V SA/Wa 2443/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2013r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą J. Z. "L." na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2012r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. J. Z. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą J. Z. "L." reprezentowany przez pełnomocnika wniósł, za pośrednictwem organu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] sierpnia 2012r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym. Pismem z 25 lutego 2013r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym w kwocie 32.823,00 zł., z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego marki [...]. Autor wniosku wskazał, że zobowiązanie podatkowe określone w decyzji Dyrektora IC wynosi w kwocie głównej 32.823,00 zł., zaś kwota odsetek za zaległości podatkowe wynosi 12.868,00 zł., w sumie cała kwota zaległości to 45.691,00 zł. (na dzień 25 lutego 2013r.). W uzasadnieniu złożonego wniosku pełnomocnik skarżącego podał, że ww. suma przekracza obecne możliwości płatnicze wnioskodawcy, wykonanie decyzji miałoby daleko idące konsekwencje m.in. pogorszyłoby płynność finansową zobowiązanego, jego pozycję na rynku, a nawet zagroziłoby dalszemu funkcjonowaniu prowadzonej od trzynastu lat działalności gospodarczej. Co z kolei spowodowałoby utratę źródła utrzymania dla wnioskodawcy i jego rodziny. W dalszej części obszernego uzasadnienia wniosku pełnomocnik skarżącego nadmienił, że zobowiązany poniósł w roku 2012 stratę w wysokości 292.677,38 zł., zaś jego dochód został oszacowany na kwotę 57.910,20 zł. Zaległość podatkowa wynikająca z decyzji Dyrektora IC wynosi zatem ponad 90% osiągniętego przez wnioskodawcę dochodu. Autor wniosku przedstawił pokrótce mechanizm prowadzonej przez wnioskodawcę działalności polegającej na wyszukiwaniu konkretnych modeli samochodów zamówionych przez klientów, a jednocześnie nadmienił, że branża motoryzacyjna przeżywa kryzys, popyt na samochody uległ radykalnemu zmniejszeniu. Pełnomocnik skarżącego wskazał ponadto, że wobec wnioskodawcy są prowadzone równolegle inne postępowania podatkowe, w których sporna kwota wynosi ponad 900.000,00 zł (bez odsetek). W chwili obecnej, jak zaznaczył pełnomocnik, wnioskodawca posiada również zobowiązania finansowe wobec banku w wysokości 38.501,93 zł. Do wniosku zostały załączone kopie podatkowej księgi przychodów i rozchodów, kopie deklaracji podatkowych, wydruki publikacji dot. branży motoryzacyjnej, wyciąg z rachunku karty kredytowej, wydruk z CEIDG oraz kopie deklaracji VAT-7. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie, tj. w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. W orzecznictwie dotyczącym wstrzymywania wykonania aktów nakładających na stronę obowiązek poniesienia określonych, wymiernych ciężarów finansowych, wskazuje się, iż wykonanie takich rozstrzygnięć nie musi się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi bowiem o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienie NSA z 17 października 2007 r., sygn. akt I OZ 786/07, oraz postanowienie NSA z 10 lutego 2006 r., sygn. akt II OZ 48/06). Wskazać także trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek osoby zainteresowanej, która ma obowiązek wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Strona wnosząca o wstrzymanie wykonania winna więc wykazać okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane, poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do zainteresowanego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W rozpatrywanej sprawie w ocenie Sądu, wnioskodawca uprawdopodobnił wystąpienie przesłanki określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. spowodowania trudnych do odwrócenia skutków finansowych dla skarżącego w przypadku wyegzekwowania przez organ żądanej kwoty 45.691,00 zł. Stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu wniosku, a odnoszące się wprost do sytuacji finansowej skarżącego, mogą być przyjęte za podstawę wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] sierpnia 2012 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Zasadnie, w tym względzie, pełnomocnik skarżącego zwrócił uwagę, iż wykonanie skarżonej decyzji może doprowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków w postaci likwidacji działalności gospodarczej czyli źródła utrzymania dla skarżącego i jego rodziny. Konsekwencją wykonania decyzji jest, w ocenie Sądu, możliwość spowodowania trudnej sytuacji materialnej, co może przynieść skutki, których w większości skarżący nie będzie mógł odwrócić nawet w sytuacji uwzględnienia skargi. Argumentacja pełnomocnika skarżącego jest słuszna, a przy tym poparta wyczerpującym uzasadnieniem wniosku o wstrzymanie i dokumentacją przedstawiającą pełny obraz sytuacji finansowej skarżącego. W ocenie Sądu przedstawiona przez pełnomocnika argumentacja i przesłanki na które się powołał pozwalają na zastosowanie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.