V SA/Wa 2461/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2017 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (przekazanych na dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych) oddala skargę Przedmiotem skargi złożonej przez J.S. (dalej: "Skarżący", "Strona") jest decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej: "MRPiPS", "organ odwoławczy") z dnia (...)lipca 2016 r. Nr (...), utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "Prezes PFRON", "organ I instancji") z dnia (...)września 2015 r. Nr (...). Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniach od 3 do 6 marca 2015 r. przeprowadzono kontrolę w zakresie spełniania przez beneficjenta - J.S. wykonującego działalność gospodarczą pod nazwą indywidualna Praktyka Lekarska J.S. - warunków do otrzymywania miesięcznego dofinansowania za okresy sprawozdawcze od października 2004 r. do czerwca 2014 r. oraz miesięcznej refundacji składek na ubezpieczenia społeczne za okresy sprawozdawcze od stycznia do grudnia 2008 r. (protokół kontroli z dnia 23 marca 2015 r., wystąpienie pokontrolne znak: (...)z dnia 30 marca 2015 r.). W trakcie kontroli stwierdzono szereg nieprawidłowości w zakresie dokumentacji dotyczącej pracowników, których wynagrodzenia były objęte dofinansowaniem do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, tj.: brak orzeczenia o stopniu niepełnosprawności - w odniesieniu do pracownika za 1 okres sprawozdawczy; wykazywanie kwoty kosztów płacy niezgodnej ze stanem faktycznym - w odniesieniu do 2 pracowników za 43 okresy sprawozdawcze; nieterminowe opłacenie składek na ubezpieczenia społeczne - w odniesieniu do 2 pracowników za 2 okresy sprawozdawcze; błąd formy wypłaty wynagrodzenia - wypłata w formie gotówki, w odniesieniu do 2 pracowników za 38 okresów sprawozdawczych. Strona, mimo wezwania, nie dokonała zwrotu nienależnie pobranych środków oraz nie sporządziła korekt wniosków o dofinansowanie Wn-D wraz z załącznikami INF-D-P. Decyzją z dnia (...)września 2015 r. o numerze wskazanym wyżej, Prezes PFRON nakazał zwrot środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych: za kwiecień 2009 r. w kwocie 1,95 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 7 maja 2009 r. do dnia wpłaty; za maj 2009 r. w kwocie 1,95 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 4 czerwca 2009 r. do dnia wpłaty; za czerwiec 2009 r. w 1,95 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 3 lipca 2009 r. do dnia wpłaty; za lipiec 2009 r. w kwocie 1,95 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 6 sierpnia 2009 r. do dnia wpłaty; za sierpień 2009 r. w kwocie 1,95 zł z odsetkami w wysokości określonej jak, dla zaległości podatkowych, od dnia 8 września 2009 r. do dnia wpłaty; za wrzesień 2009 r. w kwocie 1,95 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 5 października 2009 r. do dnia wpłaty; za październik 2009 r. w kwocie 1,95 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 4 listopada 2009 r. do dnia wpłaty; za listopad 2009 r. w kwocie 1,95 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 8 grudnia 2009 r. do dnia wpłaty: za grudzień 2009 r. w kwocie 1,95 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 7 stycznia 2010 r. do dnia wpłaty; za styczeń 2010 r. w kwocie 1,95 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 4 lutego 2010 r. do dnia wpłaty; za luty 2010 r. w kwocie 1,95 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 2 marca 2010 r. do dnia wpłaty; za luty 2011 r. w kwocie 38,25 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 16 marca 2011 r. do dnia wpłaty; za marzec 2011 r. w kwocie 38,25 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 19 kwietnia 2011 r. do dnia wpłaty; za kwiecień 2011 r. w kwocie 32,51 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 23 maja 2011 r. do dnia wpłaty; - za maj 2011 r. w kwocie 32,51 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 20 czerwca 2031 r. do dnia wpłaty; - za czerwiec 2011 r. w kwocie 32,51 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 20 lipca 2011 r. do dnia wpłaty; - za lipiec 2011 r. w kwocie 2,16 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 25 sierpnia 2011 r. do dnia wpłaty; - za grudzień 2011 r, w kwocie 1 510,62 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 26 stycznia 2012 r. do dnia wpłaty; - za marzec 2012 r, w kwocie 0,39 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 25 kwietnia 2012 r. do dnia wpłaty; - za lipiec 2012 r. w kwocie 450,94 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 28 sierpnia 2012 r. do dnia wpłaty; - za sierpień 2012 r. w kwocie 49,00 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 24 września 2012 r. do dnia wpłaty; - za wrzesień 2012 r. w kwocie 49,00 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 2 listopada 2012 r. do dnia wpłaty; - za październik 2012 r. w kwocie 4 341,96 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 30 listopada 2012 r. do dnia wpłaty; - za listopad 2012 r. w kwocie 46,37 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 21 grudnia 2012 r. do dnia wpłaty; - za grudzień 2012 r. w kwocie 4 337,28 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 28 stycznia 2013 r. do dnia wpłaty; - za styczeń 2013 r. w kwocie 4 332,35 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 12 marca 2013 r. do dnia wpłaty; - za luty 2013 r, w kwocie 4 332,35 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 3 kwietnia 2013 r. do dnia wpłaty; - za marzec 2013 r. w kwocie 4 332,35 z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 2 maja 2013 r. do dnia wpłaty; - za kwiecień 2013 r. w kwocie 4 332,35 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 7 czerwca 2013 r. do dnia wpłaty; - za maj 2013 r. w kwocie 4 332,35 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia wpłaty; - za czerwiec 2013 r. w kwocie 4 332,35 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 30 lipca 2013 r. do dnia wpłaty; - za lipiec 2013 r. w kwocie 4 332,35 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 2 września 2013 r. do dnia wpłaty; - za sierpień 2013 r. w kwocie 4 332,35 z! wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 26 września 2013 r. do dnia wpłaty; - za wrzesień 2013 r. w kwocie 4 332,35 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 29 października 2013 r. do dnia wpłaty; - za październik 2013 r. w kwocie 4 332,35 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 22 listopada 2013 r. do dnia wpłaty; - za listopad 2013 r. w kwocie 4 332,35 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 11 grudnia 2013 r. do dnia wpłaty; - za grudzień 2013 r. w kwocie 4 332,35 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 31 stycznia 2014 r. do dnia wpłaty; - za styczeń 2014 r. w kwocie 4 332,35 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 4 marca 2014 r. do dnia wpłaty; - za luty 2014 r. w kwocie 4 332,35 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 25 marca 2014 r, do dnia wpłaty; - za marzec 2014 r. w kwocie 4 332,35 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 9 kwietnia 2014 r, do dnia wpłaty; - za kwiecień 2014 r. w kwocie 4 125 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 29 maja 2014 r. do dnia wpłaty; - za maj 2014 r. w kwocie 4 125 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 1 lipca 2014 r. do dnia wpłaty; - za czerwiec 2014 r. w kwocie 4 125 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, od dnia 24 lipca 2014 r. do dnia wpłaty. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127 poz. 721 ze zm.), dalej: "ustawa o rehabilitacji zawodowej", osobą niepełnosprawną jest osoba, której niepełnosprawność została potwierdzona orzeczeniem o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności (znacznego, umiarkowanego lub lekkiego) lub o całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy na podstawie odrębnych przepisów, lub o niepełnosprawności, wydanym przed ukończeniem 16 roku życia. Podstawą do uznania osoby za niepełnosprawną w rozumieniu ww. ustawy jest wyłącznie orzeczenie wydane przez powiatowy lub wojewódzki zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności lub orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Orzeczenia innych organów (np. KRUS, wojskowych komisji lekarskich lub komisji lekarskich MSWiA) wydane po 31 grudnia 1997 r. nie stanowią podstawy do uznania osoby za niepełnosprawną w rozumieniu powołanej ustawy o rehabilitacji zawodowej. Zgodnie z art. 2 ust. 4a ustawy o rehabilitacji koszty płacy oznaczają wynagrodzenie brutto oraz finansowane przez pracodawcę obowiązkowe składki na ubezpieczenie emerytalne, rentowe i wypadkowe naliczone od tego wynagrodzenia i obowiązkowe składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Na podstawie art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji w brzmieniu obowiązującym do 30 września 2012 r., kwota miesięcznego dofinansowania nie może przekroczyć kwoty 90% faktycznie poniesionych miesięcznych kosztów płacy, a w przypadku pracodawcy wykonującego działalność gospodarczą, w rozumieniu przepisów o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, 75 % tych kosztów. Zgodnie z art. 26a ust. 1a1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej (obowiązującym począwszy od okresu sprawozdawczego grudzień 2012 r.) miesięczne dofinansowanie nie przysługuje jeżeli wynagrodzenie pracownika niepełnosprawnego nie zostało przekazane na jego rachunek bankowy lub rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej albo na adres zamieszkania tego pracownika, za pośrednictwem osób prawnych prowadzących działalność w zakresie doręczania kwot pieniężnych. W odniesieniu do Strony ustalono, że: - pracodawca ubiegał się o dofinansowanie do wynagrodzenia S. G.: za lipiec 2012 r. pomimo braku orzeczenia o niepełnosprawności tego pracownika w ww. okresie sprawozdawczym (pobrane nienależnie dofinansowanie z tego tytułu wyniosło 401,94 zł). - pracodawca składając INF-D-P M.T. za okresy sprawozdawcze od lutego do lipca, grudzień 2011 r., od lipca 2012 r. do czerwca 2014 r. wykazał niezgodne ze stanem faktycznym koszty płacy w łącznej wysokości 92 243,99 zł. Prawidłowa kwota kosztów płacy wynosiła łącznie 88 440,77 zł. Ponadto pracodawca występował o wypłatę dofinansowania do wynagrodzenia M.T. za okresy sprawozdawcze październik 2012 r., od grudnia 2012 r. do czerwca 2014 r. pomimo braku zapłaty składek na ubezpieczenia społeczne za październik 2012 r. oraz pomimo wypłaty wynagrodzenia za okresy sprawozdawcze od grudnia 2012 r. do czerwca 2014 r. gotówką. W związku z powyższym pobrane zostało dofinansowanie do wynagrodzenia tego pracownika w łącznej wysokości 69 061,15 zł. Należna łączna kwota dofinansowania do wynagrodzenia zatrudnionego pracownika za w/w okres powinna wynieść 18 463,65 zł. (pobrane nienależnie dofinansowanie z tego tytułu wyniosło 50 597,50 zł). - pracodawca składając INF-D-P S.T. za okresy sprawozdawcze od kwietnia 2009 r. do lutego 2010 r., marzec 2012 r. wykazał niezgodne ze stanem faktycznym koszty płacy w łącznej wysokości 27 901,92 zł. Prawidłowa kwota kosztów płacy wynosiła łącznie 27 872,80 zł. Ponadto pracodawca występował o wypłatę dofinansowania do wynagrodzenia S.T. za okresy sprawozdawcze październik 2012 r., od grudnia 2012 r. do czerwca 2014 r. pomimo braku zapłaty składek na ubezpieczenia społeczne za październik 2012 r. oraz pomimo wypłaty wynagrodzenia za okresy sprawozdawcze od grudnia 2012 r. do czerwca 2014 r. gotówką. W związku z powyższym pobrane zostało dofinansowanie do wynagrodzenia tego pracownika w łącznej wysokości 58 248,61 zł (pobrane nienależnie dofinansowanie z tego tytułu wyniosło 37 344,01 zł). W przypadku ww. pracowników nie dokonano korekty wniosków Wn-D wraz z załącznikami INF-D-P w Systemie Obsługi Dofinansowań i Refundacji oraz nie zwrócono nienależnie pobranych środków. W związku z powyższym organ I instancji uznał, iż Strona nienależnie pobrała środki PFRON tytułem dofinansowania za okresy sprawozdawcze od kwietnia 2009 r. do lutego 2010 r., od lutego do lipca, grudzień 2011 r., marzec 2012 r., od lipca 2012 r. do czerwca 2014 r. w łącznej kwocie 88 343,45 zł. Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie. Organ odwoławczy, decyzją z dnia 1 lipca 2016 r. o numerze wskazanym wyżej, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że miesięczne dofinansowanie przysługuje jeżeli wynagrodzenie pracownika niepełnosprawnego zostało przekazane na jego rachunek bankowy lub rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej albo na adres zamieszkania tego pracownika, za pośrednictwem osób prawnych prowadzących działalność w zakresie doręczania kwot pieniężnych. Przepis powołanego art. 26a ust. 1a1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej ma charakter szczególny wobec przepisów Kodeksu pracy, zezwalającego na wypłacanie wynagrodzenia również do rąk własnych pracownika, co oznacza, że w przypadku pracowników niepełnosprawnych ten przepis ma zastosowanie przed regulacjami Kodeksu pracy. Odnosząc się do twierdzeń Strony, iż wynagrodzenia były wypłacone pracownikom, a Strona była nieświadoma błędu organ odwoławczy stwierdził, cytując wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 2299/14, że podmiot prowadzący działalność na terenie RP musi znać nie tylko swoje prawa ale również obowiązki. Organ odwoławczy po analizie materiału dowodowego uznał, że organ I instancji zasadnie wykazał i należycie udokumentował pozostałe naruszenia w zakresie braku orzeczenia o niepełnosprawności, wykazania kosztów płacy niezgodnie ze stanem faktycznym oraz nieterminowego opłacania składek na ubezpieczenie społeczne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres rozliczeniowy od grudnia 2012 r. do czerwca 2014 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W skardze podniósł, że pracownicy, którzy otrzymywali wynagrodzenie w formie gotówkowej złożyli oświadczenia, że ich prawa pracownicze nie zostały naruszone. Ponadto pracownik, który prowadzi rozliczenia z PFRON, jest osobą niepełnosprawną i sam sobie naliczał i wypłacał wynagrodzenie oraz potwierdzał jego otrzymanie. Gotówkowa forma wypłaty wynagrodzenia nie była stosowana wobec wszystkich pracowników. Inni pracownicy mieli wynagrodzenie przekazywane na rachunek bankowy. W odpowiedzi na skargę MRPiPS wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentacje w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.); dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących na podstawie ww. ustaw sądowi administracyjnemu Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowią m.in. przepisy art. 45 ust. 3 a, art. 49 e ust. 1 i 2 oraz art. 26 a ust. 11 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Zgodnie z art. 45 ust. 3a ustawy o rehabilitacji zawodowej, przy rozpatrywaniu i rozstrzyganiu spraw przez Fundusz, w zakresie nieuregulowanym w odrębnych przepisach, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie natomiast z art. 49e ust. 1 i 2 powołanej ustawy, środki Funduszu podlegają zwrotowi w kwocie wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, pobranej w nadmiernej wysokości lub ustalonej w wyniku kontroli w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości, określonej w drodze decyzji nakazującej zwrot wypłaconych środków wraz z odsetkami naliczonymi od tej kwoty, od dnia jej otrzymania, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w wyniku kontroli, Prezes Zarządu PFRON wydaje decyzję nakazującą zwrot wypłaconego dofinansowania w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości (art. 26a ust. 11 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej). Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze wskazać należy, że zgodnie z art. 26a ust. 1a1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej miesięczne dofinansowanie nie przysługuje jeżeli wynagrodzenie pracownika niepełnosprawnego nie zostało przekazane na jego rachunek bankowy lub rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej albo na adres zamieszkania tego pracownika, za pośrednictwem osób prawnych prowadzących działalność w zakresie doręczania kwot pieniężnych. W treści powołanego przepisu określone zostały warunki wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych i wynika z nich, że takie dofinansowanie nie przysługuje, jeżeli pracodawca nie przekazał wynagrodzenia dla pracownika niepełnosprawnego w określony w przepisie sposób. A zatem Strona chcąc uzyskać dofinasowanie była zobowiązana do wypłaty wynagrodzenia jedynie w sposób wskazany w treści przepisu. W rozpoznawanej sprawie Skarżący, co jest niesporne, dwóm pracownikom niepełnosprawnym: M.T. i S.T., nie dokonywał wypłat wynagrodzenia w sposób przewidziany w art. 26a ust. 1a1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej. Organ był zatem zobowiązany do wydania decyzji nakazującej zwrot dofinansowania. Skoro w rozpoznawanej sprawie, w odniesieniu do wskazanych wyżej pracowników niepełnosprawnych, nie spełniono określonych w powołanym przepisie warunków wypłaty wynagrodzenia, nie mają znaczenia podnoszone w skardze argumenty, iż pracownicy, którzy otrzymywali wynagrodzenie w formie gotówkowej złożyli oświadczenia, że ich prawa pracownicze nie zostały naruszone oraz to, że pracownik, który prowadzi rozliczenia z PFRON jest osobą niepełnosprawną i sam sobie naliczał i wypłacał wynagrodzenie oraz potwierdzał jego otrzymanie. Przytoczony przepis ustawy o rehabilitacji zawodowej nie przewiduje możliwości wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych w przypadku wypłaty wynagrodzenia do rąk własnych, gdyż określa precyzyjnie sposób wypłaty wynagrodzenia (por. wyrok NSA z dnia 23 maja 2017 r. sygn. akt II GSK 2595/15). Art. 86 § 2 Kodeksu pracy stanowi, że zasadą jest wypłata wynagrodzenia do rąk własnych, a inne formy jako wyjątek od tej reguły muszą mieć swoje odzwierciedlenie w układzie zbiorowym pracy lub przez pisemną zgodę pracownika, należy jednak wskazać, że zgodnie z obowiązującą zasadą prawną, iż przepis szczególny uchyla przepis ogólny (lex specialis derogat legi generali), a więc prawo o większym stopniu szczegółowości należy stosować przed prawem ogólniejszym. W tym przypadku przepis art. 26a ust. 1a¹ pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej, jest przepisem o większym stopniu szczegółowości niż art. 86 Kodeksu pracy. Zatem organy prawidłowo zastosowały dyspozycję art. 26a ust. 1a¹ pkt 2 ww. ustawy o rehabilitacji zawodowej. Sąd podziela stanowisko organu II instancji, iż warunki jakie musi spełnić pracodawca by uzyskać dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych wynikają wprost z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, tj. ustawy o rehabilitacji zawodowej. Reasumując, wskazać należy, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy organ nie mógł orzec zgodnie z żądaniem Skarżącego. Sąd, wbrew zarzutom skargi, nie dopatrzył się uchybień w prowadzonym przez organ administracji postępowaniu skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.