V SA/Wa 2322/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2012 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na rozstrzygnięcie Ministra Administracji i Cyfryzacji zawarte w piśmie z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; oddala skargę; Spółka "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: skarżąca) złożyła 29 września 2010 r. w [...] Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. (Regionalnej Instytucji Finansującej dalej: [...]ARR SA) wniosek o dofinansowanie projektu "Raport z historii pojazdu nowa innowacyjna usługa portalu [...]". Przedmiotowy projekt złożony został w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, Oś priorytetowa VIII – Społeczeństwo informacyjne – zwiększanie innowacyjności gospodarki, Działanie 8.1 – Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej. Pismem z [...] marca 2011 r. [...]ARR SA poinformowała skarżącą o negatywnym wyniku oceny wniosku o dofinansowanie. W piśmie tym stwierdzono, że projekt nie jest zgodny z celami PO IG oraz zakresem merytorycznym działania 8.1 PO IG, gdyż polega na rozwinięciu funkcjonalności istniejącej już e-usługi. Skarżąca przewiduje dostęp do usług portalu w formie sms, co świadczy o tym, że integralną częścią usługi oferowanej przez skarżącą jest usługa telekomunikacyjna. Instytucja oceniająca poinformowała skarżącą, iż projekt otrzymał 80 punktów w wyniku oceny kryteriów fakultatywnych oceny merytorycznej. Skarżąca pismem z 12 kwietnia 2011 r. złożyła protest. Po rozpoznaniu protestu w podjętym [...] kwietnia 2012 r. rozstrzygnięciu Minister Administracji i Cyfryzacji uznał, że: ocena wniosku w zakresie kryterium 1 mogłaby podlegać ponownej ocenie w przypadku uznania protestu w zakresie pozostałych negatywnie ocenionych kryteriów, a także ocena wniosku w zakresie kryterium 6 mogłaby podlegać ponownej ocenie w przypadku uznania protestu w zakresie pozostałych negatywnych ocenionych kryteriów. W zakresie kryterium 12 (Wskaźniki produktu i rezultatu są: obiektywnie weryfikowalne, odzwierciedlają założone cele projektu, adekwatne dla danego rodzaju projektu, realne do osiągnięcia) jak wskazał organ odwoławczy brak informacji o metodologii pomiaru wskaźnika jest bezsprzeczny, zatem uznać należało, że wniosek nie został wypełniony zgodnie z Instrukcją, a co za tym idzie kryterium nie może zostać ocenione pozytywnie. Zatem ocena została przeprowadzona prawidłowo. Tym samym Instytucja Pośrednicząca uznała protest za niezasadny w zakresie dotyczącym kryterium 12. Skarżąca 14 maja 2012 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozstrzygniecie Ministra Administracji i Cyfryzacji w przedmiocie złożonego protestu. W skardze skarżąca wniosła o stwierdzenie, iż ocena projektu w zaskarżonym rozstrzygnięciu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez instytucję pośredniczącą i zasądzenie kosztów. W uzasadnieniu skargi podała, że z przyjętym rozstrzygnięciem nie może się zgodzić, gdyż weryfikowalność osiągnięcia żądanej cechy jest oczywista i wynika z samej natury podanych parametrów. Wytknięty brak wniosku ma charakter marginalny i stanowi tylko jedno z licznych wymogów dla oceny kryterium merytorycznego co do wskaźników produktu i rezultatu. Dodatkowo nadmieniła, że pozostałe wnioski o dotacje w wymienionym programie zostały ocenione pozytywnie mimo identycznego braku jaki wytknięto przedmiotowemu wnioskowi. Zatem w opinii skarżącej nie został spełniony wymóg obiektywności i bezstronności co do oceny wniosków. Pismem procesowym z 21 maja 2012 r. skarżąca uzupełniła skargę zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie: 1. § 7 pkt. 1.1, 1.3, 2.6, 2.8 i 2.13 "Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach PO IG. Priorytet 8 (...), Działanie 8.1.(...)" oraz załącznika nr 1 do Regulaminu, w zakresie w jakim brak wniosku skarżącej polegający na niepodaniu w pkt 15c metodologii weryfikacji realizacji danego parametru określającego cel projektu został uznany za brak merytoryczny niepodlegający uzupełnieniu; 2. w pkt. 5 (L.p. 5) kryteriów formalnych i pkt 12 (L. p. 12) kryteriów merytorycznych obligatoryjnych "Przewodnika po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach PO IG 2007-2013" oraz w pkt C na str. 18 ("szczegółowy opis projektu") "Instrukcji wypełnienia wniosku o dofinansowanie realizacji projektu w ramach PO IG Działanie 8.1" zasady proporcjonalności wyrażonej w art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji, w zakresie w jakim niemożliwe jest uzupełnienie braku polegającego na niepodaniu w pkt 15c wniosku metodologii weryfikacji realizacji danego parametru określającego cel projektu, a w konsekwencji merytoryczne rozpoznanie wniosku; 3. zasady równości w dostępie do środków pomocowych oraz zasady rzetelnej i bezstronnej oceny projektów w konkursie wyrażonych w art. 26 ust. 2 oraz 31 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712; zwanej dalej: u.z.p.p.r.), ponieważ inne projekty w konkursie posiadające ten sam brak przez który odrzucono projekt skarżącej uzyskały dofinansowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 czerwca 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 1165/12 oddalił skargę. Skarżąca spółka wniosła skargę kasacyjną na powyższy wyrok, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skargą kasacyjną zarzuciła naruszenie: art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.), przez pominięcie przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zarzutów zawartych w piśmie skarżącej z 21 maja 2012 r., świadczące o przeprowadzeniu przez Sąd kontroli rozstrzygnięcia Ministra Administracji i Cyfryzacji w sposób niedostateczny, nieuwzględniający przedstawionych przez skarżącą zarzutów oraz art. 3 § 1, art. 151 i art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 26 ust. 2 oraz 31 ust. 1 u.z.p.p.r., przez oddalenie skargi mimo niewyjaśnienia zarzutu skarżącej co do naruszenia przez organ zasad równości w dostępie do środków pomocowych oraz zasad rzetelnej i bezstronnej oceny projektów w konkursie (ponieważ inne projekty w konkursie posiadające ten sam brak przez który odrzucono projekt skarżącego uzyskały dofinansowanie), w szczególności przez pominięcie wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z dokumentów: dokumentacji konkursowej innego uczestnika konkursu [...] Sp. z o.o. z [...]. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 4 września 2012 r. sygn. akt II GSK 1411/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku NSA odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, stwierdził, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a i art. 106 § 3 p.p.s.a. Skarżąca w ramach omawianego zarzutu i jego uzasadnienia podniosła, że obowiązkiem Sądu I instancji, było przeprowadzenie dowodu z dokumentów dotyczących oceny wniosku innego podmiotu, co mogło doprowadzić do wniosku, że doszło do naruszenia zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu (art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r.) oraz zasady rzetelnej i bezstronnej oceny projektów w procesie wyboru do dofinansowania (art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r.). Sąd kasacyjny stwierdził, że na podstawie dowodu, którego przeprowadzenia domagała się skarżąca można by ustalić jedynie tyle, że podobny wniosek innego podmiotu został oceniony odmiennie. Taka okoliczność nie miałaby jednak istotnego znaczenia w rozpoznawanej sprawie. Zasada równego dostępu do pomocy w pierwszej kolejności odnosi się do czynności o jakich mowa w art. 26 ust. 1 u.z.p.p.r., w zakresie stanowienia aktów o charakterze generalnym regulującym zasady prowadzenia konkursu. W przypadku PO IG, zasada równego dostępu znalazła wyraz przede wszystkim w formie jego uszczegółowienia, który to akt pozostawia ekspertom oceniającym wnioski dalece ograniczoną swobodę w zakresie oceny wad wniosków i oceny wyrażonej w punktacji. To czy, zasada równego dostępu została zachowana w odniesieniu do poszczególnych wniosków jest przedmiotem oceny sądu administracyjnego w konkretnej sprawie. Okoliczność, czy w przypadku innych niż wnoszący skargę podmiotów te zasadę zachowano bądź naruszono nie ma wpływu na ocenę zasadności skargi. Wobec tego w ocenie NSA wyjaśnienie sprawy nie wymagało prowadzenia dowodu z dokumentacji dotyczącej innego wniosku, a konsekwencji zarzut naruszenia przepisów wskazanych w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej jest nieusprawiedliwiony. NSA uznał za zasadny naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez pominięcie przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zarzutów zawartych w piśmie skarżącego z 21 maja 2012 r. uzupełniającym skargę. NSA podkreślił, że treść pisma uzupełniającego skargę zawiera w przeciwieństwie do skargi, skonkretyzowane zarzuty. W ocenie NSA nieodniesienie się do skonkretyzowanych zarzutów, z powołaniem podstawy prawnej, sformułowanych w uzupełnieniu skargi, takich jak: określenie w Przewodniku po kryteriach wyboru i Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie realizacji projektu w ramach PO IG kryteriów formalnych i kryteriów merytorycznych niezgodnie z Regulaminem konkursu w ramach PO IG Działanie 8.1, uszczegółowienie w Przewodniku po kryteriach wyboru i Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie realizacji projektu w ramach PO IG kryteriów poza dopuszczalne ramy, nierozważenie rangi tych regulacji w stosunku do Regulaminu konkursu w ramach PO IG Działanie 8.1 i brak ustosunkowania się do zarzutu naruszenia zasady proporcjonalności z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji RP, powoduje, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nie podaje się kontroli instancyjnej. W związku z tym, jeżeli zważy się, że Sąd I instancji oddalił skargę uznając, że ocena wniosku została przeprowadzona prawidłowo, a zatem bez naruszenia prawa, to stwierdzone uchybienie uzasadnienia zaskarżonego wyroku stanowi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. mogące mieć wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym NSA wskazał, że Sąd I instancji powinien ponownie rozpoznać skargę na rozstrzygnięcie Ministra Administracji i Cyfryzacji, mając na uwadze wiążącą ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 190 p.p.s.a. – sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpoznając sprawę niniejszą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie związany jest zatem wykładnią prawa oraz wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 września 2012 r. sygn. akt II GSK 1411/12 wydanym w następstwie rozpoznania skargi kasacyjnej skarżącej. NSA wskazał, że Sąd pierwszej instancji winien odnieść się do zarzutów skarżącej dotyczących określenia w Przewodniku po kryteriach wyboru i Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie realizacji projektu w ramach PO IG kryteriów formalnych i kryteriów merytorycznych niezgodnie z Regulaminem konkursu w ramach PO IG Działanie 8.1, uszczegółowienie w Przewodniku po kryteriach wyboru i Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie realizacji projektu w ramach PO IG kryteriów poza dopuszczalne ramy, a także nierozważenie rangi tych regulacji w stosunku do Regulaminu konkursu w ramach PO IG Działanie 8.1 i brak ustosunkowania się do zarzutu naruszenia zasady proporcjonalności z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji RP. Powyższe uwagi dotyczą oceny kryterium obligatoryjnego nr 12. Zdaniem organu brak metodologii pomiaru wskaźników produktu e-usługi w pkt 15c wniosku uniemożliwia dalszą ocenę wniosku, ponieważ wskaźniki te są istotnym elementem wniosku, które przedmiotem kontroli na etapie realizacji rozliczenia oraz trwałości projektu, dlatego też niewłaściwe ich określenie nie może zostać zakwalifikowane jako drobne uchybienie podlegające poprawie. Skarżąca zarzuciła, że organ wadliwie przyjął, iż brak jest określenia we wniosku metodologii weryfikacji parametrów cech e-usługi, ponieważ weryfikowalność parametrów określonych we wniosku jest oczywista, a uchybienie to ma charakter marginalny i nie może przesądzać o negatywnej ocenie całego kryterium, a nadto powinno być traktowane jako uchybienie formalne, podlegające poprawie, zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 3 Regulaminu. Powyższe zarzuty nie są zasadne za następujących powodów. Po pierwsze, nie jest zasadny pogląd skarżącej, że ocena czy we wniosku określono właściwą metodologię osiągnięcia wskaźników produktu, powinna mieścić się w ramach oceny formalnej, nie zaś merytorycznej. Zauważyć należy, że to do zadań Komitetu Monitorującego, zgodnie z art. 65 lit. a Rozporządzenia Rady nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. U. UE L z 2006 r. 210/25 ze zm.) należy zatwierdzanie kryteriów wyboru finansowanych operacji, w celu prawidłowej ich oceny. W ramach systemu realizacji właściwe instytucje przyjęły odpowiednią dokumentację konkursową, w tym m.in. Przewodnik, Instrukcję, a także Regulamin, zapewniające zgodność wyboru operacji z tak opracowanymi kryteriami, a wiążącą wnioskodawców decydujących się na przystąpienie do konkursu. Bezpodstawne są przy tym twierdzenia skarżącej, że postanowienia Regulaminu pozostają w sprzeczności z Instrukcją i Przewodnikiem. Regulamin nie jest bowiem dokumentem wyższego rzędu w stosunku do Instrukcji i Przewodnika, jednocześnie nie wyznacza granic pomiędzy kryteriami formalnymi i merytorycznymi. Rozgraniczenie to następuje w samych kryteriach, a także w Przewodniku po nich, który wyraźnie wskazuje, jakie treści podlegają ocenie w ramach poszczególnych kryteriów. W Regulaminie znajduje się wyraźne odesłanie nie tylko do samych kryteriów, ale również do Przewodnika po nich. Zgodnie z § 4 ust. 2 Regulaminu – "Wnioskodawcy oraz projekty muszą spełnić kryteria obowiązujące dla działania, zatwierdzone przez Komitet Monitorujący POIG, które są zawarte w Załączniku 4.6 Kryteria wyboru finansowanych operacji do Szczegółowego opisu priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 oraz w Przewodniku po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 w zakresie dotyczącym Działania. 8.1 PO IG (...)". Podobnie § 7 ust. 2 pkt 13 Regulaminu odsyła do Przewodnika w zakresie szczegółowych informacji dotyczących formalnych i merytorycznych kryteriów oceny projektów. Dalej w § 6 ust. 3 Regulaminu stwierdza się, że "Wnioskodawca wypełnia wniosek o dofinansowanie w Generatorze Wniosków właściwym dla danego konkursu w ramach Działania 8.1 (udostępnionym na stronie www.parp.gov.pl. karta Działania 8.1, zakładka Generator wniosków) zgodnie z Instrukcją wypełnienia, wniosku o dofinansowanie (...). Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że już z systematyki Regulaminu wynika, że możliwość usuwania uchybień nie mających charakteru zasadniczego odnosi się wyłącznie do oceny formalnej obejmującej wyłącznie kryteria formalne. Bowiem § 7 ust. 1 pkt 3 Regulaminu umieszczony jest w podrozdziale "Zasady dokonywania oceny formalnej" nie odnosi się natomiast do oceny merytorycznej zamieszczonej w podrozdziale 2 dotyczącym "Zasad dokonywania oceny merytorycznej". Już z powyższych względów zatem, zarzuty skarżącej jakoby Regulamin był niezgodny z Przewodnikiem i Instrukcją w zakresie określenia uchybień podlegających poprawie, nie zasługuje na uwzględnienie. Trafnie argumentuje w odpowiedzi na skargę organ, że przyjęcie interpretacji skarżącej powodowałoby, że w ramach kryterium formalnego nr 5 (Wniosek wraz załącznikami został przygotowany zgodnie z właściwą instrukcją) można by ocenić w istocie cały wniosek. Tymczasem już z treści poszczególnych kryteriów wprost wynika zakres oceny nimi określony. Nazwa kryterium "Wniosek wraz z załącznikami został przygotowany wraz z właściwą instrukcją" wraz z jego zaszeregowaniem do kryteriów formalnych, związanych z wnioskiem, prowadzą do wniosku, że oceniany nie jest sam przedmiot wniosku, ale to czy ten wniosek został wypełniony prawidłowo pod względem formalnym, innymi słowy czy zawiera treści takie jak adres, nazwa wnioskodawcy, jego forma prawna itp. Z kolei już z nazwy kryterium obligatoryjnego nr 12 "Wskaźniki produktu i rezultatu są: obiektywnie weryfikowalne, odzwierciedlają założone cele projektu, adekwatne dla danego rodzaju projektu, realne do osiągnięcia" wynika zakres treści wniosku podlegających kontroli. Ustalenia w przedmiocie weryfikowalności wskaźników określonych we wniosku opierają się o zawarte tam treści i wyraźnie nie odnoszą się do danych, które można zakwalifikować jako dane o charakterze formalnym, a do danych związanych z opisem danego projektu. Bez znaczenia pozostaje przy tym to, czy ustalenia w ramach powyższego kryterium wymagają wiedzy specjalistycznej, eksperckiej, czy też wystarczająca jest tutaj wiedza ogólna. Niewątpliwie pewne braki wniosku odnoszące się do opisanego w nim projektu mogą być widoczne już prima facie, bez potrzeby specjalnych wiadomości z danej dziedziny, nie oznacza to jednak, że braki takie mogą być uzupełniane czy oceniane w ramach kryteriów formalnych, wręcz przeciwnie świadczy to o szczególnie niestarannym przygotowaniu danej części wniosku. To że dany brak jest oczywisty i możliwy do stwierdzenia na pierwszy rzut oka nie powoduje, że jest on jednocześnie nieistotny, czy też nie ma charakteru zasadniczego. Brak nieistotny lub niemający zasadniczego charakteru to brak tego rodzaju, który pozwalałby na prawidłową realizację projektu, a także prawidłową jego kontrolę, pomimo jego wystąpienia. Tymczasem za brak tego rodzaju nie może być potraktowane uchybienie polegające na nieokreśleniu metod weryfikacji wskaźników produktu, choćby te metody były oczywiste. W związku z tym Sąd uznał, że zarzuty skarżącej, jakoby kwalifikacja określonych braków wniosku miała charakter arbitralny są chybione. Wyraźnie w dokumentacji konkursowej wskazano na znaczenie, jakie przywiązuje się do prawidłowego wypełnienia opisowej części C wniosku, w tym określenia metod weryfikacji wskaźników produktu. W Instrukcji do pkt 15c wniosku zwraca się uwagę, że "każdej cesze powinien zostać przypisany parametr - wartość liczbowa wraz z jednostką. Wnioskodawca zobowiązany będzie do osiągnięcia zadeklarowanych cech e-usługi (realizacja zakresu rzeczowego projektu) skwantyfikowanych w postaci odpowiednich parametrów. Wszystkie parametry należy zaprezentować jako wskaźniki produktu w punkcie 20 wniosku. Oznacza to również, iż w polu "Parametr" wymagane jest przedstawienie metodologii weryfikacji realizacji danego celu projektu w zakresie osiągnięcia deklarowanej, sparametryzowanej cechy danej e-usługi (rodzaj i sposób gromadzenia danych, algorytmy obliczeń dla parametrów nietrywialnych, itp.)". Powyższy wymóg został określony w sposób jednoznaczny, należy przy tym zauważyć, że z treści Instrukcji do pkt 15c wynika również, że opis metodologii powinien odnosić się zarówno do parametrów trywialnych, jak i nietrywialnych, czyli nawet w wypadku gdy sposób ustalania danego wskaźnika jest oczywisty to powinien on być wyraźnie określony w tym punkcie wniosku. Sąd za niezasadną uznał argumentację skarżącej, że w ramach kontroli projektu osoby kontrolujące mogą określać inne metody weryfikacji wskaźników niż określone we wniosku. Należy zauważyć, że wniosek o dofinansowanie stanowi załącznik do umowy o dofinansowanie i określa sposób realizacji projektu (por. § 3 ust. 1 pkt 1 "Wzoru umowy o dofinansowanie" dalej jako: "Umowa"). Wskaźniki projektu są natomiast najistotniejszym parametrem, pozwalającym na ustalenie czy zakres rzeczowy projektu został zrealizowany, a także czy osiągnięto założone cele projektu. Wbrew twierdzeniom skarżącej, kontrolujący projekt nie mają uprawnienia do określania innych niż ustanowione w zaakceptowanym wniosku lub wynikające z aktów prawnych, metod weryfikacji wskaźników projektu. Zgodnie z § 8 ust. 1 Umowy o dofinansowanie Beneficjent jest zobowiązany do osiągnięcia wskaźników realizacji celów Projektu określonych we wniosku o dofinansowanie, stanowiącym załącznik nr 1 do Umowy. Zgodnie zaś z § 8 ust. 7 Umowy Instytucja Wdrażająca/Instytucja Pośrednicząca II stopnia monitoruje realizację Projektu, a w szczególności osiąganie wskaźników Projektu, w terminach i wielkościach określonych we wniosku o dofinansowanie. Ponadto zgodnie z § 10 ust. 1 Umowy Beneficjent zobowiązuje się poddać kontroli w zakresie realizowanej Umowy, prowadzonej przez Instytucję Zarządzającą, Instytucję Pośredniczącą, Instytucję Wdrażającą/Instytucję Pośredniczącą II stopnia, Instytucję Certyfikującą, Instytucję Audytową, Komisję Europejską, lub inną instytucję uprawnioną do przeprowadzania kontroli na podstawie odrębnych przepisów lub upoważnień, oraz udostępnić na żądanie ww. instytucji wszelką dokumentację związaną z Projektem oraz realizowaną Umową. Z powyższych postanowień wyraźnie wynika, że ustalenia dokonywane w ramach kontroli powinny odnosić się do sposobu wykonania umowy, określonego m.in. w załącznikach do wniosku w tym wniosku o dofinansowanie. Poszukiwanie innych metod weryfikacji osiągnięcia wskaźników niż określone w umowie może być zatem uznane za naruszające postanowienia tejże umowy. Jednocześnie o istotnej roli wskaźników projektu stanowi § 8 ust. 3 Umowy, zgodnie z którym naruszenia obowiązków związanych m.in. z nieosiągnięciem wskaźników stanowi podstawę do wypowiedzenia Umowy ze skutkiem natychmiastowym. Tym samym bezpodstawne jest twierdzenie skarżącej, że w trakcie realizacji projektu można byłoby monitorować osiągniecie wskaźników, w oparciu o inne, dowolnie określone przez kontrolujących metody. Ponadto trafnie organ w odpowiedzi na skargę zauważa, że uwzględnienie argumentacji skarżącej i dopuszczenie dokonania modyfikacji części C wniosku prowadziłoby do sytuacji, w której wnioskodawcy mieliby możliwość poprawiania czy też uzupełniania treści merytorycznych wniosku już po jego złożeniu, przy czym ocena czy możliwe jest wezwanie do poprawy obarczona byłaby dużym stopniem dowolności, wobec niemożności enumeratywnego określenia treści podlegających poprawie. Takie uprawnienie prowadziłoby również do zniweczenia jednego z zasadniczych założeń postępowania konkursowego, którym jest sprawność dystrybucji środków europejskich, a także wybór do dofinansowania projektów, które zostały sporządzone w sposób prawidłowy i nie wymagają poprawy. Warto tutaj zwrócić uwagę na stanowisko sądów administracyjnych, zgodnie z którym "przedmiotem oceny konkursowej jest zawsze projekt przedstawiony we wniosku, zatem decydująca przy dokonywaniu ocen jest treść wniosku, a wszelkie jego merytoryczne modyfikacje, w szczególności po dacie zamknięcia konkursu, są niedopuszczalne, gdyż w istocie stanowiłyby przedłużenie terminu na składanie wniosku dla niektórych uczestników konkursu" (p. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 2011 r. sygn. akt II GSK 1305/11). Sąd odnosząc się do zarzutu, jakoby ocena wniosku naruszała zasadę równego dostępu do pomocy poprzez odmienną ocenę, od innego podobnego wniosku, zauważyć należy, że w tym zakresie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 września 2012 r. sygn. akt II GSK 1411/12 w niniejszej sprawie, wskazując, iż to czy, zasada równego dostępu została zachowana w odniesieniu do poszczególnych wniosków jest przedmiotem oceny sądu administracyjnego w konkretnej sprawie. Okoliczność, czy w przypadku innych niż wnoszący skargę podmiotów te zasadę zachowano bądź naruszono nie ma wpływu na ocenę zasadności skargi. Wobec tego wyjaśnienie sprawy nie wymagało prowadzenia dowodu z dokumentacji dotyczącej innego wniosku. Poza tym ewentualny błąd popełniony przez eksperta w ocenie jednego, analogicznego projektu, przez wadliwe odczytanie jasnych postanowień dokumentacji konkursowej i nie wykrycie określonej wady wniosku, skutkujący rekomendowaniem wniosku do dofinansowania nie może powodować, iż tym samym przy ocenie kolejnych, podobnych projektów błąd tego rodzaju należy tolerować. Sąd odnosząc się do zarzuty dotyczącego naruszenia art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady proporcjonalności, stwierdza, że zarzuty te są chybione. W przedmiotowej sprawie – w przeciwieństwie do wskazanego w skardze wyroku WSA w Białymstoku z 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt I SA/Bk 85/11 – nie mieliśmy do czynienia z wadami formalnymi związanymi ze złożeniem wniosku w formie wydruku próbnego (nie wpływającymi na samą treść wniosku), lecz brakiem merytorycznym polegającym na przedstawieniu jednej z koniecznych i istotnych informacji dotyczącej podania jednego ze wskaźników metodologii pomiaru. Z powyższych względów ocenę kryterium obligatoryjnego nr 12 należy uznać za zgodną z prawem, a podniesione przez skarżącą w skardze zarzuty są nieuzasadnione. Tym samym Sąd uznając, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa w oparciu o art. 30 c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. skargę oddalił.