V SA/Wa 2548/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA - Dorota Mydłowska po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. oraz E. S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... sierpnia 2012 r. nr ... w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009; postanawia: 1. odrzucić skargę J. S. 2. odrzucić skargę E. S. Pismem z ... października 2012 r. J. i E. S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z ... sierpnia 2012 r. nr ... w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009, która to skarga przy piśmie z dnia ... października 2012 r. (data nadania) została przekazana przez WSA w Warszawie Prezesowi Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa tj. organowi, za pośrednictwem którego powinna być wniesiona skarga do Sądu. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z 30 08 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.] – dalej: p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z akt sprawy wynika, iż decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... sierpnia 2012 r. została doręczona J. S. na adres ustanowionego w sprawie pełnomocnika tj. zgodnie z art. 40 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego 17 września 2012 r. (k-... akt adm.). W doręczonej skarżącemu korespondencji zawarto pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi (k-... akt adm.). Skarga została wniesiona bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z pominięciem organu. Nadanie natomiast właściwego trybu procesowego i przekazanie skargi Prezesowi Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przez WSA w Warszawie nastąpiło ... października 2012 r. tj. po upływie trzydziestodniowego terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., który upływał w dniu ... października 2012 r. Stwierdzić należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, a wcześniej Sądu Najwyższego w sytuacji wniesienia skargi bezpośrednio do sądu, termin uznaje się za zachowany jedynie w przypadku, gdy sąd prześle (nada w urzędzie pocztowym) skargę do właściwego organu przed upływem terminu do wniesienia skargi (por. m.in. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 1987 roku, sygn. akt III CZP 33/87, publ. OSN 1988/6/73, a także postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2008 r., I OSK 651/08, opublikowane w Bazie orzeczeń NSA). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił odrzucić skargę jako wniesioną po upływie terminu, co uczynił w pkt 1 postanowienia. Odnośnie pkt 2 postanowienia wyjaśnić należy, iż z wcześniej prowadzonego w sprawie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie przyznania powyższych płatności wynika, iż Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z ... sierpnia 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... marca 2012 r., nr ..., która to decyzja swoim rozstrzygnięciem obejmowała J. S. Zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 ze zm.) stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z kolei w myśl art. 32 ustawy z 30 08 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz. U. z 2012 r., poz. 270 j.t.] – dalej: p.p.s.a., w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Art. 50 § 1 p.p.s.a. stanowi natomiast, iż uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Powyższe oznacza, że o istnieniu legitymacji skargowej nie decyduje zarzut naruszenia interesu prawnego skarżącego, lecz interes prawny, którego istotę stanowi żądanie oceny przez sąd administracyjny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z obiektywnym porządkiem prawnym[1]. Skarżący musi mieć w złożeniu skargi interes prawny pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. W ocenie Sądu istotne jest zatem ustalenie istnienia po stronie skarżących interesu prawnego tj. przymiotu strony uprawniającego do wniesienia skargi. W tym kontekście Sąd zauważa, iż wniesiona w niniejszej sprawie skarga na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z ... sierpnia 2012 r. w istocie dotyczy postępowania J. S. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej płatność w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009. Z uwagi na to, iż powyższa decyzja Prezesa ARiMR z ... sierpnia 2012 r. wydana została w stosunku do J. S., podnieść należy, iż stroną postępowania w przedmiotowej sprawie są te same osoby, które brały udział w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Prezesa ARiMR z ... sierpnia 2012 r., którym zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi. Zauważyć w tym miejscu należy, iż E. S., której postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji nie dotyczyło, również wniosła skargę (podpisując się pod skargą) do Sądu na decyzję Prezesa ARiMR z ... sierpnia 2012 r., nie mając, w ocenie Sądu, do tego legitymacji. Stroną bowiem w toczącym się postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją ostateczną z ... sierpnia 2012 r., był wyłącznie J. S. Całe zatem postępowanie obejmowało tylko J. S. Tym samym w sprawie nie może być zastosowany, w stosunku do E. S. art. 50 § 1 p.p.s.a., który uprawniałby ją do wniesienia skargi. Jak podkreśla się w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i doktrynie - norma prawa materialnego, na której oparto zaskarżony akt administracyjny, a nie interes faktyczny (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 1993r., sygn. akt I SA 1719/92, OSP 1994/10/199 z aprobującą glosą P. Kucharskiego; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, s. 86) decyduje o tym, czy skarżący ubiegający się o udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma interes prawny w danej sprawie. Tym samym status strony wynika z przepisów prawa materialnego ustanawiających prawa lub obowiązki, a nie z uznania danego podmiotu za stronę, bądź też przekonania wewnętrznego strony. Osoba trzecia może brać udział w charakterze strony przed sądem administracyjnym jedynie w takich sprawach, w których przepisy prawa dopuszczają jej udział w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją. W przedmiotowej sprawie brak jest przepisu prawa materialnego, który uzasadniałby uczestnictwo E. S. w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Również sama zainteresowana nie wykazała przepisu prawa, z którego mogłaby wywieść interes prawny. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 2 sentencji postanowienia. ----------------------- [1] T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym – Komentarz, Warszawa 2005, Wyd. Prawnicze C H. Beck, s. 212.