V SA/Wa 2301/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Andrzej Kania po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. J. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2011r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny postanawia - oddalić wniosek - Pismem z 5 października 2011r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] sierpnia 2011r. Nr [...]. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, iż jej wykonanie spowoduje znaczną szkodę dla skarżącego i trudne do odwrócenia skutki. Pismem z 18 lutego 2012r. skarżący podtrzymał powyższy wniosek, dodatkowo powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przesłanką niezbędną przyznania ochrony tymczasowej jest także możliwość wykonania aktu, którego dotyczy wniosek. Wstrzymanie wykonania jest bowiem bezprzedmiotowe, gdy decyzja nie podlega w ogóle wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami ' administracyjnymi, komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Okoliczność wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja utrzymująca w mocy umorzenie postępowania z wniosku o nadanie statusu uchodźcy. Należy podkreślić, że zaskarżona decyzja nie orzeka o wydaleniu wnioskodawcy z terytorium RP, nie nakłada na niego również takich obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Brak jej zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jej wykonania. Tym samym wniosek strony nie mógł zostać uwzględniony. Powyższe stanowisko jest prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W postanowieniu z 23 października 2008 r. o sygn. akt II OZ 1075/08 podkreślono, iż przedmiotem ochrony tymczasowej jak się powszechnie przyjmuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. post. z 20.11.2008 r. sygn. akt II GZ 293/08, post. z 25.03.2009 r. sygn. akt II GZ 59/09; orzeczenia dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Niezależnie od powyższego należy wskazać, iż ustawa z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2009 r. Nr 189, poz. 1472 ze zm.), reguluję kwestię wstrzymywania wykonania decyzji w przedmiocie wydalenia w sposób szczególny. Zgodnie z art. 33 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, wszczęcie postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy powoduje z mocy prawa wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia cudzoziemcowi decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy. Jednakże stosownie do przepisu art. 33 ust. 4 omawianej ustawy, przepisów ust. 1 pkt 3 i ust. 3 pkt 2 i 3 nie stosuje się, w przypadku gdy wnioskodawca złożył kolejny wniosek, z tym że Szef Urzędu może wstrzymać wykonanie decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia wnioskodawcy decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, jeżeli przemawia za tym słuszny interes strony, nie jest to sprzeczne z interesem społecznym i złożenie kolejnego wniosku nie nastąpiło w celu opóźnienia wydania decyzji o wydaleniu lub opóźnienia lub zakłócenia wykonania takiej decyzji. Z sytuacją taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, skoro Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie uwzględnił takiego wniosku. Z akt sprawy wynika, że skarżący wystąpił z kolejnym (trzecim) wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy. Zaskarżoną decyzją Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, z uwagi na to, że kolejny wniosek skarżącego jest niedopuszczalny, ponieważ oparty jest na tych samych podstawach, co poprzedni wniosek. Należy uznać, że niniejsza sprawa jest odrębną sprawą wszczętą z nowego wniosku o nadanie statusu uchodźcy i pomimo jej tożsamości podmiotowej i przedmiotowej, nie można mówić w tej sytuacji, że jest to postępowanie w granicach tej samej sprawy. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24.11.2011r. sygn. akt II OZ 1128/11 (niepubl.) Na marginesie należy wskazać, że powołane przez skarżącego orzecznictwo dotyczy innych stanów faktycznych. Postanowienie NSA z 6 czerwca 2008r., sygn. akt II OZ 576/08 było wydanie w zakresie wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego i oddalało wniosek skarżących o wstrzymanie. Natomiast postanowienie WSA w Warszawie z 23 lipca 2009r., sygn. akt V SA/Wa 880/09 dotyczyło wydalenia cudzoziemca z terytorium RP, a więc dotyczyło aktu, który nakładał na cudzoziemca określony obowiązek. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 61 § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.