V SA/Wa 2363/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA – Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w organizacji na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... maja 2016 r. Nr ... w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia p o s t a n a w i a: odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżąca – AGMIR Sp. z o.o. w organizacji wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. Zarządzeniem z 29 sierpnia 2016 r. wezwano M. P. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wykazanie, iż spełnia wymogi dla pełnomocnika procesowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym oraz złożenie pełnomocnictwa procesowego, a także dokumentu określającego umocowanie do udzielenia pełnomocnictwa do reprezentowania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji – w terminie 7 dni pod rygorem pominięcia pełnomocnika w postępowaniu sądowym. Pismem z 5 października 2016 r. Ryszard Płotek poinformował, iż jest jedynym wspólnikiem AGMIR Sp. z o.o. w organizacji, natomiast M. P. nie jest już jej pełnomocnikiem z uwagi na to, że zrezygnował z tej funkcji. Zarządzeniem z 25 października 2016 r. AGMIR Sp. z o.o. w organizacji – została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu, z którego wynika umocowanie M. P. do reprezentowania strony skarżącej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, np. umowy spółki, uchwały wspólników, bądź innego dokumentu z właściwego rejestru – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie sporządzone w wykonaniu powyższego zarządzenia zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 15 listopada 2015 r. W zakreślonym terminie skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi. Postanowieniem z 16 grudnia 2016 r. tut. Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Strona złożyła zażalenie na wskazane postanowienie Sądu, ale nadal nie wykazała sposobu reprezentacji, w tym nie wykazała, że osoby podpisujące w jej imieniu pisma procesowe są uprawnione do jej reprezentacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2017 poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a.") prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Mówiąc o oczywistej bezzasadności skargi należy mieć na uwadze sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, inaczej mówiąc stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na wydanie pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, ewentualnie zachodzą oczywiste przesłanki odrzucenia skargi (zob. J. P. Tarno "Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2008 s. 591, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Kraków s. 596, postanowienie NSA z 14 marca 2012 r. sygn. akt II GZ 82/12). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 grudnia 2016 r. stwierdził, że skarżąca w siedmiodniowym terminie nie usunęła braku formalnego skargi, o którym mowa w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i na podstawie tego przepisu odrzucił skargę. W rozpatrywanej sprawie Sąd uznał, iż skarga jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. albowiem skarżąca nie wykonała wezwania do usunięcia braku formalnego skargi poprzez przedłożenie dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie M. P. do podpisania skargi. W sprawie nie została również przedłożona umowa spółki, ani inny dokument, z którego wynikałoby z kolei, że osobą uprawnioną do reprezentowania strony skarżącej jest R. P. W konsekwencji oznacza to, iż nieudokumentowane i nieznane Sądowi pozostają zasady reprezentacji AGMIR Sp. z o.o. w organizacji oraz osoby, przez które działa spółka w rozumieniu art. 161 § 2 k.s.k. (por. postanowienie NSA z dnia 14 stycznia 2016 r. o sygn. akt II GZ 953/15; dostępne w internetowej bazie pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobne stanowisko zajmował już Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach: z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt II OZ 608/08 i z dnia 23 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OZ 284/08, a także z dnia 26 listopada 2014 r. sygn. akt I OZ 1077/14, z dnia 2 lipca 2012 r., sygn. akt. II FZ 340/12. W postanowieniu z 26 listopada 2014 r. sygn. akt I OZ 1077/14 NSA uznał za słuszne stanowisko Sądu I instancji, że skoro skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., to tym samym z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi, prawo pomocy zgodnie z art. 247 p.p.s.a. nie przysługiwało. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 247 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia