zł. Zdaniem organu egzekucyjnego, wierzyciel kierując tytuły wykonawcze do urzędu skarbowego winien liczyć się z faktem, że postępowanie egzekucyjne może być nieskuteczne, a powstałe w jego trakcie koszty egzekucyjne będą obciążały wierzyciela. Ponadto P. nie kwestionował postanowienia z [...] lipca 2014 r., którym odmówiono umorzenia kosztów postępowania egzekucyjnego w kwocie [...] zł. Pismem z [...] września 2014 r. P. złożył zażalenie na ww. postanowienie, zarzucając naruszenie art. 64e § 1 i 2 u.p.e.a. poprzez wydanie postanowienia z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.) poprzez niepodjęcie czynności zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nieuwzględnienie przy rozstrzygnięciu interesu społecznego i interesu obywateli, art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów, art. 124 § 2 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego postanowienia. W zażaleniu wierzyciel powtórzył argumentację zawartą we wnioskach o umorzenie kosztów egzekucyjnych z [...] maja i [...] lipca 2014 r. Ponadto wierzyciel zarzucił, że organ egzekucyjny nie dokonał oceny przesłanek częściowego umorzenia kosztów egzekucyjnych oraz nie odniósł się do pojęcia "ważnego interesu publicznego". Jednocześnie Naczelnik Urzędu Skarbowego W. zgodził się z argumentami P., że ten realizuje cele określone w [...] w interesie publicznym, potwierdzając tym samym istnienie przesłanki do umorzenia kosztów egzekucyjnych. Mimo to organ egzekucyjny stwierdził, że samo istnienie przesłanki umorzenia nie musi prowadzić do rozstrzygnięcia korzystnego dla wnioskodawcy. W ocenie wierzyciela, pod pojęciem interesu publicznego należy między innymi rozumieć wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy. Postanowieniem z [...] października 2014r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ II instancji zaznaczył, że ważny interes publiczny nie może być utożsamiany z subiektywnym przekonaniem wnioskodawcy o zasadności umorzenia kosztów egzekucyjnych. Ważnego interesu publicznego nie można oceniać tylko z perspektywy funkcji społecznych spełnianych przez P. Zdaniem organu prowadziłoby to do sytuacji, że każdy podmiot, którego przedmiotem są działania społecznie doniosłe i bez wątpienia istotne, unikałby ponoszenia kosztów egzekucyjnych, tylko z tego powodu. Zatem interpretacja przesłanek uzasadniających umorzenie kosztów egzekucyjnych nie może odbywać się w sposób rozszerzający. Ponadto zdaniem organu powoływany przez wierzyciela argument dotyczący ewentualnego zagrożenia dla realizacji zadań określonych w [...], nie znajduje potwierdzenia w żadnej dokumentacji ani skonkretyzowanych danych, pozwalających na ocenę faktycznego wystąpienia powołanego ryzyka. Tym samym nie można skutecznie zarzucić organowi egzekucyjnemu pominięcia tej okoliczności przy rozpatrywaniu wniosku. Bowiem to nie organ egzekucyjny, ale zgłaszający wniosek zamierza odnieść określony skutek prawny. Zatem to na wierzycielu spoczywa obowiązek wykazania zaistnienia okoliczności uzasadniających umorzenie kosztów egzekucyjnych. Organ odwoławczy podkreślił, że organ egzekucyjnych nie jest obowiązany do poszukiwania dowodów na potwierdzenie faktów, których nie ujawnia i nie potwierdza wierzyciel. Z powyższego wynika więc, że na gruncie niniejszej sprawy za umorzeniem kosztów egzekucyjnych nie przemawia ważny interes publiczny. Dyrektor Izby Skarbowej w W. podzielił również pogląd wyrażony przez organ I instancji, że treść art. 64e u.p.e.a. pozwala, a nie nakazuje organowi egzekucyjnemu, umorzenie kosztów egzekucyjnych, gdy spełnione zostaną przesłanki wskazane w tym przepisie. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny odniósł się do argumentów podnoszonych przez Wierzyciela we wniosku o umorzenie kosztów egzekucyjnych, opierając swoje stanowisko na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. W związku z tym Dyrektor stwierdził, że odmienna ocena przedmiotowego wniosku od oczekiwań wierzyciela nie stanowi naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 124 § 2 k.p.a. W skardze na postanowienie z [...] października 2014 r. P. wniósł o jego uchylenie w całości oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie: • art. 64 e § 1 i § 2 u.p.e.a., poprzez brak oceny występowania w sprawie przesłanek umorzenia kosztów egzekucyjnych, co doprowadziło do wydania postanowienia z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, • art. 7 i 77 k.p.a., poprzez zaniechanie przez organ egzekucyjny podjęcia czynności zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; nieuwzględnienie przy rozstrzygnięciu interesu społecznego i interesu obywateli, • art. 80 k.p.a., poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów, • art. 124 § 2 k.p.a., poprzez brak uzasadnienia wydanego postanowienia. W uzasadnieniu pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że środki finansowe pochodzące z kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa i w żaden sposób nie zasilają środków finansowych przeznaczonych na funkcjonowanie [...]. Wskazano, że P. z racji nakładania kar pieniężnych nie uzyskuje jakichkolwiek środków finansowych, które mogłyby zostać przez niego wykorzystane dla uiszczenia kosztów postępowania egzekucyjnego w przypadku bezskuteczności egzekucji prowadzonej wobec przedsiębiorcy. W opinii skarżącej naliczone koszty egzekucyjne nie są adekwatne do realnie poniesionych kosztów przez organ egzekucyjny, co więcej kreują po stronie tego organu dodatkowe dochody uzyskane kosztem budżetu państwa tj. wszystkich obywateli. Zwrócono uwagę, że w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy powinien zbadać, czy zachodzą przesłanki umożliwiające umorzenie kosztów egzekucyjnych, a jeśli tak dlaczego ich istnienie nie jest wystarczające do umorzenia tych kosztów. Podkreślono również, że organ egzekucyjny dowolnie uznał, iż uzasadniona jest odmowa umorzenia połowy kosztów postępowania egzekucyjnego. Zdaniem skarżącej brak analizy przez organ egzekucyjny przesłanek umorzenia kosztów egzekucyjnych skutkuje naruszeniem art. 124 k.p.a. Podkreślono również, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, iż w związku z wydawaniem rozstrzygnięć o charakterze uznaniowym na organie administracji ciąży obowiązek szczególnie starannego sporządzania ich uzasadnienia, zwłaszcza w przypadku rozstrzygnięć dla stron negatywnych, a uznaniowy charakter rozstrzygnięcia nie zwalnia organu od obowiązku przeprowadzenia prawidłowego postępowania oraz wydania orzeczenia spełniającego wymogi określone w przepisach art. 127 k.p.a. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie treścią art. 64e § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny został uprawniony do umorzenia w całości lub w części przypadających na jego rzecz kosztów egzekucyjnych. Użycie przez ustawodawcę w tym przepisie zwrotu "może" oznacza, że ulgi w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych udzielane są na zasadzie uznania administracyjnego. Organ egzekucyjny, korzystając z uznania administracyjnego, może mimo istnienia przesłanek odmówić uwzględnienia wniosku. Natomiast stwierdzenie braku przesłanek zawsze skutkować będzie odmową uwzględnienia wniosku. Rozstrzygnięcia wydane w tym trybie nie mogą być jednak dowolne. Kontrola legalności postanowień wydawanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się więc do stwierdzenia, czy organ uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych sprawy w świetle zaistnienia przesłanek uzasadniających przyznanie ulgi oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. Swobodne uznanie nie może prowadzić do dowolności i musi być poprzedzone dokładnym ustaleniem stanu faktycznego i rozważeniem powyższych przesłanek. Negatywne rozstrzygnięcie dotyczące umorzenia kosztów egzekucyjnych, powinno być szczególnie przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Należy podkreślić, że sąd nie dokonuje oceny zaskarżonego postanowienia z punktu widzenia jego słuszności czy sprawiedliwości. Rozstrzygając w przedmiocie wniosku o umorzenie należnych kosztów egzekucyjnych organ egzekucyjny powinien zatem przeprowadzić postępowanie wyjaśniające na okoliczność zaistnienia przesłanek umorzenia, które powinny być oceniane indywidualnie w zależności od ustalonych okoliczności faktycznych występujących w konkretnej, rozpoznawanej sprawie. Przesłanki te zostały wymienione w art. 64e § 2 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem koszty egzekucyjne mogą być umorzone jeżeli: stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku lub gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej (pkt 1); za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny (pkt 2); ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne (pkt 3). Ponadto w § 3 tego przepisu wskazano, że koszty egzekucyjne powstałe w egzekucji należności pieniężnych mogą być umorzone w przypadkach określonych w § 2 pkt 1, jeżeli obciążenie wierzyciela obowiązkiem uiszczenia tych kosztów byłoby gospodarczo nieuzasadnione. W rozpoznanej sprawie P. powołuje się na ważny interes publiczny oraz brak gospodarczego uzasadnienia dla obowiązku uiszczenia kosztów egzekucyjnych. Sąd zauważa na wstępie, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest ocena zasadności obciążenia kosztami egzekucyjnymi wierzyciela, lecz problem umorzenia kosztów egzekucyjnych. Kwestia bowiem obciążenia P. tymi kosztami została rozstrzygnięta w postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z [...] kwietnia 2014 r., na które wierzyciel nie złożył zażalenia. Dlatego bez znaczenia są podnoszone przez skarżącą okoliczności, że obciążenie wierzyciela tymi kosztami jest gospodarczo nieuzasadnione z uwagi na fakt, że wysoka kwota kosztów egzekucyjnych nie stanowi rekompensaty poniesionych faktycznie przez organ egzekucyjny wydatków oraz nakładu pracy, ale z wysokości należności głównej skierowanej do przymusowego dochodzenia. Sąd zauważa jedynie, że koszty egzekucyjne naliczone zostały w wysokości określonej przez ustawodawcę w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, na co zwrócił uwagę Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia (str. 5-6). Sąd podkreśla, że przedmiotowe koszty służą realizacji całokształtu czynności procesowych związanych z przymusowym ściągnięciem należności w toku wszczętej na wniosek wierzyciela egzekucji administracyjnej. Opłaty za czynności egzekucyjne są formą zryczałtowanego wynagrodzenia dla organu egzekucyjnego za podejmowane i dokonywane określone czynności egzekucyjne, niezależnie od tego czy ich zastosowanie przyczyniło się do wykonania obowiązku. Odnosząc się natomiast do przesłanki umorzenia kosztów egzekucyjnych jaką jest przesłanka ważnego interesu publicznego określona w art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a., należy podkreślić, że "interes publiczny", o jakim mowa w tym przepisie, nie został przez ustawodawcę zdefiniowany. W orzecznictwie podkreśla się, że pojęcie to powinno być ocenione z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa. Interes ten nie może być zatem utożsamiony z subiektywnym przekonaniem strony o zasadności umorzenia kosztów. Interes publiczny musi być przy tym tego rodzaju, aby można było określić go przymiotnikiem "ważny". W orzecznictwie wskazuje się, że użycie tego słowa podkreśla bowiem wyjątkowość zastosowania instytucji umorzenia kosztów z uwagi na tenże interes (wyrok WSA w Gdańsku z 7 października 2008 r., I SA/Gd 387/08, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższa przesłanka nie odnosi się natomiast do statusu przysługującego poszczególnym wierzycielom, którymi przecież w przypadku egzekucji administracyjnej są przede wszystkim podmioty finansowane ze środków publicznych i wykonujące zadania publiczne. Należy także zwrócić uwagę, że ustawodawca przyznając określony status P. oraz wyposażając go w uprawnienia wierzycielskie miał świadomość, iż będzie się z tym wiązał obowiązek uiszczania kosztów egzekucyjnych. Gdyby ustawodawca w sposób szczególny traktował na gruncie postępowania egzekucyjnego w administracji należności P., to niewątpliwie znalazłoby to wyraz w zwolnieniu go z ponoszenia kosztów związanych z egzekucją. Ustawodawca nie wprowadził ani przedmiotowych, ani podmiotowych zwolnień lub innych regulacji, które zdjęłyby z P. obowiązek ponoszenia kosztów egzekucji. W tym zakresie pozycja strony skarżącej nie różni się od pozycji innych wierzycieli. Przekazując zatem tytuły wykonawcze do realizacji przez inny organ egzekucyjny P. powinien uwzględniać, że może zostać obciążony kosztami prowadzonej na jego rzecz egzekucji. W związku z tym status strony skarżącej ukształtowany przepisami [...] nie mógł stanowić podstawy do umorzenia w połowie przypadających na rzecz organu egzekucyjnego kosztów egzekucyjnych. Okoliczność, że status ten i związane z nim opisane wyżej implikacje nie zostały uwzględnione przez organy orzekające jako przesłanka umorzenia kosztów egzekucyjnych nie stanowi naruszenia art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a. Ponadto stwierdzić należy, że powołanie się przez wierzyciela na to, że jest podmiotem publicznym nie jest okolicznością wyjątkową. W egzekucji administracyjnej do zasady wierzyciel jest takim podmiotem, a mimo to ustawodawca przewidział obciążenie wierzyciela kosztami w określonych sytuacjach (w szczególności gdy koszty te nie mogą być ściągnięte od zobowiązanego). W tym miejscu wskazać należy na utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że przy wykładni pojęciowej "interesu publicznego" należy uwzględnić wartości wspólne dla całego społeczeństwa. Przy ocenie tej okoliczności należy uwzględnić zasadność obciążenia całego społeczeństwa kosztami udzielonej pomocy, na tle sytuacji finansowej Państwa. Akceptacja zaś stanowiska strony, że za umorzeniem kosztów egzekucyjnych przemawiają nałożone przez ustawodawcę na P. zadania prowadziłoby do przyjmowania realizacji tej przesłanki w każdej sprawie z udziałem np. [...] i doprowadzałoby do konieczności umarzania kosztów egzekucyjnych względem każdego z wymienionych wyżej podmiotów, a zatem statuowałoby pozanormatywne nieobciążanie ich kosztami egzekucyjnymi. Oznacza to też, że kosztami egzekucyjnymi obciążane byłyby tylko podmioty prywatne. Każdy bowiem z wymienionych wyżej, podmiotów przyjmując tok rozumowania strony skarżącej, wykonuje zadania istotne dla całego społeczeństwa. I tak np. pierwszy z nich [...]. P. powinien zatem jak każdy inny wierzyciel ponosić ryzyko obciążenia kosztami egzekucyjnymi nieściągniętymi od zobowiązanego. Konieczność umarzania kosztów organom administracji publicznej, które co do zasady wykonują istotne zadania dla całego społeczeństwa stanowiłoby naruszenie zasady sprawiedliwości społecznej, na którą zresztą powołuje się strona skarżąca wskazując wyrok WSA w Warszawie 4 sierpnia 2005r. sygn. akt III SA/Wa 656/05. Ze stanowiska strony skarżącej wynika ponadto, że w treści art. 64e §3 u.p.e.a. upatruje ona kolejną przesłankę umorzenia kosztów egzekucyjnych - brak gospodarczego uzasadnienia dla obciążenia wierzyciela tymi kosztami - która w jej ocenie ma w sprawie zastosowanie. Oceniając prawidłowość odmowy umorzenia postępowania na podstawie tego przepisu w stosunku do wierzyciela, należy łącznie uwzględniać przesłanki zawarte w art. 64e § 2 pkt 1 i § 3 u.p.e.a. W tym kontekście należy stwierdzić, że organ prawidłowo ustalił, że brak jest w omawianej sprawie podstaw do uznania, że obciążenie wierzyciela obowiązkiem uiszczenia kosztów, których zobowiązany nie był w stanie ponieść bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej, byłoby gospodarczo nieuzasadnione. Przesłanką wskazującą na spełnienie tego warunku nie może być bowiem sam fakt specyficznego statusu wierzyciela jako P. Na gruncie u.p.e.a. nie jest to bowiem okoliczność wyjątkowa. Podkreślić należy, że strona skarżąca w żaden sposób nie uzasadniła dlaczego nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej, mimo że wystąpienie tej przesłanki jest konieczne dla ewentualnego umorzenia kosztów egzekucyjnych. W związku z tym należy uznać, że organy prawidłowo zinterpretowały treść wskazanego przepisu, przede wszystkim w kontekście sytuacji strony skarżącej, która prowadzi samodzielną gospodarkę finansową w ramach posiadanych środków i występując w roli wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym musi liczyć się z tym, że zostanie obciążona kosztami egzekucyjnymi, jeżeli nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego. Należy także zwrócić uwagę na wpływ uzyskanych kosztów egzekucyjnych, które organy egzekucyjne przeznaczają na swoją działalność, na wzrost skuteczności egzekucji administracyjnej, co niewątpliwie leży w interesie publicznym, w tym również wierzyciela, którym jest P. Reasumując, w zaskarżonym postanowieniu w sposób wyczerpujący uzasadniono stanowisko odmawiające umorzenia kosztów egzekucyjnych w świetle przesłanki określonej w art. 64e § 2 pkt 2 i art. 64e §2 pkt 1 i §3 u.p.e.a. Ocenione zostały przedstawione przez P. przyczyny, dla których domagano się umorzenia kosztów egzekucyjnych. Wyjaśniono również powody, dla których uznano, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki ich umorzenia. Nieuzasadniony jest zatem zarzut naruszenia przepisów postępowania, gdyż organy uzasadniły w sposób dostateczny okoliczności jakimi kierowały się podejmując rozstrzygnięcia, a przy tym wystarczająco szczegółowo odniosły się do przesłanek determinujących na gruncie przedmiotowej sprawy niezasadność wniosku o umorzenie kosztów egzekucyjnych. Mając na uwadze ww. okoliczności, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione, Sąd orzekł o oddaleniu skargi, działając na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.).