II GSK 1411/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Barbara Stukan - Pytlowany (spr.) Sędzia del. WSA Dorota Chobian Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 4 września 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej V. S. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 15 czerwca 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 1165/12 w sprawie ze skargi V. S. z o.o. w K. na rozstrzygnięcie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Ministra Administracji i Cyfryzacji na rzecz V. S. z o.o. w K. 397 (trzysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 15 czerwca 2012r., sygn. akt V SA/Wa 1165/12, oddalił skargę V. Sp. z o.o. na rozstrzygnięcie Ministra Administracji i Cyfryzacji z [...] kwietnia 2012r., nr [...], w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu. Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. Spółka "V." Sp. z o.o. z siedzibą w K. złożyła w dniu 29 września 2010r. w G. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. (Regionalnej Instytucji Finansującej dalej: GARR SA) wniosek o dofinansowanie projektu "[...]". Przedmiotowy projekt złożony został w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, Oś priorytetowa VIII – Społeczeństwo informacyjne – zwiększanie innowacyjności gospodarki, Działanie 8.1 – Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej. Pismem z [...] marca 2011r. GARR SA poinformowała wnioskodawcę o negatywnym wyniku oceny wniosku o dofinansowanie. W piśmie tym stwierdzono, że projekt nie jest zgodny z celami PO IG oraz zakresem merytorycznym działania 8.1 PO IG, gdyż polega na rozwinięciu funkcjonalności istniejącej już e-usługi. Wnioskodawca przewiduje dostęp do usług portalu w formie sms, co świadczy o tym, że integralną częścią usługi oferowanej przez wnioskodawcę jest usługa telekomunikacyjna. Instytucja oceniająca poinformowała wnioskodawcę, iż projekt otrzymał 80 punktów w wyniku oceny kryteriów fakultatywnych oceny merytorycznej. Spółka pismem z 12 kwietnia 2011r. złożyła protest. Po rozpoznaniu protestu w podjętym w dniu [...] kwietnia 2012r. rozstrzygnięciu Minister Administracji i Cyfryzacji uznał, że: ocena wniosku w zakresie kryterium 1 mogłaby podlegać ponownej ocenie w przypadku uznania protestu w zakresie pozostałych negatywnie ocenionych kryteriów a także ocena wniosku w zakresie kryterium 6 mogłaby podlegać ponownej ocenie w przypadku uznania protestu w zakresie pozostałych negatywnych ocenionych kryteriów. W zakresie kryterium 12 (Wskaźniki produktu i rezultatu są: obiektywnie weryfikowalne, odzwierciedlają założone cele projektu, adekwatne dla danego rodzaju projektu, realne do osiągnięcia) jak wskazał organ odwoławczy brak informacji o metodologii pomiaru wskaźnika jest bezsprzeczny, zatem uznać należało, że wniosek nie został wypełniony zgodnie z instrukcją, a co za tym idzie kryterium nie może zostać ocenione pozytywnie. Zatem ocena została przeprowadzona prawidłowo. Tym samym Instytucja Pośrednicząca uznała protest za niezasadny w zakresie dotyczącym kryterium 12. W dniu 14 maja 2012r. Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na rozstrzygniecie Ministra Administracji i Cyfryzacji w przedmiocie złożonego protestu. W skardze Spółka wniosła o stwierdzenie, iż ocena projektu w zaskarżonym rozstrzygnięciu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez instytucję pośredniczącą i zasądzenie kosztów. W uzasadnieniu skargi jej autor podał, że z przyjętym rozstrzygnięciem skarżąca spółka nie może się zgodzić, gdyż weryfikowalność osiągnięcia żądanej cechy jest oczywista i wynika z samej natury podanych parametrów. Wytknięty brak wniosku ma charakter marginalny i stanowi tylko jedno z licznych wymogów dla oceny kryterium merytorycznego co do wskaźników produktu i rezultatu. Dodatkowo nadmienił, że pozostałe wnioski o dotacje w wymienionym programie zostały ocenione pozytywnie mimo identycznego braku jaki wytknięto przedmiotowemu wnioskowi. Zatem w opinii autora skargi nie został spełniony wymóg obiektywności i bezstronności co do oceny wniosków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę Spółki zauważył, że spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do zbadania prawidłowości oceny wniosku w zakresie zakwestionowanego kryterium merytorycznego oceny obligatoryjnej nr 12 (wskaźniki produktu i rezultatu) są obiektywnie weryfikowalne, odzwierciedlają założone cele projektu, adekwatnie dla danego rodzaju projektu, realne do osiągnięcia w wyniku rozpoznanego przez IP protestu. W ocenie Sądu dokonana przez IP ocena wniosku o dofinansowanie projektu w wyniku rozpoznania protestu Spółki została dokonana prawidłowo, a zatem zgodnie z prawem. W sprawie nie ulega wątpliwości, że wnioskodawca nie określił dla żadnego z parametrów metodologii weryfikacji realizacji dla danego celu projektu w zakresie osiągnięcia, deklarowanej, sparametryzowanej cechy danej e-usługi, która to informacja jest konieczna dla oceny wskaźników. Jak sam wnioskodawca przyznał, we wniosku w punkcie 15c w opisie parametrów faktycznie nie została opisana przez niego metodologia pomiaru tych parametrów, co było efektem przeoczenia. Zdaniem wnioskodawcy taka informacja została zamieszczona w innych częściach wniosku, zaś w treści skargi uznał, że ten brak ma charakter marginalny, z czym nie sposób się zgodzić. Sporządzony przez wnioskodawcę wniosek o dofinansowanie (pkt 15c) zawiera nieścisłości, co uzasadniało ocenę negatywną ekspertów w zakresie kryterium nr 12. Zgodnie z obowiązującymi zasadami oceny w ramach przedmiotowego kryterium bada się, czy określono wskaźniki produktu i rezultaty zgodnie z definicjami i metodologią zawartą w instrukcji wypełnienia wniosku o dofinansowanie. Sąd I instancji wskazał również, że wskaźniki produktu i rezultatu są istotnym elementem wniosku, gdyż każdy z nich jest przedmiotem kontroli na etapie realizacji, rozliczenia oraz trwałości projektu. Wskazane wartości wskaźników produktu i rezultatu stanowią zobowiązanie, którego niewypełnienie może uniemożliwić wypłatę dofinansowania oraz spowodować konieczność dokonania zwrotu wszystkich wcześniej otrzymanych środków publicznych w ramach projektu wraz z odsetkami. Tym samym niezbędne jest odpowiednie wskazanie i odzwierciedlenie wskaźników we wszystkich wymaganych punktach wniosku oraz przedstawienie odpowiedniej metodologii ich weryfikacji. Brak wymaganych informacji, uniemożliwiający weryfikację wskaźników, nie może więc zostać uznany za drobne uchybienie, czy stanowić o jego marginalnym charakterze, jak błędnie wywiódł skarżący. Rację ma Instytucja Pośrednicząca, że ocena wniosku w zakresie omawianego kryterium została przeprowadzona prawidłowo, a protest jest bezzasadny w zakresie kryterium nr 12. Zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie realizacji projektu w ramach PO IG żaden z punktów części C wniosku nie podlega możliwości poprawy lub uzupełnienia na jakimkolwiek etapie oceny. Pozostawienie całkowicie niewypełnionego (pustego) pola skutkować będzie odrzuceniem projektu na etapie oceny formalnej. Drobne nieścisłości w treści poszczególnych pól mogą być przedmiotem wyjaśnień na etapie oceny merytorycznej. Poważne nieścisłości w szczegółowym opisie projektu oraz brak informacji wymaganych Instrukcją wskazują na brak należytego przygotowania wnioskodawcy do realizacji projektu i skutkować będą odrzuceniem projektu na etapie oceny merytorycznej. Ustalenia w przedmiocie weryfikowalności wskaźników określonych we wniosku opierają się o zawarte tam treści i wyraźnie nie odnoszą się do danych, które można zakwalifikować jako dane o charakterze formalnym, a do danych związanych z opisem danego projektu. Brak nieistotny lub nie mający zasadniczego charakteru to brak tego rodzaju, który pozwalałby na prawidłową realizację projektu, a także prawidłową jego kontrolę, pomimo jego wystąpienia. Za brak tego rodzaju nie może być potraktowane uchybienie polegające na nieokreśleniu metod weryfikacji wskaźników produktu, choćby te metody były oczywiste. Zdaniem Sądu I instancji chybiony jest argument podniesiony przez skarżącego, że inne wnioski o dotacje złożone przez spółkę zostały ocenione przez organ pozytywnie, pomimo identycznego braku jaki wytknięto skarżącemu. Sąd nie może odnieść się do tak postawionego zarzutu, gdyż przedmiotem sprawy niniejszej jest ocena niniejszego wniosku. W opinii Sądu trudno zarzucić IP naruszenie wymogu obiektywności i bezstronności co do oceny wydatków, zważywszy na sformalizowany charakter postępowania w celu obiektywnego rozdziału środków pomocowych. Instytucja Pośrednicząca właściwie odniosła się do znaczenia w tym postępowaniu regulacji dotyczących zasad przeprowadzania konkursu zawartych w opracowanym przez Instytucję Wdrażającą Regulaminie przeprowadzania konkursu i opracowanym przez Instytucję Pośredniczącą Przewodniku, a także Instrukcji, obowiązujących wszystkich przystępujących do konkursu beneficjentów, którzy chcąc uzyskać pomoc muszą się do zasad w nich określonych się stosować. V. Sp. z o.o. wniosła skargę kasacyjną na powyższy wyrok, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skargą kasacyjną Spółka zarzuciła: - art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 14 marca 2012r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", przez pominięcie przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zarzutów zawartych w piśmie skarżącego z dnia 21.05.2012r. ("uzupełnienie skargi z dnia 14.05.2012r."), świadczące o przeprowadzeniu przez Sąd kontroli działalności administracji publicznej (rozstrzygnięcia Ministra Administracji i Cyfryzacji) w sposób niedostateczny, nieuwzględniający przedstawionych przez skarżącą zarzutów; - art. 3 § 1, art. 151 i art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 26 ust. 2 oraz 31 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, przez oddalenie skargi mimo niewyjaśnienia zarzutu skarżącego co do naruszenia przez organ administracyjny zasad równości w dostępie do środków pomocowych oraz zasad rzetelnej i bezstronnej oceny projektów w konkursie (ponieważ inne projekty w konkursie posiadające ten sam brak przez który odrzucono projekt skarżącego uzyskały dofinansowanie), w szczególności przez pominięcie wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z dokumentów: dokumentacji konkursowej innego uczestnika konkursu Spółki O. Spółka z o.o. z T. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca Spółka przedstawiła argumentację na przedstawione zarzuty wniesionego środka odwoławczego. Minister Administracji i Cyfryzacji złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w tej sprawie nie występuje. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że NSA związany jest jej podstawami i wnioskami. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że jeśli strona skarżąca wskaże konkretny przepis prawa materialnego lub prawa procesowego, który - jej zdaniem - został naruszony, to Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy w sprawie nie naruszono innego przepisu. Podstawy skargi kasacyjnej zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Zgodnie z jego brzmieniem skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (pkt 2), przy czym skarga powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, mimo że nie wszystkie przedstawione w niej zarzuty są zasadne. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej, jej autor oparł ten środek odwoławczy na podstawie określonej w art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. Odnosząc się do przedstawionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a i art. 106 § 3 p.p.p.s.a. Strona wnosząca skargę kasacyjną w ramach omawianego zarzutu i jego uzasadnienia podnosi, że obowiązkiem Sądu I instancji, było przeprowadzenie dowodu z dokumentów dotyczących oceny wniosku innego podmiotu, co mogło doprowadzić do wniosku, że doszło do naruszenia zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu (art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju) oraz zasady rzetelnej i bezstronnej oceny projektów w procesie wyboru do dofinansowania (art. 31 ust.1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). Zdaniem autora skargi kasacyjnej oddalenie skargi mimo niewyjaśnienia tej kwestii spowodowało naruszenie art. 151 p.p.s.a. Zgodnie z wymienionym w skardze kasacyjnej art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrole działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, między innymi, że sądy administracyjne, co do zasady, nie dokonują własnych ustaleń przeprowadzając kontrolę legalności aktów i czynności z zakresu administracji publicznej, w tym co do prawidłowości ustalania istotnych okoliczności faktycznych. Wyjątkiem od tej zasady jest możliwość prowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. z tym jednak, że dopuszczalność prowadzenia dowodów uzależniona jest od tego, czy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Na podstawie dowodu, którego przeprowadzenia domagała się skarżąca spółka można by ustalić jedynie tyle, że podobny wniosek innego podmiotu został oceniony odmiennie. Taka okoliczność nie miałaby jednak istotnego znaczenia w rozpoznawanej sprawie. Zasada równego dostępu do pomocy w pierwszej kolejności odnosi się do czynności o jakich mowa w art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju,(Dz. U. z 2009r. Nr 84, poz.712, ze zm.,) dalej: ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w zakresie stanowienia aktów o charakterze generalnym regulującym zasady prowadzenia konkursu. W przypadku Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, zasada równego dostępu znalazła wyraz przede wszystkim w formie jego uszczegółowienia, który to akt pozostawia ekspertom oceniającym wnioski dalece ograniczoną swobodę w zakresie oceny wad wniosków i oceny wyrażonej w punktacji. To czy, zasada równego dostępu została zachowana w odniesieniu do poszczególnych wniosków jest przedmiotem oceny sądu administracyjnego w konkretnej sprawie. Okoliczność, czy w przypadku innych niż wnoszący skargę podmiotów te zasadę zachowano bądź naruszono nie ma wpływu na ocenę zasadności skargi, co słusznie zauważył sąd I instancji odnosząc się do tak postawionego zarzutu a zarazem wniosku dowodowego podniesionego już w skardze. Wobec tego, wyjaśnienie sprawy nie wymagało prowadzenia dowodu z dokumentacji dotyczącej innego wniosku, a konsekwencji zarzut naruszenia przepisów wskazanych w pkt.2 petitum skargi kasacyjnej jest nieusprawiedliwiony. Autor skargi kasacyjnej podniósł też zarzut naruszenie art. 3 § 1 p.p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez pominięcie przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zarzutów zawartych w piśmie skarżącego z dnia 21 maja 2012 r. uzupełniającym skargę, co ma w jego ocenie świadczyć o przeprowadzeniu kontroli działalności administracji publicznej w sposób niedostateczny, nieuwzględniający przedstawionych zarzutów. Strona wnosząca skargę kasacyjną w ramach uzasadnienia omawianego zarzutu podniosła, że skargę do WSA w W. wniosła pismem z dnia 14 maja 2012r. Natomiast uzupełnienia skargi dokonała pismem z dnia 21 maja 2012r., na dowód czego załączyła do skargi kasacyjnej - kopię tego pisma i dowód jego nadania w dniu 21 maja 2012r. jako przesyłki poleconej. Podniosła, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji nie odniósł się do zarzutów podanych w uzupełnieniu skargi, co wskazuje że nie były one w ogóle rozpatrywane przez sąd, a zatem dokonana przez Sąd I instancji kontrola działalności administracji publicznej była niewystarczająca. Nie uwzględniła ona istniejących wątpliwości co do legalności rozstrzygnięcia organu administracji, w tym wykazanych przez skarżącego w uzupełnieniu skargi. Zarzutowi temu nie można natomiast odmówić słuszności. Na wstępie jednak należy zauważyć, że w postępowaniu przez sądem administracyjnym, jako sądem I instancji możliwe jest uzupełnienie skargi o nowe zarzuty i wnioski, podniesione po złożeniu skargi z uwagi na regulację zawartą w art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, reguła ta odnosi się także do skarg wnoszonych do wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie tej ustawy. W art. 141 § 4 p.p.s.a. ustawodawca określa niezbędne elementy konstrukcyjne uzasadnienia wyroku, do których ustawodawca zaliczył przedstawienie stanu sprawy, zarzutów skargi, stanowisk pozostałych stron, wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, oraz przepis ten stanowi w ostatnim zdaniu, że jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. Aczkolwiek uzasadnienie sporządzane jest po wydaniu orzeczenia, sporządzenie go z uchybieniem zasad określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania. Taka sytuacja występuje przede wszystkim wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności skutkiem braku wymaganych przez ustawodawcę elementów konstrukcyjnych i zaniechania odniesienia się do zarzutów podniesionych w skardze (por. wyroki NSA z dnia 27 lutego 2008r., sygn. akt II FSK 1771/06; z dnia 20 stycznia 2009r., sygn. akt I GSK 1185/07; z dnia 17 lipca 2009r., sygn. akt II FSK 592/08, Lex). Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może również stanowić podstawę kasacyjną jeżeli uzasadnienie wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przepis art. 3 §1 p.p.s.a, zawiera normę o charakterze ustrojowym, stanowi że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Do naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. mogłoby dojść wówczas, gdyby sąd administracyjny odmówił rozpoznania skargi mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, nie przeprowadził w ogóle kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego lub dokonał tej kontroli według kryteriów innych, aniżeli zgodność zaskarżonego aktu z obowiązującym prawem lub zastosował środek nieprzewidziany w ustawie, a tego skarga kasacyjna nie zarzuca. Mając na względzie przedstawione uwagi omawiany zarzut jest uzasadniony w tej części, w której trafnie podniesiono, że Sąd I instancji nie odniósł się do podnoszonych w piśmie uzupełniającym skargę zarzutów w istotnym dla kontroli instancyjnej zakresie. Treść pisma uzupełniającego skargę (zostało załączone do skargi kasacyjnej wraz z dowodem nadania do WSA w W.) zawiera w przeciwieństwie do skargi, skonkretyzowane zarzuty: naruszenia zaskarżonym rozstrzygnięciem wskazanych przepisów Regulaminu konkursu w ramach PO IG Działanie 8.1 i Załącznika nr 1 do Regulaminu, naruszenia kryteriami formalnymi i obligatoryjnymi kryteriami merytorycznymi zawartymi w Przewodniku po kryteriach wyboru oraz Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie realizacji projektu w ramach PO IG, zasady proporcjonalności z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji. Bowiem zdaniem skarżącej ograniczono jej prawa do oceny merytorycznej projektu, ze względu na niemożność uzupełnienia informacji o metodologii weryfikacji realizacji danego parametru określającego cel projektu, co było nieproporcjonalne i nieadekwatne do celu, jakiemu miało przyświecać wprowadzenie w Przewodniku i Instrukcji zakazu uzupełniania informacji dotyczących szczegółowego opisu projektu. Ponadto skarżąca w obszernym uzasadnieniu tego pisma argumentując zasadność podniesionych w nim zarzutów, wskazuje między innymi, że Przewodnik po kryteriach wyboru i Instrukcja określa kryteria formalne i merytoryczne niezgodnie z § 7 Regulaminu i Załącznikiem nr 1 do Regulaminu. Warto zauważyć, iż wymienione zarzuty uzupełnienia skargi były przedmiotem rozważań podjętych przez Minister Administracji i Cyfryzacji w odpowiedzi na skargę. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniósł się do zarzutów podnoszonych w uzupełnieniu skargi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, biorąc pod uwagę, że zarzuty podniesione w skardze nie zostały sprecyzowane, to nieodniesienie się do skonkretyzowanych zarzutów, z powołaniem podstawy prawnej, sformułowanych w uzupełnieniu skargi, takich jak: określenie w Przewodniku po kryteriach wyboru i Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie realizacji projektu w ramach PO IG kryteriów formalnych i kryteriów merytorycznych niezgodnie z Regulaminem konkursu w ramach PO IG Działanie 8.1, uszczegółowienie w Przewodniku po kryteriach wyboru i Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie realizacji projektu w ramach PO IG kryteriów poza dopuszczalne ramy, nierozważenie rangi tych regulacji w stosunku do Regulaminu konkursu w ramach PO IG Działanie 8.1 i brak ustosunkowania się do zarzutu naruszenia zasady proporcjonalności z art. 31 ust.3 i art. 2 Konstytucji RP, powoduje, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nie podaje się kontroli instancyjnej. Jeżeli zważy się, że Sąd I instancji oddalił skargę uznając, że ocena wniosku została przeprowadzona prawidłowo, a zatem bez naruszenia prawa, to stwierdzone uchybienie uzasadnienia zaskarżonego wyroku stanowi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. mogące mieć wpływ na wynik sprawy. Zaskarżony wyrok z wymienionych powodów na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. podlegał uchyleniu, a sprawa została przekazana do wojewódzkiego sądu administracyjnego do ponownego rozpoznania. Sąd I instancji powinien ponownie rozpoznać skargę na rozstrzygnięcie Ministra Administracji i Cyfryzacji, mając na uwadze wiążącą ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 203 pkt. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.