V SA/Wa 2471/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2016 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach o niskich wygranych bez zezwolenia postanawia: oddalić wniosek W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca przedstawiła stan finansowy spółki, wskazała na wysokość nałożonych na nią przez organ kar pieniężnych. Do wniosku załączono liczne dokumenty potwierdzające kondycję finansową spółki za 2013 rok (m.in. sprawozdanie finansowe, rachunek zysków i strat, rachunek przepływów pieniężnych), a także liczne decyzje, którymi udzielono jej zezwoleń oraz którymi wymierzono jej kary pieniężne. Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 2471/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Od tego postanowienia Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł zażalenie. Na skutek rozpoznania zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 17 listopada 2015 r. sygn. akt II GZ 665/15 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w aktach sądowych brak jest dokumentów obrazujących aktualną sytuację majątkową spółki, w konsekwencji czego WSA nie mógł ich przeanalizować w kontekście przesłanek wynikających z art.61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Rozpoznając ponownie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 stycznia 2016 r. sygn.akt V SA/Wa 2471/15 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu spółka nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a zatem nie zaistniała sytuacja, która uzasadniałaby zastosowanie wobec skarżącej wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Pismem procesowym z dnia 29 lutego 2016 r. (uzupełnionym 17 marca 2016 r.) skarżąca złożyła wniosek w trybie art.61 § 4 p.p.s.a. o zmianę postanowienia Sądu i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca powtórzyła argumentację zawartą we wcześniej rozpoznanym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Dodatkowo wskazano, że pierwszy kwartał 2015 r. spółka zakończyła ze stratą w wysokości [...] zł. Wskazano również, że łączna suma kar pieniężnych w sprawach, których wspólnym mianownikiem jest błędne przekonanie organu o prowadzeniu przez stronę działalności bez zezwolenia po jego pierwszoinstancyjnym nieostatecznym cofnięciu wynosi [...] zł. Spółka zwróciła uwagę na stale pogarszającą się jej sytuację finansową. Podkreśliła, że nawet stosunkowo "nieznaczna" kara finansowa może prowadzić do zachwiania jej kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności. Ponadto skarżąca wskazała, że o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody i trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków świadczy również fakt, że organy celne podjęły już czynności w celu wyegzekwowania wymierzonych spółce kar pieniężnych, w związku z czym zachodzi realna obawa spowodowania szkody, której skutki, z uwagi na rozmiar, będą w zasadzie niemożliwe do odwrócenia. Do wniosku skarżąca załączyła upomnienia, dokumentację dotyczącą stanu finansowego spółki obejmującą okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r., rachunek zysków i strat oraz bilans na dzień 30 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Na podstawie cytowanego przepisu sąd administracyjny może zatem zmienić postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności i wstrzymać jego wykonanie. Warunkiem niezbędnym takiego rozstrzygnięcia jest zmiana takich okoliczności, które warunkowały jego podjęcie, tj. były analizowane przy wydawaniu postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu. Podstawę zmiany będą zatem stanowić okoliczności wskazujące na wzrost lub osłabienie zagrożenia tymi zjawiskami albo tylko na potrzebę zmiany zakresu wstrzymania wykonania aktu lub czynności (por. postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2495/13). Ponadto wskazać należy, że warunki określone w art. 61 § 4 p.p.s.a. dotyczą zaistnienia nowych okoliczności albo ujawnienia dotąd nieznanych, a nie zmiany strategii argumentacyjnej autora (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 819/11, LEX nr 1104138). W związku z powyższym wnioskujący musi dokładanie i wyczerpująco określić okoliczności przemawiające za zmianą postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia wystąpienia tych okoliczności, które jednocześnie będą wypełniać dyspozycję art. 61 § 3 p.p.s.a., zależeć będzie możliwość zmiany wydanego rozstrzygnięcia. Biorąc zatem pod uwagę przesłanki wynikające z art. 61 § 4 p.p.s.a. i dokonując pod tym kątem oceny wniosku spółki o zmianę postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Podniesione w rozpoznawanym wniosku argumenty są w istocie tożsame z argumentacją skarżącej wskazaną w pierwotnym wniosku. Spółka wskazała co prawda wyższą, niż podaną we wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, kwotę nałożonych kar pieniężnych i dodała, że pierwszy kwartał 2015 r. zakończyła ze stratą w wysokości [...] zł, co wynika z przedłożonej dokumentacji, to jednak, w ocenie Sądu, okoliczności, na które powołuje się skarżąca, a mianowicie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może być daleko idące w skutkach trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia, począwszy od utraty płynności finansowej oraz problemów w bieżącym regulowaniu zobowiązań na niewypłacalności i ogłoszeniu upadłości kończąc, nie zostały wykazane. Sąd podkreśla, że pogorszenie sytuacji finansowej podmiotu na skutek prowadzonej egzekucji jest normalnym i zakładanym przez ustawodawcę skutkiem, stąd bez zaistnienia dodatkowych okoliczności nie może być rozpatrywane w kategorii szkody ani trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dodać przy tym należy, że wykazanie straty w prowadzonej działalności gospodarczej nie jest samodzielną okolicznością, która mogłaby przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Wykazanie straty nie przekłada się na stwierdzenie, że podatnik nie dysponuje środkami finansowymi czy też majątkiem niezbędnym do pokrycia określonej decyzją należności publicznoprawnej. Wykazanie straty nie jest również jednoznaczne z powstaniem stanu zagrożenia niewypłacalnością. Nie jest bowiem wykluczone, że strata może zostać pokryta ze środków finansowych, którymi podatnik dysponuje lub uzyskanych w drodze kredytu bądź pożyczki. Ponadto fakt poniesienia straty nie musi oznaczać, że w kolejnych latach podatkowych podatnik nie wykaże dochodu z prowadzonej działalności. Co więcej, zgodnie z art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 851) o wysokość straty ze źródła przychodów, poniesionej w roku podatkowym, można obniżyć dochód uzyskany z tego źródła w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych. Zatem poniesienie straty niekoniecznie musi oznaczać zakończenie działalności gospodarczej przedsiębiorcy. Wskazać należy, że do wniosku o zmianę postanowienia z 25 stycznia 2016 r. strona skarżąca nie załączyła dokumentów obrazujących aktualną sytuację majątkową spółki. Do wniosku z 29 lutego 2016 r. (uzupełnionego 17 marca 2016 r.) skarżąca załączyła upomnienia, dokumentację dotyczącą stanu finansowego spółki obejmującą okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r., rachunek zysków i strat oraz bilans na dzień 30 listopada 2015 r. Z wniosku wynika, że Spółka nie dysponuje sprawozdaniem finansowym za rok 2015 r., gdyż sprawozdanie to nie zostało zatwierdzone przez uprawniony do tego organ. Strona podkreśliła, że termin zatwierdzenia upływa 30 czerwca 2016 r. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2013,poz.330), Kierownik jednostki zapewnia sporządzenie rocznego sprawozdania finansowego nie później niż w ciągu 3 miesięcy od dnia bilansowego i przedstawia je właściwym organom, zgodnie z obowiązującymi jednostkę przepisami prawa, postanowieniami statutu lub umowy. Podkreślić należy, że to wnioskodawca powinien uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Użyte do opisu przesłanek pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji wnioskodawcy, a gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie decyzji jest zasadne. Twierdzenia te powinny być co najmniej uprawdopodobnione. O ile dana okoliczność z natury swojej może być udokumentowana, to należy przedłożyć stosowne dokumenty (por. post. NSA z 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 684/13 (dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu skoro strona skarżąca chciała uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności, to niezrozumiałe jest dlaczego zwleka ze sporządzeniem rocznego sprawozdania finansowego do końca ustawowego terminu. Ponadto zauważyć należy, że zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy o rachunkowości, sprawozdanie finansowe sporządza się na dzień zamknięcia ksiąg rachunkowych, o którym mowa w art. 12 ust. 2, oraz na inny dzień bilansowy. Zdaniem Sądu skoro Spółka nie dysponuje sprawozdaniem finansowym za rok 2015 r. to nie było żadnych przeszkód do tego, aby sporządziła sprawozdanie na koniec lutego 2016 r. Mając powyższe na uwadze, dokumentacji dotyczącej stanu finansowego spółki obejmującej okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r., rachunek zysków i strat oraz bilans na dzień 30 listopada 2015 r. nie można zatem uznać za dokumentację obrazującą aktualną sytuację majątkową Spółki. Niezależnie od powyższego z nieaktualnej dokumentacji wynika, że sytuacja finansowa Spółki nie jest tak zła jak próbuje to przedstawić strona skarżąca. Z raportu uzupełniającego opinię z badania sprawozdania finansowego za rok obrotowy od 1 stycznia do 31 grudnia 2014 r. wynika, że w dniu [...] stycznia 2015 r. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników "F." Sp. z o. o. podjęło uchwałę nr [...], którą podwyższono kapitał zakładowy Spółki o kwotę [...] zł w drodze ustanowienia [...] nowych udziałów o wartości [...] zł każdy, które zostały utworzone z kapitału zapasowego utworzonego z zysków z lat ubiegłych. Nowe udziały przysługują dotychczasowym Wspólnikom w stosunku do ich dotychczasowych udziałów. Wspólnikom przysługuje zatem po [...] nowych udziałów. Skoro Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników "F." Sp. z o. o. zdecydowało o przyznaniu Wspólnikom dywidendy to nie można mówić, że sytuacja finansowa Spółki jest tak zła, że nawet stosunkowo "nieznaczna" kara finansowa może prowadzić do zachwiania jej kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności. Końcowo wymaga również zaakcentowania, że brak jest podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pod kątem zasadności wniesionej skargi i w oparciu o przekonanie strony o wadliwości zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 61 § 4 p.p.s.a. a contrario, orzekł jak w sentencji postanowienia.